Kajagoogoo - Islands (1984)

Limahl werd uit de band gezet en de bassist ging de lead vocals doen.
De reden waarom Limahl uit de band gezet was wat vaag (geruchten gaan dat de rest van de band hem niet moest omdat hij homo zou zijn), maar vooralsnog scoorden ze toch nog wel wat hitjes vanaf deze cd. Daarna was het toch echt wel over.

The Lion's Mouth blijft een lekker nummer.
Niet zo lang geleden terug "ontdekt" dankzij Youtube.

goed album,vooral de de singles ''turn your back on me - the lions mouth en big apple zijn sterke nummers,maar ook de andere nummers op deze plaat zijn zeker het beluisteren waard,helaas hebben we na dit abum niet veel meer van kajagoogoo gehoord,ze gingen verder onder de naan kaja,maar wisten geen hits meer te scoren

Kaja go go

Misschien net dat kleine beetje beter dan hun debuut. De zang, dit maar door Nick Beggs, doet zeker niet onder voor Limahl. En de extra dosis funk, maakt het ook net de beetje beter!

4*

Toptracks:

The Lion's Mouth
Big Apple
The Power to Forgive
Turn Your Back on Me
Islands
Part of Me Is You

Kortom, beter dan de voorganger "White feathers" die het toch een beetje van de extra B-kantjes moet doen, die interessanter waren dan de originele tracks.

Ietwat glad, maar muzikaal best wel in orde. Vooral de bassist/zanger is het stralende middelpunt, of het komt door zijn haardos. Met een paar goede nummers; The Lion's Mouth/Big apple en Turn Your Back on Me. Andere zijn wel prima om te horen, maar ook niet veel meer dan dat.

alleen big apple is wel leuk

Had eigenlijk nul komma nul verwachtingen bij dit album.

Na het vertrek van Limahl vond ik Big apple nog wel leuk, maar verder niet.

NU, jaren later de LP maar eens op de kop getikt, en ik vind het eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Het is geen top muziek, maar wel gewoon een lekker album om te luisteren terwijl ik bezig ben. Stoort me helemaal niet eigenlijk.

Geen top album, maar ook zeker niet zo slecht als anderen hierboven wel vinden.

Ik vind dit ook een erg leuke plaat hoor. Staat al bijna 30 jaar in de platenkast.
Als jong ventje heb ik "Turn your back on me" helemaal grijs gedraaid.

De rest van de plaat is ook meer dan goed uit te luisteren. Nick Beggs heeft naar mijn mening ook een betere stem als Limahl, die bij deze plaat alweer vertrokken/buitengekegeld was.

Ik doe er nog een halfje bij, wat een heerlijk album is dit zeg!!! Dat vertrek van Limahl was zo slecht nog niet!

Inderdaad, na het vertrek van Limahl werden de songs beter. Daarnaast vind ik de stem van Nick Beggs aangenamer klinken als die van Limahl.

Best een aardige plaat hoor, deze band wordt toch wel vaak weggezet als nietszeggende synthpop maar de band draait toch wel om de fantastische basloopjes van topbassist Nick Beggs. Iedereen heeft het altijd over Limahl maar die heeft er maar 1 album gezeten.

Ik heb voor 4,50 de remaster op de kop getikt met een heel mooi rijtje remixes

Via YouTube liep ik bij toeval tegen de VH1-show Bands Reunited uit 2004 aan. De eerste aflevering: Kajagoogoo. Ik kende wereldhit Too Shy (die baslijn....) natuurlijk wel, maar de rest van hun materiaal niet. Leuk om de gezichten achter de band eens te zien, ik maakte zo voor het eerst kennis met Nick Beggs. Niet alleen kwam hij in interviews erg sympathiek over, hij blijkt ook nog eens het beest op de bas te zijn.

Ik ben sinds een aantal dagen nu deze plaat aan het stukdraaien en ben aangenaam verrast! Er staan een aantal prima tracks op dit album, met name Big Apple, The Lion's Mouth en zeker The Power to Forgive! Goede geproduceerd (Colin "Rio" Thurston) ook. Vocaal doet Beggs het overigens zeer behoorlijk, ik mis Limahl in ieder geval totaal niet.

Geen enkele track heeft misschien die directe onweerstaanbaarheid die Too Shy kenmerkt, maar tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik deze meer volwassen sound misschien wel op de lange termijn meer zal kunnen waarderen.

Bij mij ging het net zo. Kajagoogoo was het one hit wonder van Too Shy.
Hun andere singles zijn bijlange zo catchy niet, maar als je dan naar hun verhaal luistert,
ga je ook anders naar hun muziek luisteren.

Ik vond Islands met bonustracks een tijdje geleden voor een prikje.
White Feathers is in die uitvoering een pak prijziger tegenwoordig: wait and see.

Oneens. Dit is opnieuw een prima new Romantic album van deze ietwat onderschatte band. De uitstekende single Big Apple geeft hun tekstuele groei aan, en is in retrospect net zo catchy als Too Shy. Big apple had meer verdiend op de internationale hitpodia. Limahl doet niet meer mee maar dat deed verrassend genoeg geen afbreuk aan hun eigen sound. 4 sterren