Satomi Takasugi - Garden (2008)

Amai, wat een troosteloze troep. Ik maakte kennis met deze Satomi Takasugi op een recent singletje ter promotie van de Japanse afdeling der Disneyparken, dat aldaar zijn vijfentwinstige verjaardag viert. Takasugi werkte op dit singletje samen met ene Tatuya Ishii, en het resultaat was een erg fijn, klein-episch, quasi-magisch singletje (getiteld Mahou no Kagi ~ The Dream Goes On) met twee weinig opmerkelijke maar wel effectieve vocalisten - de zachte niks-aan-de-hand stem van Takasugi tegenover de lagere, boterige hijgstem van de knakker in kwestie.

Potsierlijk, kitsch, you-name-it, het zal allemaal wel, maar het nummer in kwestie was gewoon een uitstekende popsong. Het type dat, toch wel, verwachtingen schept. Erg spijtig als die vervolgens totaal niet worden ingelost. Op Garden brengt mevrouw de luisteraar het type pop met scheutjes R&B en popi-jazz dat eigenlijk alleen maar op de zenuwen kan werken. Ontdaan van enig smoelwerk, enig karakter, met veel te beleefde arrangementjes, en een weinig opmerkelijke Takasugi die je opeens gigantisch tegen gaat staan. Een stem met zonder niks erin, arrangementjes waartegen je het liefst zou willen schreeuwen van "doe toch eens iets!", ze haast met alle macht uit hun nietszeggende bedje aan vlakke instrumentatie zou willen sleuren om ze een paar ferme tikken op de broek te geven en ze te kennen geven dat als je de rakkers nog één keer zulke misdaden tegen de muziek hoort begaan je ze zonder eten naar bed zult sturen - waarschijnlijk de enige aanpak die zal werken.

Ik heb het voorlopig al twaalf tracks gered, dus die laatste twee (of drie, maar eens kijken wat die remix te bieden heeft) zit ik ook nog wel uit, maar Takasugi gaat voorlopig zondermeer het laagste cijfer van 2008 binnenslepen. Kut met peren dus.