Asia - Phoenix (2008)

en hier kijk ik dus naar uit.... Overigens is de hoes wel van ongekende lelijkheid. Wordt wel eens tijd dat Roger Dean met pensioen gaat.

Tja een paar keer luisteren en ik weet nog niet precies waar ik aan toe ben. Opzich vreemd omdat het geen wat Asia ons hier voorschoteld in principe geen enkele verrassingen in zich heeft. De ballades winnen het wel van het up-tempo werk maar dat was gezien het recente werk van Icon ook niet echt een suprise. Nog even geen cijfer maar het zal wel rond de 3,25 uitkomen...

Grappig, dat ervaar ik precies andersom.


Dat ervaar ik dan weer wel ongeveer zo.

Tja zo gaat dat Toch die dubbel recensies in t leven gaan roepen....

Overigens vind ik de 1ste track welke up-tempo is wel 1 van de sterkste. De tekst van het 3de liedje is trouwens van een bedenkelijk niveau maar goed we houden het maar op een statement dat Wetton tegenwoordig liever naar de vrouwen kijkt dan uit de snoeppot eet.

Even ter zijder: maar het zou toch echt verboden moeten worden om Steve Howe van dicht bij te fotograferen!

Heel lang naar uit gekeken en ik ben totaal niet teleurgesteld. Wat een geweldige plaat. Heb hem nu een aantal keren beluisterd en de mix tussen uptempo en ballads is goed, de gitaarpartijen van Steve Howe zijn heerlijk 'naar voren gemixed' en Geoff Downes laat zelfs een aantal prachtige soli op ons los. De kracht van de composities is dat ze melodieus zijn en hier en daar wat prog invloeden hebben. O ja, de drummer nog vergeten, maar dat is niet terecht. Carl Palmer zorgt voor een solide basis en mag af en toe even los gaan. Slot conclusie: niet zo goed als het eerste Asia album, maar absoluut beter dan de albums met John Payne (al zaten daar ook enkele schitterende albums bij). Ik kan niet wachten tot ik ze 27 mei in Tilburg live aan het werk kan zien.
PRACHT PLAAT!!!

Uiteindelijk heb ik besloten om een 3,5 te geven. Er staan toch wel erg veel aanstekelijke nummers op.

Prachtplaat!!!!!!!!
Heb hem nu een paar keer gehoord maar wordt steeds beter.

Muzikaal geweldig met prachtige Solo's van Steve Howe, en de prachtige stem van John Wetton.

Het album is ook goed gemixed zodat alle instrumenten prachtig klinken.

Een must voor de AOR fan,mooie melodieuze rock

Ik ben zeer teleurgesteld. Op het eerste nummer na is het een zwak album.

Het heeft wel het geluid van het debuut maar niet de klasse...
Geef mij maar het prachtige "Aura" album als ik nieuwer Asia werk wil horen.

Een echte Asia plaat waarvan er 13 in een dozijn gaan maar die op zich best lekker klinkt. Wellicht door het altijd geweldige stemgeluid van John Wetton. Af en toe draaien, niet te vaak

Ik kan hier echt niet blij van worden.
Ik heb het meerder malen beluisterd.
Maar waarom ik het niks vind?
Ik denk dat de songs me dit keer niet pakken.

Ik vind beide periode (Payne / Wetton) uitstekende en slechte platen herbergen.

Net nu ik Payne begon te waarderen en ze eindelijk een vette rock-leadgitarist in hun gelederen hadden (Silent Nation) kappen ze met de Payne-line-up.

Nee, dit riekt teveel naar een Classic-Arrow-come-up-hype.
Ook Carl Palmer kan de kwaliteit van tegenwoordige drummers niet evenaren.

Deze plaat (helaas) is voor mij geen voldoende waard.

Kennelijk was de roep om de originele line-up weer bijeen te krijgen in commercieel opzicht een aantrekkelijk idee.
Al is de formatie met Payne langer in touw dan de 1e Asiaformatie.
Ik heb er nog niet naar geluistert.
Asia is in zijn hele bestaan voor mij nooit echt een favoriet geweest , ondanks het bundelen van een Allstars bezetting.
Echte superalbums heb ik nooit kunnen ontdekken.
Arena vind ik aardig , juist omdat die wat afwisselender is.

Gewoon de commerciele uitlaatklep van een paar rasmuzikanten die hun sporen ruimschoots hebben verdiend. Niet vernieuwend maar toch best een lekkere plaat. Op 7 April in Zoetermeer.

Een aangenaam en gedegen album, van de eerste line-up van Asia. John Wetton heeft nog steeds een heel priettige stem, en het album schurkt qua geluid heel dicht tegen de eerste 3 Asia albums aan. Heroine is een prachtig nummer, en Never Again heeft het elan dat Heat of the moment ook had.. Toch is het album wat minder bombastisch dan de eerste 3 albums.

