Howard Jones - One to One (1986)

OTO is het derde studioalbum van HJ, met daarop de hitversie van No One Is To Blame, geproduceerd door Phil Collins die ook als achtergrondvocalist en drummer te horen is.
Andere hits van dit album: You Know I Love You...Don't You? en All I Want.

De hierboven genoemde songs zijn altijd leuk om weer eens te horen.

ONE TO ONE
was het album waarop Howard Jones zich
op een meer volwassen publiek wilde richten.
Zeer Amerikaans klinkend album, met heel wat
echte sessiemuzikanten en dus veel minder synths.

Dit album lijdt aan het onbekend is onbemind syndroom.
Veel verder dan de bonustrack No One is to blame komen velen niet.
Tijd dat daarin verandering mag komen.


You know I love you ... don't you is de sterkste song van de plaat.
Deze uptempo rocker met leuke videoclip was nochtans maar de tweede singel.

The Balance of Love is een aardige, funky albumtrack.
Het geheim van dit album is dat alle tracks aan elkaar gewaagd zijn.

All I want is nog zo'n schitterend popnummer.
Maar misschien was het fout om deze semi-ballad als eerste singel te promoten.

Where are we going? doet Howard nog eens het belerend vingertje heffen.
Maar allemaal in een bijzonder smakelijk Amerikaans souljasje.

Don't want to fight anymore haalt de mosterd bij Phil Collins.
Drums als vuisten en een vette funkbas: een beetje Sussudio achterna.

Step into this Shoes is eerder mainstream Howard Jones.
Heeft een wekker van een intro die aan de Flintstones doet denken.

Will you be there is een hemelsmooie ballad.
Dit had de derde singel mogen zijn: een slow voor langdurige liefdes.

Good Luck bad Luck zit het dichts bij Howard Jones oude stijl.
Een vrolijk niemandalletje dat de positivo in ons naar boven wil halen.

Give me Strength is funky reggae, een luie Doe Maar.
Een por-in-de-rug song met eens te meer een hoog karaatsgehalte.

Little Bit of Snow werd geheel onverwacht de derde singel.
Een broze pianoballad die het zonder clip schopte tot anti-drug anthem.


Het album verscheen tegelijkertijd ook op CD
en voegde aan die editie de singel versie van No One is to Blame toe.
Dat nummer van Dream into Action werd volledig heropgenomen
met Phil Collins als producer op drums en backing vocals.

No One is to blame werd een grote hit in de US en Canada.
Daarom dat Howard Jones zich op dit album laat omringen
door Amerikaans geörienteerde sessiemuzikanten en producer
die samen voor een zeer sterke muzikale ondersteuning zorgen.


Niet op dit album, maar wel op de 2CD Best of uit 2003
zijn de volgende interessante b-kantjes.

Roll right up is heerlijk gelikte funkpop
die misschien net iets te eendimensionaal was voor het album.

Dig this Well deep is een prachtige ballad.
Heel dicht aanleunend bij Phil Collins, maar bijzonder soulvol.

Let it flow lijkt een overschotje uit de Dream into Action sessies.
Een flauw nummer dat te weinig gekruid is en tot b-kant werd verbannen.

The Chase is een instrumentale b-kant van No One is to Blame.
We horen hier hoe Jones de Giorgio Moroder in zich naar boven haalt.

Heerlijke funky pop.

Ik vind Howard echt een fijne zanger die ergens tussen Mark King en Clark Datchler in hangt.
De songs zijn dik in orde en supercatchy.

De muzikanten die meespelen zijn ook niet de minste: Phil Palmer, Phil Collins, Mo Foster, Reb Beach, Nile Rodgers, Steve Ferrone

Bij deze gaat de pluim meer dan zes jaar na datum alsnog naar Ozric Spacefolk.

Tja, ik en synthpop. Een lekkere, verboden liefde. Maar ik krik de scores wel omhoog hoor.

Synthpop was voor Howard Jones dan ook eerder een door modetrends ingegeven keurslijf.
Het legde hem geen windeieren, maar in wezen is Jones gewoon een erg begenadigd pianist.

Zijn latere werk ging ook steeds meer die richting uit, weg van de synths en into piano.
Hij verhuisde trouwens na zijn deal met Warner naar Canada (waar hij ook als kind opgroeide).

ONE TO ONE (1986) expanded

Nu ik toch bezig ben met het compileren van expanded edities, doe ik deze ook maar even.
Hij wordt ongetwijfeld in 2019 onder handen genomen door Cherry Red die in november 2018
al uitpakken met extended deluxe en superdeluxe edities van de eerste twee langspelers.

Ik hou het net zoals bij Dream Into Action (1985) voor mezelf bij één schijfje. Less is more.

CD

You Know I Love You... Don't You
The Balance Of Love (Give And Take)
All I Want
Where Are We Going
Don't Want To Fight Anymore
-
Step Into These Shoes
Will You Still Be There
Good Luck, Bad Luck
Give Me Strength
Little Bit Of Snow
+
All I Want [12" extended version]
Roll Right Up [b-side]
You Know I Love You... Don't You [12" dance in the field mix]
Dig This Well Deep [b-side]
Let It Flow [b-side]
The Chase [b-side]
No One Is To Blame [12" extended mix]

No One Is To Blame werd oorspronkelijk als bonustrack aan de CD van One To One toegevoegd.
Toch plaatste ik de 7" versie van het nummer dat op Dream Into Action thuishoort in die tracklijst.
De 12" versie en de b-kant mogen dan hier het rijtje met bonustracks vervolledigen.

De instrumentale versie van You Know I Love You... Don't You liet ik vallen.

De 3CD+DVD box in huis. Heb getwijfeld of de 2CD editie zou volstaan, want op al die rough cuts, demo's en instrumentals op CD3 zat ik niet te wachten. CD1 biedt het originele album (inclusief de 7" versie van No One Is To Blame die als bonustrack op de oude CD gold), de drie b-kanten en twee eerder uitgebrachte alternatieve versies van twee albumtracks. CD2 serveert het ontbrekende 12" bonusmateriaal en al een eerste lading met work in progress versies. Ik koos na een prijsverlaging toch voor de vier schijven omwille van de DVD, maar die valt wat magertjes uit. Grootste minpunt (ook bij de heruitgaves van de twee voorgangers) is het ontbreken van de lyrics. Dat vind ik echt jammer, want Hojo hield wel van een filosofische twist in zijn verzen. One To One (1986) is het allereerste album dat ik op CD had. Nu dus waardig opgewaardeerd.

Dit is een ronduit zwak album van Howard. All i want is nog wel mooi, maar de overige songs zijn matig tot zwak, waarbij zijn stem van tijd tot tijd zeurderig klinkt. En no one is to blame kenden we al van het vorige album. Begrijpelijk dat dit album volledig onder de radar is gebleven, een dieptepunt in zijn oeuvre.