Mr. Bungle - Disco Volante (1995)

Dat er nog helemaal niet gerageerd is op deze plaat verbaasd mij een beetje. Het is namelijk een enorm goede cd.

Mr Bungle maakt hele maffe muziek waarin veel stijlen abrupt met elkaar gemixt worden, vaak op een heel speelse wijze met de te gekke vocals van Mike Patton eroverheen. Voor sommige totaal onluisterbaar en het is een echte groeiplaat maar dan heb je ook wat. Een enorm diverse plaat.

Het nummer Violenza Domestica is m'n favoriet.

4,5*

Dit wil ik ook nog wel eens heel graag proberen!

Da's inderdaad apart. (hij staat nota bene in mijn top 10). Wat moet je hier nog over zeggen: het heeft alles in zich, wat je je muzikaal kan wensen. Misschien is dat voor sommigen teveel.

Voor mij ook een plaats in mijn top 10, absoluut geweldig. Ik ben een grote fan van zowat al het werk van Mike Patton (op "faith no more" na dan) dit is echt een van zijn hoogte punten. Ik ben 'n keer in slaap gevallen s'avonds laat met dit album aan en bij het nummer the bands werd ik wakker, doods bang van al die bizarre geluiden. Zo'n sfeer creëren kunnen alleen David Lynch en Mike Patton Ik wil niet af doen aan de andere band leden hoor maar alles wat Mike Patton aanraakt veranderd in goud Zo, dat waren wel weer genoeg veren in zijn reet

ook dit album is geweldig goed, maar door de enorme mengelmoes is het geen echte luisterplaat. Dan zet ik toch liever Mr. Bungle of California op.

Muzikaal een mooi schijfje geworden en de uitspattingen van Patton zijn ook goed.

Ik kan alleen niet langer dan 2 nummers ernaar luisteren... Afzonderlijk zo nu en dan een nummer gaat wel.
Misschien moet ik er of dronken of stoned voor zijn om het hele album te beluisteren

Ik begin dit album een beetje te herontdekken. Ik ontdek steeds meer in de nummers. Erg gaaf!
Een halfje er bij. -> 4*

Lastig om te kiezen welke plaat in mijn Top 10 te doen. Deze plaat is duidelijk geflipter, meer verschillende invloeden en meer "In Your Face"genre wisselingen. Hierdoor af en toe wel wat lastiger te beluisteren dan de self-titled (die ik sneller opzet). Qua diversiteit en bijzonderheid is dit echter een stukje aparter. De productie vind ik af en toe wel erg raar, waar die bij de Self Titled gewoon normaal is, worden hier dingen weleens zachter gezet of vervormt. Goed voorbeeld is de All the people I went to.. song die erg raar klinkt en wel een harde metal song probeert te zijn, maar dat niet is doordat de gitaren helemaal niet hard doorkomen. Verder heb ik altijd wel een Bungle song die ik niet zooo vind. Bij Self Titled is het Egg en hier is het The Bends.
Merry Go bye bye vind ik TOP! WAT een overgangen. Showmuziek naar Death, Death naar noise, terug naar Death en terug naar Show. Super! Jammer dat we deze band nooit meer aan het werk zullen zien. 5*

Vreemd, the Bends vind ik namelijk één van de beste nummers op deze plaat en ook met Egg is maar weing mis dacht ik zo.

Ja ik weet niet. Heb er niet zoveel mee. The Bends vind ik echter wel beter dan Egg denk ik.

Te Expirimenteel ?

Het groeit al wel. Nee, niet per se te experimenteel. Op dit moment vind ik het Mr. Bungle album echter lekkerder klinken dus die wisselt plekje met deze in mn top denk ik. Echter dit is nog steeds een 5* album.

Van de week voor het eerst geluisterd, nog veel te weinig om een cijfer te geven, maar de eerste indruk is zeker positief. WAT een waanzin, heerlijk gewoon Geweldig die bizarre stijlwisselingen in de nummers steeds, zoals opeens die dreigende orgelklanken midden in het verder toch vrolijke Chemical Marriage.