Meteen maar de limited edition besteld die ik na het weekend mag ontvangen. Ben benieuwd, de cover is nog niet eens zo heel lelijk alhoewel een reeds lang uitgestorven Archaeopteryx nog niet bepaald een Phoenix is....... zou mogelijk ook wel voor de inhoud kunnen gelden, ik laat me iig verrassen.

Van veraf net zo goed wat mij betreft.

Eerste indruk: wat niemandalletjes en enige zeer fraai gespeelde en gezongen tracks. Die duiken wat later in de cd op. De opener belooft nog wat maar het blijft allemaal toch wat mak en onder de maat wat mij betreft. Het laatste album Omega heeft duidelijk meer peper in de kont. Misschien valt het kwartje later bij wat vaker beluisteren, voorlopig kom ik niet verder dan een 3.

Edit: de epicachtige drieluikjes zijn toch erg mooi. Ook weer prachtig en subtiel spel van heer Howe. Afgezien van enige slappe knieënliedjes toch een mooie comebackplaat, evenwel niet zo overtuigend als ik verwacht had. Halfje er bij, dan gaat Omega op 4

Het kwartje is dan toch gevallen. Dit is gewoon een erg mooi album uitgevoerd door topmuzikanten. 4 sterren.

Samen met Omega is dit voor mij een veel gedraaid Asia album. Vooral de "drieluikjes" track 4 en 8 zijn voor mij pareltjes. Never Again is een opener net als op Omega met Finger On the Trigger richting het oude Asia stijl zoals Heat Of The Moment. Mocht er nog een nieuwe Asia verschijnen in de toekomst dan zal het 1e nummer ook weer zo'n opener zijn denk ik.
Terug naar dit album. Er staan geen zwakke nummers op en het is keer op keer genieten. Toch is Omega voor mij net iets lekkerder.
Eigenlijk draai ik Omega en Phoenix als een dubbel album

Tjonge, wat een hoge score. Helaas hoor ik dat er niet aan af. Meer dan 3* kan ik er niet van maken.

Dit is een flut album. Schandalig slecht helaas. Kraak noch smaak, waardeloze songs en geen greintje power. Helaas. 1 ster

Als Asia-fan van het eerste uur ben ik behoorlijk teleurgesteld in dit eerste album sinds jaren in de originele bezetting.
Waar de vol energie en passie gedreven vonken er op het debuutalbum Asia nog vanaf spatten, evenals op de opvolgende albums Alpha en Astra, is deze schijf slechts een bloedeloze verzameling matige deuntjes, op een paar hoogtepunten na. Die hoogtepunten zijn het sterke openingsnummer Never Again en het mooie Parallel Words met dat sublieme drumwerk van Carl Palmer en het subtiele en deels akoestische slotstuk, met een al even sublieme Steve Howe.
De zang van Wetton mag er ook wezen, maar een goed gezongen matig nummer blijft dan nog steeds een matig nummer.
De helft van het album is ronduit slaapverwekkend en inspiratieloos.
Nee, dan vond ik het werk uit de begintijd stukken beter, evenals de opvolgende periode met John Payne in de gelederen tot aan Silent Nation.
Dat laatste was ook geen hoogstaand product, en als het de bedoeling van Geoff Downes was om met de oude "supergroep" van weleer oude tijden evenredig te doen herleven, dan is die opzet wat mij betreft mislukt.

Een hele warme, gloedvolle plaat, die ik - zeker in het najaar als de dagen korter worden, graag beluister. Een sterke kerstvakantiesfeer, maar dat komt misschien doordat ik bij Alibis altijd aan Last Christmas moet denken.

Dat heeft inderdaad wel wat weg van dat Wham nummer. Maar verder is dit toch een wat armoedige plaat. In retrospect ben ik met Berend eens dat die terugkeer naar de originele bezetting een volledige mislukking is geworden. Ze zullen in Japan de zalen er wel vol mee hebben gekregen weer maar muzikaal was het huilen met de pet op. Terwijl die periode ervoor toch een aantal sterke albums opleverde met als hoogtepunt het krachtige Aura. Ben oprecht benieuwd of Downes nog met iets gaat komen of dat dit het dan was. Dan hebben we mooie muziek om te koesteren, dat in ieder geval.

Asia vind ik echt zo'n band die langs het ravijn van de kromme tenen-muziek speelt, vaak dreigt te vallen, maar als dat niet gebeurt levert het - een kniesoor daargelaten - heerlijke resultaten op. Op Phoenix donderen de heren met I will remember als een baksteen dat ravijn in. Het glazuur spat van je tanden. Toch skip ik geen moment, ik kan het hebben. Alibis blijft een favoriet, ook vanwege dat verrassende, fijne outro. Sleeping Giant / No Way Back / Reprise is ook een hoogtepunt, hoewel ook hier (zoals vaker op de plaat) echo's van bekende popmelodieën uit de jaren 80 opduiken.

Nieuwe plaat wordt volgend jaar verwacht. Benieuwd.