The Peter Brötzmann Octet - Machine Gun (1968)

Voor muziek zoals het titelnummer was die aanbidsmiley dus uitgevonden...

Ook uitzonderlijk vet is het slagwerk aan einde van Responsible, dat eigenhandig en zonder rare dingen te doen een enorm energieke vibe neer weet te zetten. En zo zit dit album eigenlijk bol van de toffe momenten. Een must listen voor elke freejazzliefhebber, me dunkt.

Uiteraard, al is het slechts voor de legendarische status die dit album geniet, het is ook zeker iets waar je gewoon een keer je muil moet door laten openbeuken...

Maar hij heeft imo wel betere dingen gemaakt, dus als je als freejazzliefhebber het na deze plaat met hem voor gezien houdt is dat ook wel weer jammer

Inderdaad Jelle, deze plaat is fantastisch en zeker revolutionair maar Brötzmann heeft beter werk gemaakt.

De luisterervaring zelf maakt dit zo briljant: je wordt iedere keer weer van je stoel geblazen. Plus het feit dat Parker, Breuker en Brötzmann geweldige saxofonisten zijn. Ik vind ook wel dat het album door hen en de drummers wordt gedragen: vooral met pianist Fred van Hove heb ik maar weinig. Maar joh: deze plaat moet je gewoon op z'n tijd even draaien.

Persoonlijk hoor ik Brotzmann het liefst in kleinere settings: duo of trio met Amerikaanse muzikanten. Daar ligt de nadruk meer op samenspel en emotie.

Gelukkig heb ik ooit polemologie gestudeerd anders had ik dit album niet gesnapt. Pffff.
Dit ga ik ondergaan.

Ik snap de link met oorlog en vrede niet zo?

Voor wie interesse heeft; zaterdag 22/8 Summer Bummer Festival in Antwerpen (met zéér avontuurlijke line-up) met Fred van Hove en Peter Brötzmann duo. Ga je niet veel meer meemaken! De Wuppertaler al vaak gezien maar nog nooit met Van Hove... Ik ben benieuwd.

Je bedoelt 24/8?

Inderdaad, sorry!

Onlangs stelde ik, geleid door fijne muzikale herinneringen, een Jazzalbums-top10 samen. Bij het overlopen van mijn stemmenlijst overkwam me een vreemd gevoel: "Machine Gun?" - Alsof een oude stem, waarbij je maar al te goed weet wie het is, je naam uit een onverwachte hoek schijnt te roepen.

Vandaag heb ik me na al die tijd nog eens aan dit werk gewaagd. Enerverende Jazz die je moeilijk kan herleiden tot aangename achtergrondmuziek. Het heeft nergens aan waardering ingeboet, integendeel Dit is nog altijd diezelfde waanzinnige beleving. Tijdens het luisteren naar muziek zijn er weinig momenten waar, als bij het horen van een gevatte ironische opmerking, ik tot lachen word gebracht: naar het eind van het titelnummer toe is een van die uitzonderingen (dat collectief gespeelde swingend deuntje moet toch wel je reinste sarcasme zijn?). Dit is zowat de antithese van de meeste muziek die ik de voorbije weken via MusicMeter leerde waarderen (Richter, Glass, Reich). Juist daarom hoort dit onontbeerlijk thuis in die toplijst.

Deze muziek is niet geniaal omdat het anders is, dit is op een geniale manier anders.