Kris Defoort - ConVerSations / ConSerVations (2005)

Blij dat ik het album weer eens heb beluisterd. Wat is dit toch mooi. Veel meer dan er in de Kwadratuur-recensie gezegd werd kan ik er niet over zeggen. Prachtige sferen worden ontwikkeld die recht op de grens tussen hedendaags klassiek en jazz zitten. Het is een schitterend orkestwerk vol spanning en ontroering. Kris Defoort heeft een heel eigen stijl en die dikke laag verf voedt heel dit album. Die zangeres in Me Then. Briljant, he! Dit is zeldzame klasse!

Ik wil wel even wat woorden neerzetten.

Ik ben niet dol op vocaal klassiek en zeker niet op deze wijze toegepast. Ik hou niet van bombast en de muziek op dit album mist lucht, vrijheid en blijdschap. Het klinkt geformuleerd en te intellectueel voor mij

Vind het heel simpel gewoon niet leuk...

Het heeft zo z'n momenten (Me Then..) maar ik voel absoluut niet de behoefte om er nog eens echt voor te gaan zitten.

Verwacht er iemand nu nog een serieus te nemen beoordeling....?

@ thejazzscene: Natuurlijk wil je belangstelling kweken, echter de vergelijking met Erik Friedlander is onzin...mag hopen dat je dat zelf ook inziet.

Oja? Strijkers, pizzicato, Bach, moderne manier van spelen, is het jazz of niet?,...
De eerste drie nummers roepen bij mij toch die verwantschappen op.
Het knappe en grote verschil is dat dit tegen hedendaagse muziek aanleunt. Blij dat ik hem nog eens ter hand heb genomen!

Nee, deze uiteenzetting volstaat, dank je.

Leuk is dat dit album echt tussen van alles in zit. Jammer is dat het net van alles te weinig heeft. Voor jazz wordt er me te hard gewerkt en hoor ik bij wijze van spreke de partituur staan, het eigentijdse deel swingt niet en voor klassiek is het gewoon niet goed genoeg. Belangrijk echt minpunt vind ik de zang. Misschien dat ik daardoor de ontroering (gelezen bij thejazzscene) ook niet meekrijg.

Leuk, zeker voor een keer, vind ik het ritmisch prikkelende Pentimento I : Purple Red, maar bij Me Then blijkt duidelijk dat als het moet swingen men toch pijnlijk tekort komt; funkonwaardig.

De combinatie ritme/strijkers/blazers is duidelijk genre-zoekend, zoals ik dat al eerder hoorde bij bijvoorbeeld John Zorn, maar deze scoort bij mij dan gewoon effe wat minder. Waarmee ik al met al het postief-experimentele zeker niet teniet wil doen. Een prettig ´zo kan het dus ook´ gevoel blijft na dit album zeker wel hangen.