Ik ben alleen bang dat het me af en toe allemaal een beetje té geflipt en chaotisch gaat worden, maar we zullen wel zien hoe dat zich ontwikkelt. Ook ben ik het er mee eens dat de productie hier en daar wel wat te wensen over laat (zoals inderdaad in het eerste nummer), maar gelukkig is het niet bij alle nummers het geval.

Maar zoals ik al zei, ik ben zeker positief. Nog veel luisteren de komende tijd, maar vier sterren moeten er toch minstens wel in zitten.

Productie is gek genoeg op hun eerste album veel beter. Ook is dat album minder abrupt en duister. Dat album is wat vrolijker en makkelijker te beluisteren, zonder dat het ten koste gaat van de stijlwisselingen uiteraard.

Hun eerste album heb ik nog niet geluisterd (gaat uiteraard nog komen), maar ik heb vandaag op de gok California gekocht, en ik denk dat je beschrijving daar ook wel min of meer voor op gaat. Minder abrupt en wat toegankelijker, maar nog steeds lekker waanzinnig. Ben benieuwd welke plaat op den duur mijn voorkeur gaat krijgen...

oeh California slaat wat mij betreft iets teveel door naar surfrock, rustiger en misschien zelfs wat standaard werk. Nog steeds goed wel, maartoch.

Totaal gestoord album, zoveel stijlen op 1 cd kom je niet vaak tegen!
toen ik deze cd kocht vond ik er niet zo veel aan omdat het gewoon te bizar was. maar na een paar maanden klikte het en nu staat hij in mijn top 10 op nummer 3 en ik zit er zelfs aan te denken hem op nummer 1 te zetten! geniaal gewoon

Deze reacties maken toch wel nieuwsgierig, de enige plaat van ze die ik niet ken en dan tóch als avatar gebruiken...

haha ja ik wou net zeggen , snel luisteren want dit is de beste

mja, beste, daar valt nog over te discuseren. Wel de meest weirde Bungle plaat. Ik vind zelf de productie niet helemaal geslaagd en soms sla ik The Bends bijvoorbeeld over. Bij andere platen sla ik vrijwel noit een nr. over. Maargoed, dit is gewoon geweldig natuurlijk

en dan toch een 5 geven ? , ik vind The Bends juist een van de betere, totaal geflipt nummer. die productie kon idd wel beter maar ik vind het op cd nog wel mee vallen hoor.

Ik ben deze nu voor de eerste keer aan het beluisteren. Het lijkt alsof hier de gekte wat minder in songs met een begin en een einde is gegoten dan op het debuut. Af en toe hoor ik erg leuke dingen voorbijkomen maar verder heb ik nog geen idee eigenlijk wat ik van dit gehele plaatje ga vinden.

Ik zit deze cd nu te luisteren, prefereerde california nog boven deze in mijn top 10. Misschien moet ik daar maar es op terugkomen.

waanzin!

i like

wat ene gave plaat dit, mag ik wel, hiermee vergeleken is california wel erg braaf

Wordt je van Dillinger Escape Plan doorverwezen naar dit, zie je het stemgemiddelde en denk je 'oh wow, dat zal wel plezant worden'. Niet dus. Een enorme potpourri aan geluiden en stukjes muziek (genre zou echt wel avant-garde moeten zijn) waaraan nergens een touw vast te knopen is of een lijn te ontdekken. Zware metal, jazz, techno, noise, ... alles passeert zo'n beetje de revue. Ik lees wel dat het een groeiplaat is, maar ik denk niet dat ik deze nog eens wil uitzitten. Helemaal niet mijn ding.

Je has wellicht beter het album California kunnen luisteren. Die plaat is wat poppier, lichter verteerbaar en misschien ook wel iets beter dan deze.

16 te laat... draait ie nu voor mij zijn eerste rondjes.

Tamelijk geniaal, en niks minder

(Bijna) alles wat Patton doet is tamelijk geniaal.....

Kutjanus, jalours da' k ben