Mr. Bungle - California (1999)

Soms is het heerlijk om avontuur op te zoeken in de rock muziek. Het lijkt vaak een steeds onmogelijker taak te worden, maar dan is het zaak dit album van Mr. Bungle eens op te zoeken.

Als Faith No More liefhebber was het wel even schrikken toen ik de eerste keer Sweet Charity hoorde: alsof ik in een zeer foute reclame terecht was gekomen. Was dit nu serieus? Of werd ik in de maling genomen? Alsof een of andere loungetent Faith No More door de mangel heeft gehaald. En toch is het me na verloop van tijd steeds beter gaan bevallen.
None of Them Knew They Were Robots hakt er dan wel gelijk flink in, maar wat is het? Morphine die op hol slaat? Stray Cats die eens even gek doen? Geweldig. Dit is geniale gekte in de meest pure vorm. Maak je opa en oma gek op hun 60e jarig huwelijksfeest en laat al die ouwetjes eens flink swingen op de dansvloer: Get up 'outta' your rockin' chair grandma! Or rather would you care to dance grandmother?
Retrovertigo laat die ouwetjes even bijkomen en Patton mag hier een op het eerste gehoor lieflijk liedje zingen. Het einde is bombast op en top (of moet ik zeggen over the top?). Lekker klinkt het zeker.
The Air-Conditioned Nightmare ademt Beach Boys en Queen en vliegt vervolgens alle kanten op. Soms zou je gaan denken dat je I-pod op hol is geslagen. Prima vocalen trouwens op dit bijzondere nummer.
Ars Moriendi. Wat in dit nummer gebeurt grenst haast aan het onmogelijke: Arabische muziek vermengt met klezmer, speed metal, surf, hongaarse tonen. Het doet aan de gekte van een System of a Down denken alleen net even minder hysterisch (terwijl ook dit gekte van de bovenste plank is). Stuiter stuiter stuiter de kamer rond en geniet.
Pink Cigarette lijkt wel een jaren '50 film. Donker maar ook cheesy. Het is lekker meeslepend en bevat een hoop kleine spannende dingen die je meer op de achtergrond moet zien te vinden en wat kan die Patton toch heerlijk galmen.
Golem II: The Bionic Vapour Boy is dan weer een op hol geslagen kinderfilm. Een hoop gekke bliepjes en piepjes zonder dat het gaat irriteren. Knap als je dat bij mij voor elkaar krijgt. Goed gedaan dus.
The Holy Filament heeft een spooky ondertoon en leunt zwaar op synths. Alsof een of andere synthesizer-gigant hier zijn medewerking aan verleende. Of toch die lounge-tent die even gek wilde doen? Ik wilde bijna zeggen dat dit een vreemde eend in de bijt is op dit album, maar dat lijkt me een beetje raar overkomen als we het album als geheel eens goed beluisteren (het is nl. één hele grote vreemde eend).
Op Vanity Fair komt de doowop stijl terug die ook te horen was op Pink Cigarette. Grappig, leuk en vooral erg onderhoudend.
De titel Goodbye Sober Day is op dit album wel heel erg misplaatst. Sober? Hier??? Je zou haast denken enorm dronken te zijn bij het beluisteren naar deze gekte.
Want dat is het: gekte. Wat zeg ik? Geniale gekte meneer.
Het is maar dat u het weet!