Jean Michel Jarre - Les Granges Brulées (1973)

Over het algemeen is het erg boeiend hoe iemand is begonnen. En daarmee bedoel ik de periode voordat de hits kwamen of een artiest uitgroeide tot een grote podium act. Zaken dus die voor Jarre min of meer op gaan. Ja, en dan is dit nog een soundtrack ook en dat mag ik van mezelf niet met het normale werk vergelijken. Kortom: waar is de docent wiskunde als je hem nodig hebt?

Het eerste wat opvalt is het ruwe geluid, waardoor de gedachte opkomt of Jarre zijn spullen direct op de bandrecorder heeft aangesloten zonder tussenkomst van een mengpanel. Het roept daarmee een gevoel op of hij in een kelder van een kasteel zit waar voor het eerst een stroomkabel is te vinden sinds de Middeleeuwen. Spinnenraggen hier en daar en dan heerlijk pielen terwijl een film meeloopt waar passende muziek bij moet komen. Zo stel ik me de situatie voor waaronder deze toonkunst is ontstaan.

Ja, en dan zit het jaren later in een cd-speler die met de nodige hightech is verbonden in een huiskamer. Ondanks het ruwe geluid is het wel leuk hoe Jarre bezig is. Op sommige plaatsen is al min of meer een eerste incarnatie te horen van zijn latere successen, maar het is vooral experimenteel te noemen, waar steeds een bepaald themaatje lijkt terug te komen.

Ondanks de vreemde sfeer, of mede er door, is het kleine half uur wat op het schijfje staat aan muziek zo voorbij. Muzikaal is het wat zoekend en wellicht met de beelden van de film erbij wordt het één en ander duidelijk. Voor nu een leuk documentje hoe iemand aan het ploeteren is om een soundtrack te realiseren op de opvolgers van het al oude klavecimbel.