Aphex Twin - Richard D. James Album (1996)

Aphex Twin die de schattige toer opgaat. Wie had dat ooit gedacht. Aphex verplaatst z'n ratelende beats & bleeps van donkere, harde en ruwe tracks naar de meest cute nummers, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Het album opent zeer mooi met "4". Mooie, gevoelige strings ondersteund door zachte ratels, die af en toe bij wijze van climax even doorschieten. "Cornish Acid" en "Peek" zijn twee mindere nummers. Wat bedrukt en benepen. Het AT geratel zonder aangename melodieën of leuk experimenteel geneuzel. "Fingerbib" pikt de draad gelukkig weer op met een lekker chille melodie, enkele prachtige waves en kalme backing samples. Geen enkele bass te bekennen. "Carn Marth" is terug wat steviger, maar deze keer wel met genoeg punch en drive om het nummer interessant te houden.

Beste gedeelte van het album is ongetwijfeld het middendeel, ingeleid door "To Cure A Weakling Child". Uiterst schattige voice sample en ditto melodie, vergezeld van ietwat stevigere beats, claps en beeps, die kort ook de overhand krijgen, iets na halverwege de track. "Goon Gumpas" dropt de hardere electronic sounds, en wat overblijft is niet ver verwijderd van een hartverwarmend slaapliedje. Je hoeft enkel maar de hoes er weer bij te nemen om uit te barsten in het lachen . "Yellow Calx" is een donkerder nummer, met lekker experimentele ritmes over een wat duistere wave. Leuke track, maar ook geen echte hoogvlieger. Die eer is weggelegd voor "Girl/Boy Song", wat mij betreft toptrack van dit album. Summum van cuteness, prachtige vioolstrings, melodieën die je zou willen knuffelen, en lieve (maar wel drukke) ritmes. De afwerking en uitvoering zijn beiden perfect. Hoogst geniaal nummer. "Logon Rock Witch" is terug een wat minder geslaagd nummer, en niet eentje die ik nog veel zal beluisteren. Gelukkig weer opgevolgd door een andere topper, "Milkman". Aphex Twin die zingt, het is een echte belevenis. Al is het dan meer een voicesample dan een echte zanglijn . OVerheerlijke ratels en betoverende melodietjes, en wat een tekst .

Het laatste deel van het album is terug wat minder, met het harde maar weinig interessante "Inkey$". Ook de twee Girl/Boy remixen halen bijlange na niet het niveau van het origineel. De Redruth mix is op zich nog de beste van de twee, de £18 mix vind ik zelf weinig aan. Gelukkig is er "Beetles" nog, een nummertje in de lijn van Milkman, met schattige vocals en geinig melodietje.

Al bij al zeker een uiterst geslaagde release, die met geniale tracks als "Goon Gumpas", "Beetles", "Girl/Boy Song" en "Milkman" heel wat te bieden heeft. 4.5*.

4 is schitterend!! Misschien wel mijn lievelingsnummer van Aphex Twin. Jammer genoeg haalt de rest van het album dit niveau niet, maar het blijft zeer goed, al vind ik SAW wel veel beter

3.5*

Dit album valt meteen op door de nogal bijzondere hoes. Op de foto zie je de maker van dit album, Richard D. James (beter bekend als Aphex Twin) lachend naar de camera staren. De sinistere, grappige en absurde foto past perfect bij het album.

Dit album doet mij denken aan een sprookjesboek. De lezer van een sprookje weet nooit wat hij kan verwachten omdat alles mogelijk is in een sprookjeswereld. Van pratende wolven tot vliegende tapijten, het kan allemaal. De eigenzinnigheid van sprookjes wordt door Aphex Twin perfect gevangen op het album. De muziek klinkt als een surrealistische, andere wereld waarin elke vorm van logica slechts een suggestie is. Net als sprookjes voelt de muziek op dit album daarbij avontuurlijk. Dit is bijvoorbeeld goed te horen op de levendige openingstrack 4. Verder staan sprookjes erom bekend dat ze vaak een duister randje hebben. Dit is ook terug te horen op sommige tracks. Cornish Acid klinkt voor mij bijvoorbeeld als een onheilspellend bos waar je vooral niet van het pad wil afdwalen.

Het belangrijkste instrument voor de creatie van dit album was geen snaar-, strijk- of blaasinstrument maar een Macintosh. De computer heeft Aphex Twin in staat gesteld om heel creatief te zijn. hij heeft de computers potentie maximaal gebruikt. Dit is vooral te horen in de percussie op het album. Bijvoorbeeld op de track To Cure A Weakling Child, waar de drums klinken alsof iemand met zijn tong klakt. De ritmes op de meeste tracks zijn onmenselijk snel en er zit vaak een effectje overeen die de drums even net die extra kick geeft. De drum-‘n-bass achtige breakbeats liggen helemaal in mijn straatje en dragen bij aan het eerder genoemde avontuurlijke gevoel.

Richard D. James Album bestaat echter niet alleen uit digitale samples. Aphex Twin heeft juist ook veel gebruik gemaakt van andere klassiekere instrumenten. Hierbij zijn vooral strijkinstrumenten terugkerende elementen. De dynamiek tussen deze instrumenten en de digitale wereld van de drums is heel vet. Aphex Twin heeft voor het album zelf vioolgespeeld. Met de viool nam hij verschillende noten los op die hij daarna met zijn Macintosh heeft vervormd en aan elkaar heeft geplakt. Deze viool is goed te horen op Girl/Boy Song, een track waarbij klassieke instrumenten bijna lijken te vechten met de digitale drumritmes.

Naast al deze positieve punten heeft het album helaas ook een negatief aspect. Ik merk dat dit album bij herhaaldelijk luisteren steeds minder sterk wordt. Wat dat betreft lijkt het album helaas ook op een sprookjesboek. Als je een sprookje eenmaal kan dromen valt de magie een beetje weg.

Al met al is Richard D. James Album een erg leuk album, al denk ik zeker niet dat het voor iedereen toegankelijk is. Als je van drum- ‘n-bass houdt is dit echter zeker een aanrader.