The Peter Brötzmann Octet - Machine Gun (1968)

Extreme vorm van freejazz..krankzinnige luisterervaring!!

Nogal ja!

Machine Gun (Third Take) en Music for Han Bennink zijn magiestraal wónderlijk !!!

Volgens mij waren dit érg ervaren spelers met maagden van saxofoons .

Uitgebreide review en 5* volgen nog.

Bedankt allemaal jongens voor deze "tip"
Het moet niet veel gekker worden hier.
Wie zet hem straks in zijn persoonlijke top 10 ??
Paalhaas durft vast wel.

Lef is daar niet echt voor nodig volgens mij. Wel een licht onorthodoxe muziekbeleving.

Ik heb geen persoonlijke top 10

Maak daar dan ook eens werk van, Ruud.

Ja, mee eens, als beginnend jazz liefhebber ben ik hongerig.
Aan het werk blabla, leuke opdracht voor de kerstperiode.
Ben nu al nieuwsgierig.

Misschien, ik zal er eens over nadenken.

edit:
Nou voorlopig staat er wat, weet nog niet of de lijst zo zal blijven, time will tell.

edit 2:
M'n top10 moet vooral niet teveel waarde aan worden gehecht, is een soort van moment opname (en is ook erg stemming afhankelijk), vind gewoon teveel goed om mijzelf vast te pinnen om 10 favoriete platen uit te kiezen en heb geen zin om om de 2 weken de boel te herzien.

Dus geniet er van zolang het kan, maar ik denk dat ik in de toekomst die top10 weer leeg ga laten.

Snel gewerkt blabla, zal hem snel uitprinten voordat ie weg is.
Mooie #1
Thnx

,,Das Maschinengewehr"

Een machinegeweer, parende katten, een overhitte theeketel,... het maakt allemaal ongelooflijk veel herrie maar dat allemaal tezamen valt in het niks bij wat een stelletje Europeanen ons hier te bieden hebben. Het klinkt hier alsof ze de Wereld Oorlog op Jazz-vlak met saxofoons verder aan het uitvechten zijn, voor alle mensen die 'Ascension' al krankzinnige Avant-Garde vonden, deze plaat haalt het zonder moeite van die en hier zijn ze maar met 3 blazers. Allen zijn ze met meerderen om hun geluid “erger” te maken behalve de pianist, dat schept bij mij toch ietwat meer sympathie voor hem tegenover de anderen, hier onderbouwend spelen lijkt me echt om je handen tijdens het spelen bij te breken, zijn solo op Music for Han Bennink vind ik trouwens erg fraai en schitterend.

Als er ooit een plaat is die ik voor de klas zou moeten brengen als: ,,Dit is de muziek die ik luister", dan neem ik zonder aarzelen deze, eventjes zien hoe niet-Jazzliefhebbers reageren op dit gekletter van saxofonen omringd met 2 drummers nogmaals gevuld met een pianist en een duo bassisten die het zo bond maken dat als je dit maar een half uurtje luistert op het maxiemale volume het wel je laatste Cd zal geweest zijn die je ooit gehoord hebt. (Als je boxen/headphone het al overleven ten minste).

Er zijn zo van die zaken die ik me afvraag i.v.m. deze plaat, eerst en vooral: waar halen ze de energie om dit te gaan maken? Nou oké de energie valt nog ergens vandaan te halen, maar de agressie dan? ,,Duitsers en Agressie gaan altijd wel tezamen", een oud vooroordeel, onze Belgische komiek kan ik echter hier geen ongelijk geven als hij het er over heeft en het "bewijst".

English Version
German Version
Het verschil is ook hier duidelijk hoorbaar vind ik. Dan nog te geloven dat ze hier de taal van de saxofoon spreken in combinatie met het "agressieve" Duits.

De 2 versies van 'Machine Gun' (de composities) en Music for Han Bennink blijven hier de grote favorieten, die 2 takes van Responsible zijn trouwens ook erg de moeite in het bijzonder de tweede. Muziek als dit valt niet echt te beschrijven, hoeft ook niet, gewoon luisteren! Van de eerste tot de laatste seconde ongelooflijk hard en om nerveus van te worden, nu moet je natuurlijk ook niet gaan denken dat ze hier alleen wat herrie maken zonder structuur of ritme, af en toe kon ze wel betrappen op wat rustiger spel en het contrast tegenover de rest van de compositie is dan zó groot vind ik dat ik er gewoon om moest lachen.

Hierbij klinkt 'Death Metal' als rustige, zachte terrasjesmuziek op een warme zomerdag.

*****

Waanzinnig en soms enerverend, maar ongeloofelijk apart. Vooruit, een halfje erbij; een nipte 4.5*. Leuke recensie trouwens, Dardan!

Ik vrees dat ik dit maar eens ga moeten verlagen De teleurstelling van de dag. Ik heb net wat opzoekwerk gedaan omdat de tracklist me qua die dubbele tracks wat verdacht leek, bleek dat de originele LP bestaat uit mijn 3 favoriete tracks van het album wat ik al hoopte MAAR op de versie van het titelnummer na dan: daarvan staat de 17min versie op de originele LP, die versie van 15min is naar mijn mening toch beduidend beter (volgens Allmusic ook al). Dusja

Ik zie nog wat er komt, misschien hou ik de 5* gewoon zo.

Huh? Ga je 'm nou 'drastisch verlagen' of 'gewoon op 5 houden'?

Ah rustig aan mijn 'drastisch' was gewoon om te lachen, ik was gewoon wat teleurgesteld. Ik zie wat ik ga doen, het originele album gewoon nog een paar keer luisteren . De kans is groot dat ik hem gewoon op 5* hou, want de voordelen van de originele LP zijn voor mij een stuk belangrijker dan die van de heruitgave. Nu goed?

