Jimmy Reed - I'm Jimmy Reed (1958)

Beste Blues-artiest ooit......punt.

Dat ook weer niet, wel een hele goede.

Dit album is ook verkrijgbaar als dubbel CD met op de eerste CD liefst 35 nummers te beginnen met bovenstaande. Voor de echte bluesliefhebbers een must. En ik word een steeds grotere bluesliefhebber.

Klopt, daar staat Found Love ook integraal op.

Het verbaast me enigszins dat er zo weinig op Reed gestemd is. Hij was toch wel één van de grote namen in de blues. Zijn stijl van spelen is van grote invloed geweest op de doorbraak van de blues (voor zover je van een doorbraak kunt spreken). Je hoort hier al duidelijk de parallelen met veel bluesrockbands uit de sixties. Elvis heeft ook werk van hem opgenomen.

Wat ik op wel een beetje mis zijn wat solo's hier en daar. De plaat doet me een beetje denken aan deze: Pinetop Perkins & Willie "Big Eyes" Smith - Joined at the Hip (2010)

Jimmy Reed is cool. Dat is, na het beluisteren van dit toffe album, toch wel een feit dat ik moet vaststellen. Al was hij natuurlijk vooral cool, omdat Jimmy jammer genoeg al lang is komen te gaan.

Maar je hoort de energie en lust in zijn spel, en daar kan je jezelf aan optrekken. Het is meer dan vermakelijk, het gitaarspel, de zang en de harmonica. Ik moet Stijn dan ook bijtreden in zijn statement dat dit van grote invloed is geweest op de sound van al de bluesrockbands die in de sixties als paddenstoelen uit de grond schoten.

Jimmy Reed is niet m'n favoriete bluesartiest, maar toch zo eentje waar je naar moet geluisterd hebben in je leven.

Eergisteravond luisterde ik voor de eerste maal naar Rough and Rowdy Ways op mijn grammofoon (had 'm wel reeds diverse malen via Spotify tot mij genomen), de nieuwe Dylan, en daarop staat het nummer Goodbye Jimmy Reed, over - u raadt het nooit - Jimmy Reed. Ik moest - jongens toch, wat ben ik compleet onvoorspelbaar vandaag! - spontaan denken aan Jimmy Reed.

Welaan dan, vandaag, met een dagje respijt, deze maar 'ns opgezocht, en blijkbaar had ik dat al eens eerder gedaan, getuige mijn bericht hierboven van alweer bijna 7 jaar geleden. De tijd staat niet stil, en veel materie vervliegt dan ook nog 'ns.

Goed, dit album dus. Een stemmige bluesplaat, die bij momenten zelfs weet op te monteren, en vooral fel indruk maakt dankzij het gitaarspel van Reed. Veel bands en artiesten die in de jaren '60 en '70 furore maakten, zowel in Amerika zelf als over de grote oceaan (ik denk dan met name aan het Verenigd Koninkrijk), zijn schatplichtig aan deze man, en steken hun adoratie ook niet onder stoelen of banken. Zo coverden bijvoorbeelde The Rolling Stones diverse nummers van Reed, waaronder Honest I Do, de opener van deze plaat. Ook mannen als Eric Clapton en Steve Miller haalden de mosterd deels bij Reed. En de albumhoes doet me best denken aan die van Howlin' Wolf's tittelloze, die in 1962 uitkwam.

Kortom: een prachtig plaatje, dat zich doorheen het gehele jaar (of het nu smoorheet, killig of doornat is) zonder moeite laat beluisteren.

4 sterren