Vangelis Papathanassiou - Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit (1972)

Vrij uniek werkje van Vangelis. Ik heb dit album samen met de soundtrack Sex Power op één CD staan. Eigenlijk nooit mezelf de tijd gegund om dit werk eens te beluisteren. Maar een keer doen, maar wat ik er tot nu toe van gehoord heb, klinkt het erg fragmentarisch en staat het met uitzondering van een aantal kleine momenten, ver weg van wat hij later zou doen.

Een bijzonder werk, dat me nooit zal vervelen. Integendeel, het is me door de jaren heen meer en meer gaan boeien.

Qua compositie en klankbeeld spat er een bijna kinderlijk enthousiasme vanaf, dat weer in evenwicht wordt gehouden door een beschouwende houding. Overal is Vangelis betrokken, nergens wordt hij sentimenteel.

Bijzonder is ook dat hij nergens aarzelt. Alles vloeit in het heldere hoopgevende vuur van de gebeurtenissen van 1968. Elke melodie uit deze 'rhapsody' is even trefzeker en oer-menselijk. Alsof ze inderdaad rechtstreeks van de barricaden zijn ingezongen. Hier en daar een onzuivere noot en een galm van jewelste (waar ik normaal gesproken niet dol op ben) draagt hier bij aan de zeggingskracht.

En dan de versmelting! De manier waarop de synths van begin jaren 70, de soundscapes, de teksten, de zang en de overige instrumenten elkaar vinden is zó puur, zó meesterlijk.

Het voelt spontaan en logisch, maar telkens valt me weer op hoe enorm nauwkeurig de griekse meester hier te werk is gegaan.
Ik ben blij dat deze muziek al bijna dertig jaar mijn vriend is.
Kortom, probeer het misschien eens.

Rene8, je kunt je liefde voor deze plaat mooi overbrengen!

Het tumult van de studentenstakingen in mei 1968 in Parijs, wat vanwege het politiegeweld uitmondde in straatgevechten, maar uiteindelijk toch zorgde voor een nieuwe periode van meer vrijheid, is constant op dit bijzondere album zowel op de voor- als achtergrond te horen. Maar dat is tegelijkertijd ook de muziek van Vangelis. Alles is op een bijzondere manier in elkaar verweven.

Vangelis verbleef ten tijde van de studentenopstand samen met de rest van de bandleden van Aphrodite's Child in Parijs en kreeg hier blijkbaar een flink staaltje van mee. Vlak na het uiteenvallen van Aphrodite's Child, vond Vangelis tijd en inspiratie om zijn persoonlijke ervaring ten tijde van de opstand om te zetten in dit unieke, artistieke solo-werk.

Tussen de volksmelodieën, gezang (of het traditioneel is of niet is me niet bekend) en het tumult door, zijn ook daar die weliswaar spaarzame, maar ongelooflijk gave synth-soundscapes van Vangelis al te horen. Ze zorgen voor een heel bijzondere sfeer in combinatie met de rest van de muziek.
Vooral het laatste stuk van "Movement One" laat al een zeer opvallende en herkenbare voorbode horen met wat Vangelis allemaal in petto zou hebben.

"Movement Two" ligt opvallend in het verlengde van het vorige deel en zodra die prachtige synths weer te horen zijn, moet me toch wel even van het hart dat dit een uiterst bijzonder en origineel werk van Vangelis genoemd mag worden.

Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit, die ik op CD heb weten te bemachtigen gecombineerd met Sex Power, is een intrigerend werkje en zou iedere Vangelis-liefhebber op z'n minst een keer gehoord moeten hebben. Ik kan me voorstellen dat het fragmentarische karakter van de plaat (die 't tevens z'n charme geeft), zeker niet iedereen zal aanspreken. Echter raakt het album wel op een bepaalde manier. Iets wat niet echt te omschrijven valt. Het doet gewoon iets met je.

Echt zwaar geïmponeerd ben ik niet, maar ik beschouw het wel als een uniek en mooi album. Alleen al voor die geweldige, maar weliswaar relatief korte synth-soundscapes, is het het toch wel waard.

Overigens eindigt mijn versie nog met twee nummers, simpelweg getiteld "Song One" en "Song Two". Na wat grondig onderzoek erachter gekomen dat dit om twee nummers van de formatie The Forminx gaat, waar Vangelis vóór Aphrodite's Child in gezeten heeft. De nummers heten respectievelijk "A Hard Night's Day" en "Until the End". Leuk extraatje op zich, maar voor mezelf niet echt essentieel.

Een ruime 3,5 krijgt dit album toch van me mee.

Ik heb deze op lp (een uitgave uit 1979) en opvallend is ook als je de naald op kant twee zet, dat Aphrodite's Child hit single "Rain And Tears" te horen is (voor ongeveer 4 a 5 seconden dan). Dit is een bijzonder werk van Vangelis die gewoon goed elkaar in elkaar zit. 4,5.

Toegegeven, het is een heel apart stukje muziek van Vangelis. En leuk om zoiets een keer te horen als je Vangelis fanaat bent, zoals ik. Maar....dat is dan ook wel genoeg.
Wat moet ik er verder van zeggen? Het klinkt rauw, primitief, rommelig, en zal misschien daardoor wel zijn charmes hebben, maar eigenlijk is het niet om aan te horen zo slecht. Daarvoor is het ook nog eens te fragmentarisch en het klinkt daardoor amateuristisch. Waarom heb ik het dan aangeschaft? Vanwege die ene ontbrekende cd van Vangelis in mijn verzameling. Sex Power. Dit klinkt overigens een heel stuk beter dan Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit, wat ik dus zie als iets voor de echte Die Hards.