Kris Defoort - ConVerSations / ConSerVations (2005)

Leuk is dat dit album echt tussen van alles in zit. Jammer is dat het net van alles te weinig heeft. Voor jazz wordt er me te hard gewerkt en hoor ik bij wijze van spreke de partituur staan, het eigentijdse deel swingt niet en voor klassiek is het gewoon niet goed genoeg. Belangrijk echt minpunt vind ik de zang. Misschien dat ik daardoor de ontroering (gelezen bij thejazzscene) ook niet meekrijg.

Leuk, zeker voor een keer, vind ik het ritmisch prikkelende Pentimento I : Purple Red, maar bij Me Then blijkt duidelijk dat als het moet swingen men toch pijnlijk tekort komt; funkonwaardig.

De combinatie ritme/strijkers/blazers is duidelijk genre-zoekend, zoals ik dat al eerder hoorde bij bijvoorbeeld John Zorn, maar deze scoort bij mij dan gewoon effe wat minder. Waarmee ik al met al het postief-experimentele zeker niet teniet wil doen. Een prettig ´zo kan het dus ook´ gevoel blijft na dit album zeker wel hangen.