MSG - In the Midst of Beauty (2008)

Schenker herenigt met Barden, wij kalende hardrockers springen een gat in de lucht en het geluk kan niet meer op als blijkt dat Simon Philips, Don Airey (die nauwlijks te horen is) en Neil Murray ook van de partij zijn.
Ben ik cynisch ?
Een beetje wel maar de bandleden doen toch denken aan 30 jaar terug toen Michael Schenker 3 klassieke LP’s op rij uitbracht in slechts 3 jaar tijd.
Groot was mijn verbazing toen ik de eerste keer dit album heb gehoord, de produktie kan je vergelijken met een beginnend hardrockbandje uit pakweg 1980….
Dat kan natuurlijk niet meer goedkomen, breng dan niets uit denk ik dan al soleer je nog zo goed.
Verder speelt de ritmesectie echt stuitend simpel, in niets is te horen dat zij die gerenommeerde sessie-muzikanten zijn (zijn ze het wel ?).
De fan wordt eigenlijk voor gek gezet, wat een aanfluiting al en dan heb ik het niet eens over de songs gehad.

Wel, de poppy opener "City Lights" degradeerd je hifi-instalatie tot een AM-radiootje en dat zal die de gehele CD zo blijven.
Neemt niet weg dat het een goede song is die meteen blijft hangen.
Het veelvuldig herhalen van het reffrein in "Competition" irriteert, word teveel een kinderdeuntje zo.
Revanche in het sterke vlotte "You", heerlijke gitaarsolos en wat jammer dat de produktie zo slecht is.
Degene die dit naar de knoppen hielpen waren Michael zelf en Siggi Schwarz, een Duitse gitarist met wie hij wel eens meespeelde op cover-CD's.
Even volhouden want na het onbeduidende "End of the Line" doet "Summerdays" in vlagen denken aan Schenker's solo debuut-jaren vooral in het instrumentale middenstuk.
Standaard hardrock in "Night to Remember", met een geweldige solo maar als song stelt het teleur.

In de periode 1999-2003 maakte de MSG 3 erg goede albums die vol stonden met technisch hoogstaand gespeelde songs en voor mij eigenlijk de laatst echt goede releases van ze waren.
Aan die periode doet "Wings of Emotion" mij denken, licht bluesachtig en avontuurlijk ingespeeld met een sterk reffrein.
Het heilige vuur wakkert verder aan in het pittige "Come Closer", jammer van het kinderlijke refrein.
Hoogtepunt is "Cross of Crosses", alles klopt hieraan en voor even is de ouderwetse magie weer terug.

Het is toch wel duidelijk dat met een goede songwriter erbij Michael tot grootse dingen in staat is.
Dat was zo met Phil Mogg (van UFO), met Graham Bonnet en met Gary Barden is dat zo.
Dan krijg je echt afgeronde songs, en ook al staan er hierop een paar slechte op altijd hebben ze wel iets, welke ook geldt voor "Nana" waar mooie melodische zanglijnen op te horen zijn.
"The One" drijft op Michael zijn fantastische solos en voor het eerst een tof intro op de afsluiter "This Time" waarbij het avontuur weer eens word opgezocht.

Net als zoveel andere releases van de MSG is het weer net niet.
De redenen heb ik al aangegeven maar er is simpelweg toch teveel klasse te horen om niet minder als 3,5 sterrren te vergeven.

Als ik het nog een beetje goed kan bijhouden is dit na Heavy Hitters uit 2005 en Tales of Rock 'n' Roll uit 2006 het derde album van Michael Schenker en originele zanger Gary Barden na zijn plechtig terugkeer bij MSG (of hoe het ook nog mag heten).

Ontgoochelen doet dit absoluut niet, daarvoor staan er genoeg interessante stukken muziek op maar soms moet ik denken dat het een beetje te simpel is, mooiste voorbeeld hiervan is het eerste trio nummers met zijn te vaak herhaalde hooks en refreinen. Het zorgt wel voor een fris, opgewekt en gedreven begin van het album maar je verwacht toch een beetje meer van een zo doorwinterd duo als Schenker en Barden, die samen verantwoordelijk zijn voor de twaalf songs op dit album. Te streng uitgedrukt misschien van mij want tenslotte stonden op hun albums in de jaren tachtig ook genoeg (te) simpele rockers op. En toch, what the hell betekent een titel als Na Na?

Gary Barden neemt geen risico's en laat de hoge noten weg, wat slim is gezien van hem gezien zijn magere reputatie op dat vlak. De ritmesectie van Simon Philips en Neil Murray doet wat het moet doen, de basis leggen, maar houdt het – opnieuw – te simpel. Vooral van een geweldige drummer als Simon Philips had ik toch meer verwacht. Tot op vandaag weet ik nog altijd niet wat ik van het globaal geluid moet denken.

Toch zijn er genoeg van die interessante stukken muziek, Summerdays met eindelijk zo'n gedreven maar te korte solo van Michael Schenker, The Cross of Crosses en Ride on My Way. Toevallig of niet, het zijn de iets langere nummers op dit album. Nog even ter info vermeld ik dat van In the Midst of Beauty drie nummers in 2010 verschenen op het uitstekende livealbum The 30th Anniversary Concert: I Want You, A Night to Remember en Ride on My Way. Het valt op bij het beluisteren... tussen de oude krakers door.