Black Tape for a Blue Girl - Remnants of a Deeper Purity (1996)

Remnants of a deeper purity is een immens sfeervol en poëtisch werk. De nummers lijken wel middeleeuwse madrigalen: spartaans en troosteloos, maar evenzeer hemels en hypnotiserend.

Redefine pure faith wordt geopend door plechtige, omineuze gitaarklanken (of is het misschien een ander instrument?) die vanaf één minuut speeltijd worden bijgestaan door de strijkers. Het geheel is van een buitenaardse schoonheid. Al snel komen de vocalen erbij en voor je het weet is dit magnifieke nummer alweer voorbij.

Het hoogtepunt is het 26 minuten durende For you will burn your wings upon the sun, een suite in vijf delen: eerst het schitterende, plechtige thema van het stuk, en het enige waarin gezongen wordt, vervolgens een cryptisch stuk voor strijkers. In het derde deel worden deze strijkers vergezeld door elektronische drones, en in het vierde deel volgt de drukke, symfonische apotheose. Het monumentale stuk wordt afgesloten met een mantra voor strijkers.

Afsluiter I have no more answers is het andere hoogtepunt, een prachtige, sfeervolle track met een uitstekende balans tussen strijkers en elektronica, met fraaie, subtiele zang van Lucian Casselman.

Remnants of a deeper purity is misschien wel het ultieme gothic-album, een fascinerende mix tussen een klassiek instrumentarium en moderne elektronica, een heerlijk sfeervol album.

Ik hoor je nog niet eens over 'Fin de siecle'. Zeer hypnotiserend, psychedelisch, hels en hemels.

Maar inderdaad, prachtig album.

B.T.F.A.B.G. werd me ‘aangeraden’ door last.fm nadat ik eens een bepaalde week niet anders dan etherische gothicbands als Dead Can Dance en Faith & The Muse geluisterd had. Genoemde bands vind ik al járen ronduit schitterend, dus was ik wel op zoek naar meer bands/artiesten in hetzelfde genre die me nog niet bekend waren.

Op last.fm zag ik dat ze blijkbaar ook Fortune Present Gifts Not According To The Book gecovered hebben, dus ik was in eerste instantie op zoek naar een album waar die cover op zou staan, maar vond het niet zo direct. Toen ging ik maar op MuMe kijken naar het album dat het meeste stemmen en hoogste gemiddelde had en kwam ik hierbij uit. Ik las ook de positieve commentaar van Paalhaas, dus dat trok me over de streep om dit album eens te gaan uitproberen.

En dat had ik dus beter niet gedaan, want ook na 4 luisterbeurten kan dit album mij verre van boeien. Integendeel!

Eerst en vooral vind ik dat er een wereld van verschil is met bands als DCD en F&TM. Daarvoor vind ik de muziek van B.T.F.A.B.G. vaak veel te pretentieus, soms over the top melodramatisch en het ergste van al: meestal helemaal niet opwindend - soms zelfs op het saaie af . De teksten zijn vaak veel te cliché naar mijn aanvoelen. Maar wat me nog het meest van al stoort is de stem van de zanger die ik op de meeste nummers absoluut slecht en ronduit vals vind. De stem van de zangeres valt wel mee en is ook af en toe wel vals (maar dan eerder bewust vals) te noemen. Alleszins is haar stem niet meer dan middelmatig ook.

Het eerste nummer, Redefine Pure Faith, vond ik nog redelijk verrassend en het tweede nummer, Fin de Siècle, is wel het beste van deze plaat en dat is vooral doordat de zanger niet voluit gaat en meer fluistert dan zingt, want eenmaal hij begint te zingen is het helemaal om zeep voor mij. En als voorbeeld kan ik hier het lange nummer For You Will Burn Your Wings upon the Sun aanhalen dat nog enigszins sfeervolle muzikale stukken bevat, maar de mannelijke zang op dit nummer vind ik echt verschrikkelijk - kattengejank is er niets tegen .:'). Dat nummer krijgt van mij een 3* vanwege de nog enigszins sfeervolle muzikale stukken, net als op de twee afsluiters Again, to Drift en I Have No More Answers. Alle andere nummers die het middenstuk uitmaken geraken zeker niet verder dan 2*.

Het ultieme gothic-album? Voor mij is het eerder een aanfluiting van het genre!

2,5*

Smaken verschillen. Ik heb er een halfje bijgedaan. Wat een majestueuze plaat.

Mooie en verstilde muziek, maar ergens halverwege verlies ik wel mijn aandacht (om die tegen het einde wel weer terug te krijgen, het laatste nummer is mijn favoriet). Had ook liever gezien dat het album alleen maar vrouwelijke vocalen bevatte, veel beter dan de mannelijke zang die vaak wat al te theatraal aandoet.

Vaak hoopvol begonnen om deze cult klassieker een kans te geven.
Muzikaal spreekt het me zeker aan, mooie klankwerelden waar je in kunt verdwijnen, daar houd ik altijd wel van. De zang is het element waar ik weinig mee kan, hij is gewoon geen goede zanger en dat geeft deze plaat een amateuristisch randje. Helaas is de rest ook niet van bovengemiddeld niveau dat ik daar doorheen kan luisteren.