Cecil Taylor Quintet - Hard Driving Jazz (1959)

Met: Cecil Taylor (piano); John Coltrane (tenorsax); Kenny Dorham (trompet); Chuck Israels (bas); Louis Hayes (drums).

Deze plaat heet volgens Wikipedia Stereo Drive, maar werd volgens Discogs wel degelijk als eerste onder deze titel uitgebracht. Taylor was kennelijk niet zo tevreden met deze plaat, vooral omdat ze hem niet zijn eigen bandleden lieten uitkiezen, waarbij het vooral niet zo boterde met Kenny Dorham. Misschien nog extra zuur voor Taylor was dat de plaat een paar jaar later opnieuw werd uitgebracht onder de naam van de populairdere John Coltrane. Die versie staat óók op Musicmeter, wat een beetje discutabel is.

Ondanks het gedoe eromheen is het een redelijk conventionele bop-plaat voor die tijd, waarop de pianist wel probeert wat freaky dingetjes op de achtergrond te doen maar niets dat zo gestoord of mindblowing is als op zijn latere platen. Coltrane en Dorham doen hun gebruikelijke ding. Op Wikipedia wordt ook nog de Penguin Guide geciteerd, die vindt dat bassist Chuck Israels hier de uitblinker is. Zit wat in, maar echt een hoogvlieger is deze plaat eigenlijk in geen enkel opzicht. Als het niet de enige studio-opname was met zowel Taylor als Coltrane, zou dit allang totaal vergeten zijn denk ik.