Howard Jones - One to One (1986)

ONE TO ONE
was het album waarop Howard Jones zich
op een meer volwassen publiek wilde richten.
Zeer Amerikaans klinkend album, met heel wat
echte sessiemuzikanten en dus veel minder synths.

Dit album lijdt aan het onbekend is onbemind syndroom.
Veel verder dan de bonustrack No One is to blame komen velen niet.
Tijd dat daarin verandering mag komen.


You know I love you ... don't you is de sterkste song van de plaat.
Deze uptempo rocker met leuke videoclip was nochtans maar de tweede singel.

The Balance of Love is een aardige, funky albumtrack.
Het geheim van dit album is dat alle tracks aan elkaar gewaagd zijn.

All I want is nog zo'n schitterend popnummer.
Maar misschien was het fout om deze semi-ballad als eerste singel te promoten.

Where are we going? doet Howard nog eens het belerend vingertje heffen.
Maar allemaal in een bijzonder smakelijk Amerikaans souljasje.

Don't want to fight anymore haalt de mosterd bij Phil Collins.
Drums als vuisten en een vette funkbas: een beetje Sussudio achterna.

Step into this Shoes is eerder mainstream Howard Jones.
Heeft een wekker van een intro die aan de Flintstones doet denken.

Will you be there is een hemelsmooie ballad.
Dit had de derde singel mogen zijn: een slow voor langdurige liefdes.

Good Luck bad Luck zit het dichts bij Howard Jones oude stijl.
Een vrolijk niemandalletje dat de positivo in ons naar boven wil halen.

Give me Strength is funky reggae, een luie Doe Maar.
Een por-in-de-rug song met eens te meer een hoog karaatsgehalte.

Little Bit of Snow werd geheel onverwacht de derde singel.
Een broze pianoballad die het zonder clip schopte tot anti-drug anthem.


Het album verscheen tegelijkertijd ook op CD
en voegde aan die editie de singel versie van No One is to Blame toe.
Dat nummer van Dream into Action werd volledig heropgenomen
met Phil Collins als producer op drums en backing vocals.

No One is to blame werd een grote hit in de US en Canada.
Daarom dat Howard Jones zich op dit album laat omringen
door Amerikaans geörienteerde sessiemuzikanten en producer
die samen voor een zeer sterke muzikale ondersteuning zorgen.


Niet op dit album, maar wel op de 2CD Best of uit 2003
zijn de volgende interessante b-kantjes.

Roll right up is heerlijk gelikte funkpop
die misschien net iets te eendimensionaal was voor het album.

Dig this Well deep is een prachtige ballad.
Heel dicht aanleunend bij Phil Collins, maar bijzonder soulvol.

Let it flow lijkt een overschotje uit de Dream into Action sessies.
Een flauw nummer dat te weinig gekruid is en tot b-kant werd verbannen.

The Chase is een instrumentale b-kant van No One is to Blame.
We horen hier hoe Jones de Giorgio Moroder in zich naar boven haalt.

Dit is een ronduit zwak album van Howard. All i want is nog wel mooi, maar de overige songs zijn matig tot zwak, waarbij zijn stem van tijd tot tijd zeurderig klinkt. En no one is to blame kenden we al van het vorige album. Begrijpelijk dat dit album volledig onder de radar is gebleven, een dieptepunt in zijn oeuvre.