Roy Wood - Boulders (1973)

Knap dat hij alles zelf speelde en zong, maar erg interessant is het niet. Het mist de geniatliteit van genregenoten als de Beatles en de Kinks (de plaat schijnt in 1969 opgenomen te zijn). Geloof het of niet, de meeste liedjes duren te lang. Twintig keer She's too good for me binnen een minuut is veel te veel van het niet zo goede.

ja, heb de lp vroeger ook nog gehad en als grote fan vroeger van the move keek ik uit naar dit solo lp'tje van roy wood , maar het was een tegenvaller , nee geef mij dan maar de eerste 2 albums van e.l.o.

rock down low is wel geinig, met hobo- en cellosolo

Is dit de ontmoetingsplaats van de club voor doven en slechthorenden? Wat een akelig laag gemiddelde voor sir Roy . Het is niet 100 procent goud wat er blinkt, maar wel een klein meesterwerkje.

When Gran'ma Plays the Banjo lijkt me toch moeilijk als meesterwerk te kenschetsen.

Voor een nummer waarin het draait om een banjo is het naar mijn smaak uitstekend. Ik vind dit werk een prettige eclectische eigenzinnige verzameling. Mijn interesse werd gewekt na het lezen van de positieve reviews op http://www.allmusic.com ,amazon en rateyourmusic, waarna ik 'm heb aangeschaft. Ik ben het compleet eens met de lofzangen en de lage score hier verbaast me dus. Misschien is dit alleen voor den nederlandschen muziekliefhebber een slecht kopje thee, wie weet.

Om Songs of Praise met dat Smurfenkoortje kan ik best wel lachen.
Op het eind van Dear Elaine is zelfs een Smurfentrompetje te horen.
Nancy Sing Me a Song vind ik hier het mooiste nummer (en Roy's haar is inderdaad wat gegroeid).
When Gran'ma Plays the Banjo zou een leuk nummer voor Johnny Cash geweest kunnen zijn.

Ik zag vandaag op 192TV de clip van Dear Elaine, waardoor ik me herinner ergens de lp Boulders te hebben liggen. Dat ik niet precies weet waar, zegt genoeg over wat de plaat voor me betekend.

Buiten The Move en 2 songs voor E.L.O. ben ik geen fan van Roy, ook niet van Wizzard, het is voor mij allemaal een soort avant garde/progresief/glam rock mix.

ik vind dit een meesterlijk album van de heer wood ,luister eens naar het prachtige dear elaine of songs of praise [ooit nog gecoverd door het nederlandse bandje husky] of het country# when granma plays the banjo.
eigenlijk is roy wood nooit in nederland doorgebroken simpel omdat het werk nooit gedraaid is op de radio...of klinkt het gewoon te brits!!

Ik meen mij te herinneren, dat deze plaat een bepaalde cultstautus heeft.
Volgens mij toch wel omarmd door de critici, maar geen erkenning die zich vertaalde in verkoopsuccessen.

Ik ken de plaat zelf niet, maar hier wordt ie bepaald niet positief beoordeeld.

Toch maar eens luisteren.

Dat van die cultstatus klopt wel een beetje, ja.
Ik kan me nog herinneren dat zelfs de nogal kritische Evert Wilbrink van het Veronica-538 blaadje hem nogal goed vond (ja, ik heb die blaadjes nog )
In mijn herinnering vond ik deze LP helemaal niet zo goed eigenlijk.
Maar goed, hij staat weer onder, we zullen er weer eens een luisterend oor aan wagen.
Het nummer Songs Of Praise werd overigens nog gecoverd in 1975 door de Nederlandse groep Husky en haalde in mei van dat jaar de 14e plaats in de Nederlandse Top 40.

Dit album werd voor het grootste deel al in 1969 opgenomen maar het duurde tot 1973 voordat de platenmaatschappij er wat in zag het uit te brengen. The Move was op dat moment al gestopt en Wood had enig succes met zijn glamrockbandje Wizzard.

