Jimmy Reed - I'm Jimmy Reed (1958)
mijn stem
26 stemmen
Verenigde Staten
Blues
Label: Vee-Jay
-
Honest I Do (2:40)
-
Go on to School (2:47)
-
My First Plea (2:45)
-
Boogie in the Dark (2:34)
-
You Got Me Crying (2:35)
-
Ain't That Lovin' You Baby (2:14)
-
You Got Me Dizzy (2:53)
-
Little Rain (2:45)
-
Can't Stand to See You Go (2:50)
-
Roll and Rhumba (2:46)
-
You're Something Else (2:35)
-
You Don't Have to Go (3:05)
3
geplaatst: 22 juli 2020, 14:27 uur
Eergisteravond luisterde ik voor de eerste maal naar Rough and Rowdy Ways op mijn grammofoon (had 'm wel reeds diverse malen via Spotify tot mij genomen), de nieuwe Dylan, en daarop staat het nummer Goodbye Jimmy Reed, over - u raadt het nooit - Jimmy Reed. Ik moest - jongens toch, wat ben ik compleet onvoorspelbaar vandaag! - spontaan denken aan Jimmy Reed.
Welaan dan, vandaag, met een dagje respijt, deze maar 'ns opgezocht, en blijkbaar had ik dat al eens eerder gedaan, getuige mijn bericht hierboven van alweer bijna 7 jaar geleden. De tijd staat niet stil, en veel materie vervliegt dan ook nog 'ns.
Goed, dit album dus. Een stemmige bluesplaat, die bij momenten zelfs weet op te monteren, en vooral fel indruk maakt dankzij het gitaarspel van Reed. Veel bands en artiesten die in de jaren '60 en '70 furore maakten, zowel in Amerika zelf als over de grote oceaan (ik denk dan met name aan het Verenigd Koninkrijk), zijn schatplichtig aan deze man, en steken hun adoratie ook niet onder stoelen of banken. Zo coverden bijvoorbeelde The Rolling Stones diverse nummers van Reed, waaronder Honest I Do, de opener van deze plaat. Ook mannen als Eric Clapton en Steve Miller haalden de mosterd deels bij Reed. En de albumhoes doet me best denken aan die van Howlin' Wolf's tittelloze, die in 1962 uitkwam.
Kortom: een prachtig plaatje, dat zich doorheen het gehele jaar (of het nu smoorheet, killig of doornat is) zonder moeite laat beluisteren.
4 sterren
Welaan dan, vandaag, met een dagje respijt, deze maar 'ns opgezocht, en blijkbaar had ik dat al eens eerder gedaan, getuige mijn bericht hierboven van alweer bijna 7 jaar geleden. De tijd staat niet stil, en veel materie vervliegt dan ook nog 'ns.
Goed, dit album dus. Een stemmige bluesplaat, die bij momenten zelfs weet op te monteren, en vooral fel indruk maakt dankzij het gitaarspel van Reed. Veel bands en artiesten die in de jaren '60 en '70 furore maakten, zowel in Amerika zelf als over de grote oceaan (ik denk dan met name aan het Verenigd Koninkrijk), zijn schatplichtig aan deze man, en steken hun adoratie ook niet onder stoelen of banken. Zo coverden bijvoorbeelde The Rolling Stones diverse nummers van Reed, waaronder Honest I Do, de opener van deze plaat. Ook mannen als Eric Clapton en Steve Miller haalden de mosterd deels bij Reed. En de albumhoes doet me best denken aan die van Howlin' Wolf's tittelloze, die in 1962 uitkwam.
Kortom: een prachtig plaatje, dat zich doorheen het gehele jaar (of het nu smoorheet, killig of doornat is) zonder moeite laat beluisteren.
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.