Buddy Miles - Them Changes (1970)

Klassieke funk, soul, jazz-rock, blues album van "Electric Flag" en Jimi Hendrix "Band of Gypsy's" drummer Buddy Miles.

Buddy Miles trommelde ook met gitaristen als Mike Bloomfield en Carlos Santana.en deed verder veel voor de Acid Jazz en Funk Metal.

Absolute highlights op dit album is de title track als ook de Neil Young cover Down By The River.

Deze plaat van de drum dinosaur Buddy Miles is een aanrader!.

Hoorde het titel nummer 's nachts in de auto op 3FM en reed zowat van de weg af van verbazing Wat een geweldig nummer de volgende dag gelijk het album besteld bij mijn platenboer en gisteren opgehaald......

Geweldig album van deze drummer van Jimi Hendrix het is Soul Funk Blues Rock all mixed up tot deze schitterende muziekale tocht door American Black Music uit de jaren 60 / 70.....
Een ware aanraader voor een ieder die Soul & Funk een warm hart toe dragen.....

Hoe wel het jaar nog maar 3 maanden jong is..... durf ik al bijna te stellen dat dit album voor mij wel eens de ontdekking van het jaar 2008 kan zijn......

Yep....echt een phenomenale plaat.!


Aanraden kan ik ook "Carlos Santana & Buddy Miles - Live! " (1972).

Heb deze net geluisterd en wat is dit een fantastische plaat.
Op aanraden van thelion heb ik deze eens geprobeerd en ik moet zeggen dat dit me wel heel blij verraste. Wat een ongelovelijk goed sfeertje hangt er op dit album. Het titelnummer is prachtig en nummers als ''Memphis Train''' en ''Your Feeling Is Mine'' daar kan ik alleen maar heel diep voor buigen.

Absoluut met je eens...

Zeer sfeervolle plaat van deze ietwat onderschatte artiest. Dat hij zelf ook een sterk album kan leveren bewijst hij hier namelijk.

Natuurlijk is er 'Them Changes', en de leuke Neil Young cover, maar ik vind hier eigenlijk helemaal geen slecht nummer!

Heel erg lekker plaatje en ik had nooit verwacht dat dit de "Band of Gypsy´s"-drummer was.
Erg mooi.

Na dit album ben ik het ook wel met Stijn eens dat dit een onderschatte artiest is..

Dank ze de MUME is anders topic dit plaatje ontdekt.

Meteen een paar keer gedraaid, en kan niet anders concluderen dan: heerlijk album!

Het titelnummer is natuurlijk bekend in de Band of Gypsys versie, maar klinkt ook hier heerlijk. Miles ziet er super funky uit op en klink vaak ook zo. Er wordt hoogstaand op gemusiceerd. Een aanrader voor funk liefhebbers.

Het titelnummer kwam vorige maand weer eens voorbij toen ik weer eens naar 51st State ( met een geweldige Morgan Freeman en - de volgens mijn zwaar onderschatte - Robert Carlisle ) zat te kijken en ik kreeg het nummer m'n kop niet meer uit dus heb ik de CD maar eens in laten vliegen.

Mijn probleem met Buddy sMiles was/is voornameluk de man zelf. Het feit dat hij zichzelf zo ontzettend goed vond werd ik dan weer super-krieties van. Nadat hij Electric Flag II voor mij totaal verpestte en ik Expressway To Your Skull ook niet echt uptoe par vond heb ik eigenluk nooit meer serieus naar z'n muziek geluisterd.

Tot gisteren dus ...... Ik moet zeggen dat deze me alles meevalt. Er zit een behoorlukke afwisseling in de nummers zonder dat het gaat klinken als een comp. Het eerste min-puntje wat mij in het oor sprong zijn de wat fantasieloze blazersarrangementen die vaak klinken alsof die op de otomatiese piloot staan.........

Heel wat vermeldingen van Band Of Gypsies en niemand die het opvalt dat Billy Cox meespeelt ?

Ik ken deze plaat omdat hier Dreams op staat (van Allman Brothers Band). En het is nou niet echt een erg sterke versie vind ik. De plaat in zijn geheel vind ik dan wel okay, maar ook niet meer dan okay.

Ik zat nu al werkelijk maandenlang met "Well, my mind is goin' through them changes" in mijn hoofd (ongeveer sinds ik Band of Gypsys had herontdekt) en Buddy Miles was zo iemand die ik de laatste tijd regelmatig tegenkwam in mijn zoektocht naar nieuwe muziek. Miles was natuurlijk drummer bij Band of Gypsys, maar hij passeerde ook op mijn speakers via The Electric Flag en wat bleek? De man had gewoon een studioalbum uitgebracht met de titel "Them Changes" waarvan het titelnummer natuurlijk die oorwurm was waar ik al zo lang mee rondliep. Wat doe je dan? Tjah, dan zet je dat album een aantal keren op en ooh, wat is dit genieten! Over Them Changes zelf heb ik al genoeg gezegd (of misschien nog even dit: beste nummer van de plaat), maar wat een heerlijk swingende plaat is dit?! De wat meer rustige nummers zoals I Still Love You, Anyway passen perfect tussen al dit muzikale geweld, maar bij zo'n Heart's Delight en Memphis Train bijvoorbeeld kun je gewoon onmogelijk stilzitten. In het begin was ik niet zo gecharmeerd door de cover van Down by the River, maar ook daar valt op den duur wel het kwartje. Het is anders dan die oerversie van Neil Young waar ik zo aan verslingerd ben, maar daarom niet per se slechter. Het enige nummer dat ik niet (altijd) kan trekken is het instrumentale Paul B. Allen, Omaha, Nebraska. Ik denk misschien voor een stuk omdat het stemgeluid van Miles ook gewoon erg goed in mijn straatje past, zeker in combinatie met onder andere al die saxofoons, maar het sleept net een beetje te hard. Het overige studiowerk van Miles is duidelijk onbekend en onbemind hier op MusicMeter (vreemd hoe dit album bijna 50 stemmen heeft terwijl de andere albums nog niet aan 5 stemmen komen), maar ik ga er alleszins eens achteraan gaan.

Miles jatte het nummer Them Changes! Vergelijk maar Sing Lady Sing van New York Rock & Roll Ensemble uit 1969. Op Spotify.