Wood heeft het vermogen om als een spons allerlei muzikale invloeden in zich op te nemen en hier een creatieve draai aan te geven. Als een kameleon kan hij wisselen van stijl met een onvoorstelbare souplesse. Dat deed hij al met de beat in de jaren ’60 en op dit album gaat het nog veel meer alle kanten op. Met een ‘tongue-in-cheek’ benadering, nooit echt serieus, schildert hij een palet van muzikale werelden op één plaat. Klassiek, gospel, beatlesque pop, folk, boogie, ballad, onvervalste rock&roll, het komt allemaal voorbij. Hij stapt hier met het grootste gemak over de grenzen van de genres heen. En dan zijn stem: bijna niet te geloven dat het hier dezelfde zanger is die we horen, zoveel stemmetjes komen langs. Dat soort freaky one-man-band genialiteit ken ik eigenlijk alleen maar van albums als Something / Anything? van Todd Rundgren. Evenals Rundgren doet Wood hier alles zelf. Ik som de credits maar even op:

Veel nummers hebben iets tweeslachtigs. Ze zijn niet direkt pakkend als song, daarvoor zijn ze vaak net te ontoegankelijk, maar Wood leeft zich uit in de details. Je hoort er steeds weer iets anders in. En dan de hilarische teksten. Vrolijkste nummer is zeker When Gran'ma Plays The Banjo, merkwaardigste is Miss Clarke And The Computer. Opener Songs Of Praise is het best meezingbaar en is even aanstekelijk als grappig, zeker als je bedenkt dat Wood hier de stemmetjes van het kinderkoortje zelf doet. Wake Up en Nancy Sing Me A Song staan meer in de traditie van The Move en zijn fraaie melodieuze songs, de afsluitende rock&roll medley (geen bestaande nummers, maar geschreven als medley) is meesterlijk.

Wood kan veel, maar hij slaagt er tegelijk ook in onopvallend te blijven. De nummers blinken niet uit, worden nergens briljant. Het is eigenlijk het gevoel van een verzameling B-kantjes. Ze hebben het nét niet. Maar ik krijg niet het idee dat het uit onmacht is, maar bewust gekozen om zich uit te kunnen leven in de afwerking, met onverwachte instrumentale wendingen, gekke koortjes en studio-effecten. Het heeft iets pesterigs en is in ieder geval zeer eigengereid.

Een plaat met een cultstatus, wordt hierboven al gezegd. Verkoopcijfers niet bekend, ook niet echt belangrijk. Ik ga voor het volle pond, gewoon omdat het een uniek album is van één van de meest kleurrijke vogels uit de pophistorie.

Een aantal trouwe klanten lijken dit plaatje wat links te willen laten liggen: beetje onterecht voor mij...
Ik ben, met de paplepel ingegeven, altijd een beetje overvoed geweest met de talenten van Mr. Wood & al zijn verschijningen. Geen haar op mijn hoofd dat dat in twijfel durft trekken!

Inderdaad een wat laag gemiddelde voor deze na weer een paar keer draaien toch helemaal niet onaardige soloplaat van de ex-Move en ex-ELO voorman.
Song Of Praise, Nancy Sing Me A Song, de ballad Dear Elaine, de rockmedley en zelfs Oma op de banjo zijn best leuke nummers in de bekende Move/Wizzard-stijl.

Op vinyl, in nieuwstaat, Engelse persing.

Krijgt dan toch 3 sterren van mij, net geen 3,5.
Vooral ook een beetje een grappig plaatje (grootmoeder Banjo, de folkmedley op kant 2 en Rock Down Low.)
Songs Of Praise blijft goed, Nancy Sing Me A Song, maar Dear Elaine vind ik nu niets meer aan (zeurend rustig). De rest kan er mee door.

Blijft toch wel een van de meest vreemde platen in mijn collectie. Niet goed natuurlijk. Maar wél een heel leuke, die ik in al die jaren steeds met veel plezier beluister.