Mr. Bungle - California (1999)

Wat een vreemde plaat. Een rommelkontplaat van hoog niveau of een muzikaal "cartoon" neigend geval?? Ars Moriendi komt precies uit een Tom & Jerry reeks.

in ieder geval een bizar dingetje. In het begin vond ik het nog heel wat maar nu zwakt het wat af. Echter kwa originaliteit moet het niets inboeten wat dan terug voordelig is.

Ars Morienda is mijn absolute hoogtepunt hier, meest consistente cd van Bungle....

Ik heb eigenlijk niks toe te voegen aan de bovenstaande besprekingen, maar wil toch hier een post achterlaten om mijn bewondering voor deze maffe collectie briljant uitgevoerde nummers kenbaar te maken..

Wat een maffe plaat is dit zeg!
Toen ik dit bij ZAP! op 1 zag staan begonnen mijn vingers to be honest wel te jeuken (of mn oren lol)
Ik hoor bijna alle stijlen langskomen maar ik heb dit geluid nog nooit gehoord!
Ik zet m voor een eerste luisterbeurt al op 4,5 sterren met kans op meer want ik moet even bijkomen van deze gekkigheid.
Muziek die niet in een stijl of genre te vatten is, wat het ultiem uniek maakt!
Dit zal veel op replay staan de komende weken.

Juul1998B, fijn dat er weer es iemand stuit op dit lichtelijk obscure meesterwerk dat voor mij nog altijd het summum is van 20e-eeuwse muziek.

Dat het niet in een stijl of genre te vatten is (al begrijp ik denk wat je bedoelt), ben ik niet helemaal met je eens; het is juist een allegaartje van stijlen die op de een of andere manier eerder al wel eens eerder zijn gedaan; ik hoor er bv. The Beach Boys, klezmer, Oosterse klanken, metal, jazz, psychobilly, crooner, pop in terug... maar wel op hoogst eigen wijze met elkaar versmolten.

Dit is zo'n album dat ik echt nog eens een keer zou moeten luisteren. Het self-titled album uit 1991 reken ik tot één van mijn meest verbazingwekkende en geschifte luisterbeurten tot op heden, in de positieve zin van het woord uiteraard. Misschien ga ik deze vanavond eens een kans geven. Mijn vraag is in hoeverre dit album te vergelijken is met hun werk uit 1991. Dan kan ik me ongeveer een beetje indenken waar ik mee te maken ga krijgen.

Daarnaast ben ik wel benieuwd naar de gedetailleerde onderbouwing van ZAP! aangaande de keuze om dit album op nummer één in zijn top tien te zetten. Mocht je de behoefte toe voelen (en er uiteraard tijd voor hebben) om dat uit een te zetten, dan zie ik dat betoog heel graag tegemoet. Dit album telt slechts één bericht dat als mening is aangevinkt, dus daar kan best nog eentje bij!

Daar zit ik eigenlijk al jaren op te broeden, maar tot een gepast en relevant betoog kom ik maar niet. Ik laat de muziek voor nu voor zich spreken. Het is wel een paar artistieke sprongen vooruit ten opzichte van de 1991 plaat, al is die ook niet te versmaden (en misschien moet je ze ook niet willen vergelijken). En dan is er nog 'Disco Volante', die me de laatste keer ietsje tegenviel, maar daar ga ik me ook nog wel weer es in vastbijten.

Van alle platen met Mr. Bungle is California de meest toegankelijke worp van zanger Patton. De man heeft een onweerstaanbare experimenteerdrang en doet geen enkele concessie. Een dergelijke houding kan ik wel waarderen echter een lijn ontdekken in Patton's denkpatronen is onmogelijk.
Mike is gezegend met een prachtstem, uiterst flexibel en enorm getalenteerd. Zijn vaardigheid zet hij alleen vaak op de meest vreemde wijze in.
Hoewel Mr. Bungle een van de samenwerkingen vormt waarbij Mike zich wat meer inhoudt in vergelijking met zijn andere projecten schiet ook dit collectief alle kanten op.
Bij vlagen word ik meegezogen in het niet alledaagse geluid van de heren, word je verrast met de meest creatieve wendingen en transities, maar net zo vaak word ik als luisteraar weggestoten met afstandelijke en vreemde passages.
Dat gegeven maakt dat ik nooit voor de bijl ga, hoewel California wel degelijk genoeg momenten bevat die mij geboeid houden.
Patton vormt een muzikant om te koesteren, een totaal onafhankelijke geest met fraaie ideeën, een genie die ik alleen (buiten Faith No More om) nooit heb weten te doorgronden.