Bij nader inzien blijft dit gewoon érg dik op 5* staan, zelf dikker dan voordien: de 17min versie van het titelnummer bevalt me dan toch meer dan de andere, het album sleept door de 3 nummers totaal niet lang aan (wat ik voordien wel vond) en komt over als 'kort maar krachtig', vooral dat 2de dan soms zo rampzalig dat je om je oren te sparen zoekt naar die volumeknop om dit wat lager te zetten.

Dus bij deze excuses voor mijn dramatisering, ik ben gewoon iemand die streng is als het aan komt op oordelen van albums, ik oordeel altijd over de originele uitgave, bonustracks e.d. laat ik weg aangezien deze altijd pas later toegevoegd worden, maar zo kan je vanalles beginnen toevoegen, het voegt uiteindelijk maar weinig toe aan het origineel als je het mij vraagt.

Waar is deze nog te krijgen? Ik zie 'm alleen op amazon.com staan, 2e hands voor 35$

Ik heb een link gevonden maar de tijdslimiet is overschreden waardoor je het niet meer kan downloaden, echt doodjammer want als ik deze commentaren hier lees, wordt ik echt superbenieuwd

Dit is echt een superalbum. Overigens ook met Willem Breuker in zijn goede jaren, mijn naamgenoot Mengelberg op de piano en Mijn favoriete drummer Han Bennink die woest in het rond blaast. Vooral voor zijn tijd is het echt een hyperagressief en dissonant album. Net als je denkt dat men zo hard mogelijk voor zichzelf probeert te solo-en zonder ergens anders naar te luisteren, vallen ze uit het niets samen in het thema.

Dankzij wat hulp heb ik hem nu toch en ik ben er maar al te blij om. Deze muziek is zo geniaal, ik stond er echt versteld van. De manier waarop hij begint toont meteen aan waarom hij machine gun noemt, nog nooit heb ik een stel blazers zo dreigend weten overkomen. En toen in het 1ste nummer opeens iedereen tegelijk zijn longinhoud op hun instrument losliet was ik opnieuw verrast door de kracht die er in zo'n instrument huist. Veel tijd om dat tot je door te laten klinken is er niet want aan een snel tempo volgen geniale solo's die dan weer opgevolgd worden door nieuwe geluidsexplosies. Soms krijg je ook wat rust op deze cd maar wel relatieve rust want wanneer de blazers even rusten, nemen de strijkers even over en creeren met hun vreemde klanken een enge sfeer waardoor het lijkt alsof je in een spookhuis ronddwaalt. Die enge sfeer bereikt echt een hoogtepunt met de pianosolo in het laatste nummer : je bevind je nog altijd in die enge omgeving wanneer plots een piano vanzelf begint te spelen en dan compleet op hol slaat.

Ik heb er nog maar 2 keer naar geluisterd dus is het nog te vroeg om er al een stem aan te geven maar de kans zit er dik in dat het er 5 worden.

Bedankt dus eazyfan voor deze supertip

En ik voeg de daad bij het woord : 5*

Een paar dagen geleden heb ik deze voor een vriend eens op een cd'tje gezet omdat die het wel eens wou horen. Hij wou de jazz eens ontdekken en vroeg meteen deze. Niet goed bevallen natuurlijk, hij vond het geen muziek. Dan maar nu miles davis meegegeven aangezien hij er nu van overtuigd is dat je jazz moet leren apprecieren. Zou het dus niet voor de klas brengen, tenzij je ze eens wilt schokeren natuurlijk

Mja, nu ik wat meer mijn eigen draai heb gevonden in het freejazzwereldje, durf ik toch beweren dat ik andere heel wat beter vind. Bepaalde stukjes zijn nog steeds geweldig maar over het geheel gezien staan er ook wat te veel lawaaistukken op. Ik kan tegen heel wat maar er moet toch steeds een zekere vorm van melodie in blijven. Daarom een verlaging : 3*

Free jazz./avant-garde.......ja, zo kan ik ook improviseren . Ik heb het vanmorgen nog eens voor de 2e keer aangehoord, maar kon het niet meer aanhoren. Wat een kakofonie van herrie (=' pleonasme' is hier wel op zijn plaats ). Twee woorden hiervoor: kunstzinnige onzin.

edit: ik schaam me dat hier Nederlanders aan meedoen, maar gelukkig ook een Belg; gedeelde smart is halve smart...

Ik zou het eerder 'onzinnige kunst' noemen, maar daardoor niets minder mooi, enorme kracht en energie zit hierin, en als je denkt dit zelf ook te kunnen kom je denk ik bedrogen uit.

Die eerste noten die geblazen worden blijven echt indrukwekkend: Parker, Breuker en Brötzmann die allen aan hetzelfde front staan met hun wapen blazend naar de luisteraar. Ik vind het vooral knap dat deze, toch nog vrij jonge kerels, zo'n ontzagwekkende muziek hebben kunnen maken. Daarvoor moet je lef hebben.

Inderdaad Dat maakt het ook zo goed

Prachtig free-jazzwerkje. Anarchistisch, duister en agressief. Ik moet echt in stemming zijn voor deze koudbloedige freejazz, maar als ik dat ben, komt er met gemak een 4.5* uitrollen.

Via Soundrop in de Musicmeter-room is nu de opener van dit werkje bezig en dit is dan ook gelijk mijn kennismaking. Dit vind ik dus echt gaaf, extreem spul. Die blazers teisteren je gehoorgangen op een geweldige manier! Deze moet ik maar eens verder gaan beluisteren.

Dan liggen er nog veel mooiere (soms ietwat krankzinnige) free-jazz platen voor je in het geschiet