Have a Nice Life - Deathconsciousness (2008)
mijn stem
88 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Enemies List
-
A Quick One Before the Eternal Worm Devours Connecticut (7:52)
-
Bloodhail (5:40)
-
The Big Gloom (8:06)
-
Hunter (9:45)
-
Telephony (4:38)
-
Who Would Leave Their Son Out in the Sun? (5:19)
-
There Is No Food (4:00)
-
Waiting for Black Metal Records to Come in the Mail (6:17)
-
Holy Fucking Shit: 40,000 (6:28)
-
The Future (3:49)
-
Deep, Deep (5:25)
-
I Don't Love (6:13)
-
Earthmover (11:28)
2
geplaatst: 5 juli 2025, 00:00 uur
Om met de deur in huis te vallen; Wat een bijzonder album is dit!!
Bijzonder omdat het meeslepend is in de zin dat de lange speelduur je langzaam meezuigt in een sfeer die zorgvuldig is gecreëerd.
Bijzonder voor mij persoonlijk omdat de band tot voor kort voor mij onbekend was en ik bij het beluisteren van dit album op de streamingdienst mijzelf afvroeg of de geluidskwaliteit bewust matig (lo-fi) was of dat dit aan de opname lag die de streamingdienst gebruikte.
Inmiddels is mij duidelijk dat het eerste het geval is, want geïntrigeerd als ik was door dit album, heb ik het album op vinyl aangeschaft. Volume en kwaliteitsverschillen zijn hier evenzeer aanwezig.
Ik begrijp echter dat niet alleen het bewust toevoegen van vervorming en echo bijdraagt aan deze lo-fi ervaring. Het beschikbare budget was klein en er werd gebruik gemaakt van goedkope laptops, gitaren en keyboards. Het werd opgenomen met een laptop microfoon. Daarnaast crashte de harde schijf met de originele master bestanden en werd het album uitgebracht op basis van 128-192 kbps mp3-bestanden omdat alleen die bestanden nog terug te halen waren. Beeld dit in terwijl er 5 jaar aan is gewerkt…
Dit verklaart dat sommige nummers, zoals There is no food en (heel toepasselijk) Deep deep in een bedompte kelder lijken te zijn opgenomen.
Ik bedenk me nu dat ik destijds bij het luisteren naar het epische Loveless van My Bloody Valentine eenzelfde ervaring had.
Als je deze wetenschap bij het luisteren kunt parkeren, kun je je laten meeslepen in deze matig kwalitatieve maar zeer fascinerende, dreigende sfeer.
In de loop van het album vergeet je dit en hoor je onder een laag vervorming en stof hoe prachtig nummers als Hunter, Telephony zijn. Voor mij de kracht van verborgen schoonheid.
De muziek zelf waaiert uit van Postpunk, via ambient naar postrock en shoegaze, wat ook al zorgt dat het lastig is te duiden.
Voor wie geduld heeft en tijd neemt om deze geluidsbrij te doorgronden wacht een fascinerend album…
Bijzonder omdat het meeslepend is in de zin dat de lange speelduur je langzaam meezuigt in een sfeer die zorgvuldig is gecreëerd.
Bijzonder voor mij persoonlijk omdat de band tot voor kort voor mij onbekend was en ik bij het beluisteren van dit album op de streamingdienst mijzelf afvroeg of de geluidskwaliteit bewust matig (lo-fi) was of dat dit aan de opname lag die de streamingdienst gebruikte.
Inmiddels is mij duidelijk dat het eerste het geval is, want geïntrigeerd als ik was door dit album, heb ik het album op vinyl aangeschaft. Volume en kwaliteitsverschillen zijn hier evenzeer aanwezig.
Ik begrijp echter dat niet alleen het bewust toevoegen van vervorming en echo bijdraagt aan deze lo-fi ervaring. Het beschikbare budget was klein en er werd gebruik gemaakt van goedkope laptops, gitaren en keyboards. Het werd opgenomen met een laptop microfoon. Daarnaast crashte de harde schijf met de originele master bestanden en werd het album uitgebracht op basis van 128-192 kbps mp3-bestanden omdat alleen die bestanden nog terug te halen waren. Beeld dit in terwijl er 5 jaar aan is gewerkt…
Dit verklaart dat sommige nummers, zoals There is no food en (heel toepasselijk) Deep deep in een bedompte kelder lijken te zijn opgenomen.
Ik bedenk me nu dat ik destijds bij het luisteren naar het epische Loveless van My Bloody Valentine eenzelfde ervaring had.
Als je deze wetenschap bij het luisteren kunt parkeren, kun je je laten meeslepen in deze matig kwalitatieve maar zeer fascinerende, dreigende sfeer.
In de loop van het album vergeet je dit en hoor je onder een laag vervorming en stof hoe prachtig nummers als Hunter, Telephony zijn. Voor mij de kracht van verborgen schoonheid.
De muziek zelf waaiert uit van Postpunk, via ambient naar postrock en shoegaze, wat ook al zorgt dat het lastig is te duiden.
Voor wie geduld heeft en tijd neemt om deze geluidsbrij te doorgronden wacht een fascinerend album…
* denotes required fields.
* denotes required fields.