Jimmy LaFave - Trail (1999)

magistraal album van wijlen Jimmy LaFave met ruim 2 uur roots/americana muziek van de bovenste plank.
liefst 12 Dylan covers (tracks 1,7,11,13,15,19,20,22,23,24,26 en 29), 9 andere covers waaronder een "hidden track" (31) van Jackson Browne, een prachtige kale versie van "Rosie".

teveel hoogtepunten op deze 2-cd om op te noemen. naast veel prachtige Dylan covers, schittert de man ook in eigen songs als "Going Home", "Loved You Like Rainbows", "Never Be Mine" en "The Open Road". andere covers als "Valentine's Day" van Springsteen en zijn aandoenlijke eerbetoon aan Woody Guthrie op de klassieker "Oklahoma Hills" komen eveneens direct "binnen".

zijn intense voordracht en zang op een aantal Dylan nummers, zoals "Forever Young" een kippenvel versie, ingevuld met o.a. harmonica en viool, het hemeltergend mooie "Oh Sister" opgenomen tijdens een Dylan tribute concert in Austin, Texas met "Slim from England on accordion", wie het ook moge zijn, "I Threw It All Way", "It's All Over Now, Baby Blue" en "One Too Many Mornings" tillen deze nummers naar een nog hoger niveau.

de enige reden om deze dubbelaar niet met 5 sterren te waarderen, ligt bij "mindere" tracks als de wat obligate rockers "The Perfect Combination" en "If You Want to See Me Rock". ook een aantal Dylan covers als "I'll Be Your Baby Tonight" en "Tonight I'll Be Staying Here with You" en de Bob Childers track "The Lone Wolf" overtuigen minder. van blues klassiekers als "Key to the Highway" en "Have You Ever Loved a Woman" prefereer ik de (betere) versies van de specialisten in dat genre.

de radio opnames van "Going Home" (VPRO radio, Amsterdam, gastheer Wim Bloemendaal) en "Never Be Mine" en "One Too Many Mornings" (Omroep Limburg, gastheer wijlen Hubert van Hoof) geven dit album een Nederlands tintje.

puurder dan de muziek op "Trail" dat door meerdere delen zou worden gevolgd, hoor je het niet vaak.

Album werd geproduceerd door Jimmy LaFave en Mark Shumate
Recorded at Texas and around the world

Na Trail Three direct deze weer eens beluisterd. Lange zit, maar wel een heel fijne zit! Nou ja, geen zit, maar tijdens een lange wandeling.

Zoals ik hierboven al aangaf heeft Jimmy mij op dit album (met zijn 12 Dylan-covers) geleerd hoe goed de songs van Dylan zijn. En dat begint gelijk met Jimmy's live-versie van Positively 4th Street. Heerlijk gedreven, met lekker jengelende orgel en gitaar. Dylan heeft - na het horen van Jimi Hendrix' versie van All Along the Watchtower - wel eens verteld dat Jimi's versie was zoals Bob het bedoeld had. Ik heb het vermoeden dat Bob Jimmy's versie van Positively 4th Street ook best goed gekeurd zou hebben.