Vangelis Papathanassiou - Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit (1972)
Alternatieve titel: May Your Dreams Last Longer Than the Night
mijn stem
11 stemmen
Griekenland
Avant-Garde
Label: Reprise
- C'est une Nuit Verte-Celle des Barricades-Nuit Verte Ou Rouge Ou Bleue Ou Noire-Qu'importe Mon Ami-Cela Importe Mon Ami-L'espoir de La Victory (15:32)
- Le Rêve Est Réalité-Jouissez Sans Entraves-Vivez Sans Temps Morts-Baisez Sans Carottes (15:25)
2
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 30 maart 2015, 23:43 uur
Het tumult van de studentenstakingen in mei 1968 in Parijs, wat vanwege het politiegeweld uitmondde in straatgevechten, maar uiteindelijk toch zorgde voor een nieuwe periode van meer vrijheid, is constant op dit bijzondere album zowel op de voor- als achtergrond te horen. Maar dat is tegelijkertijd ook de muziek van Vangelis. Alles is op een bijzondere manier in elkaar verweven.
Vangelis verbleef ten tijde van de studentenopstand samen met de rest van de bandleden van Aphrodite's Child in Parijs en kreeg hier blijkbaar een flink staaltje van mee. Vlak na het uiteenvallen van Aphrodite's Child, vond Vangelis tijd en inspiratie om zijn persoonlijke ervaring ten tijde van de opstand om te zetten in dit unieke, artistieke solo-werk.
Tussen de volksmelodieën, gezang (of het traditioneel is of niet is me niet bekend) en het tumult door, zijn ook daar die weliswaar spaarzame, maar ongelooflijk gave synth-soundscapes van Vangelis al te horen. Ze zorgen voor een heel bijzondere sfeer in combinatie met de rest van de muziek.
Vooral het laatste stuk van "Movement One" laat al een zeer opvallende en herkenbare voorbode horen met wat Vangelis allemaal in petto zou hebben.
"Movement Two" ligt opvallend in het verlengde van het vorige deel en zodra die prachtige synths weer te horen zijn, moet me toch wel even van het hart dat dit een uiterst bijzonder en origineel werk van Vangelis genoemd mag worden.
Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit, die ik op CD heb weten te bemachtigen gecombineerd met Sex Power, is een intrigerend werkje en zou iedere Vangelis-liefhebber op z'n minst een keer gehoord moeten hebben. Ik kan me voorstellen dat het fragmentarische karakter van de plaat (die 't tevens z'n charme geeft), zeker niet iedereen zal aanspreken. Echter raakt het album wel op een bepaalde manier. Iets wat niet echt te omschrijven valt. Het doet gewoon iets met je.
Echt zwaar geïmponeerd ben ik niet, maar ik beschouw het wel als een uniek en mooi album. Alleen al voor die geweldige, maar weliswaar relatief korte synth-soundscapes, is het het toch wel waard.
Overigens eindigt mijn versie nog met twee nummers, simpelweg getiteld "Song One" en "Song Two". Na wat grondig onderzoek erachter gekomen dat dit om twee nummers van de formatie The Forminx gaat, waar Vangelis vóór Aphrodite's Child in gezeten heeft. De nummers heten respectievelijk "A Hard Night's Day" en "Until the End". Leuk extraatje op zich, maar voor mezelf niet echt essentieel.
Een ruime 3,5 krijgt dit album toch van me mee.
Vangelis verbleef ten tijde van de studentenopstand samen met de rest van de bandleden van Aphrodite's Child in Parijs en kreeg hier blijkbaar een flink staaltje van mee. Vlak na het uiteenvallen van Aphrodite's Child, vond Vangelis tijd en inspiratie om zijn persoonlijke ervaring ten tijde van de opstand om te zetten in dit unieke, artistieke solo-werk.
Tussen de volksmelodieën, gezang (of het traditioneel is of niet is me niet bekend) en het tumult door, zijn ook daar die weliswaar spaarzame, maar ongelooflijk gave synth-soundscapes van Vangelis al te horen. Ze zorgen voor een heel bijzondere sfeer in combinatie met de rest van de muziek.
Vooral het laatste stuk van "Movement One" laat al een zeer opvallende en herkenbare voorbode horen met wat Vangelis allemaal in petto zou hebben.
"Movement Two" ligt opvallend in het verlengde van het vorige deel en zodra die prachtige synths weer te horen zijn, moet me toch wel even van het hart dat dit een uiterst bijzonder en origineel werk van Vangelis genoemd mag worden.
Fais Que Ton Rêve Soit Plus Long Que La Nuit, die ik op CD heb weten te bemachtigen gecombineerd met Sex Power, is een intrigerend werkje en zou iedere Vangelis-liefhebber op z'n minst een keer gehoord moeten hebben. Ik kan me voorstellen dat het fragmentarische karakter van de plaat (die 't tevens z'n charme geeft), zeker niet iedereen zal aanspreken. Echter raakt het album wel op een bepaalde manier. Iets wat niet echt te omschrijven valt. Het doet gewoon iets met je.
Echt zwaar geïmponeerd ben ik niet, maar ik beschouw het wel als een uniek en mooi album. Alleen al voor die geweldige, maar weliswaar relatief korte synth-soundscapes, is het het toch wel waard.
Overigens eindigt mijn versie nog met twee nummers, simpelweg getiteld "Song One" en "Song Two". Na wat grondig onderzoek erachter gekomen dat dit om twee nummers van de formatie The Forminx gaat, waar Vangelis vóór Aphrodite's Child in gezeten heeft. De nummers heten respectievelijk "A Hard Night's Day" en "Until the End". Leuk extraatje op zich, maar voor mezelf niet echt essentieel.
Een ruime 3,5 krijgt dit album toch van me mee.
* denotes required fields.
* denotes required fields.