Raven - Live at the Inferno (1984)

Het is zaterdagochtend, een mens is nog een beetje moe (schuld van die laatste Leffe gisteravond) en heeft een muziekje nodig: dit live-album van Raven uit het Verenigd Koninkrijk met Mark Gallagher (gitaar), John Gallagher (bas, zang en broer van Mark) en Rob ‘Wacko’ Hunter (drums). Plots valt mijn loederig oog op het gemiddelde van dit album: 2,87? Amai, wordt dit album zo misprijsd? Onterecht, vind ik toch.
Raven is hardrock, Raven is heavy metal, Raven is thrash metal. Schrap maar wat niet past. Je kunt niets schrappen: het is allemaal dat maar dan met een ongekende energie en strakheid, zoals te horen op hun eerste drie albums, welke de nummers leveren voor dit live-album. Raven is meer dan die groep die ooit eens in het voorprogramma van Metallica heeft getoerd! Met zijn drieën zijn ze en vormen ze een drie-eenheid.
Mij valt op hoe goed deze muzikanten wel zijn, de ritmesectie valt op geen enkel foutje te betrappen (nochtans is dit volgens het album live zonder overdubs, ook een rariteit, laten we eerlijk zijn), de zang van John moet je wel gewoon worden (hij kan soms heel hoog uithalen), maar mij valt nog meer het verdomd goede gitaarwerk van Mark op: in de tijd van de axeshredders staat hij meer dan zijn mannetje.
Ongetwijfeld zullen sommige dit een cliché-album vinden, laten we binnen 26 jaar eens afspraak maken om de moderne albums van vandaag eens te beoordelen op hun frisheid. Voor mensen die willen kennismaken met Raven is dit een mooi voorgerecht, de maaltijd wordt compleet met de eerste drie studioalbums. Na dit livealbum kregen ze het beruchte Amerikagevoel en werd de muziek een hele tijd beschaafder maar oninteressant.
Het objectief gevoel dicteert mij om een drieëneenhalf te geven, het buikgevoel duwt mij naar een dikke vier. Alleen het laatste nummer valt een beetje uit de toon door de typische heavy metal ending van de song.