Thin Lizzy - Thunder and Lightning (1983)

Hij zat er natuurlijk ook niet zo lang bij.

Het gaat mij er dus totaal niet om wie of wat de betere gitarist is, begrijp me goed. Ik vind de albums met White zeker net zo geslaagd als die ene met Sykes. Ik vind het gewoon ruk dat bij een album dat heruitgegeven wordt wél bonusnummers komen maar dat die nummers uit een andere periode van de band komen. Breng dan Chinatown en Renegade opnieuw uit en gooi die opnames uit '81 dáár bij op.

Je hebt inderdaad een punt vielip.

Dat het totaal niet past vind ik ook weer overdreven. Het is en blijft Thin Lizzy. Plus het feit dat er bijna geen live opnames zijn uitgebracht van de Snowy periode. Dat maakt het toch wel enigzins interessant vind ik.

Er zijn genoeg live opnames met John Sykes te vinden, bijvoorbeeld "Live at Regal Theater" of "Live in Dublin".

Nu zie ik net dat die 4 live nummers met White ook al op At The BBC (2011) staan. Dus enigzins intereressant.

Ik dacht dat dit de eerste remaster is van het album itt alle vorige albums die dit wel hebben ondergaan. Kan wel een opfris beurtje gebruiken, maar vaak wordt het er niet beter op. Afwachten dus.

Voor mij, DE Thin Lizzy plaat. Hun zwamezang, maar wat voor eentje. John Sykes excellereert overal, en dat geeft een super heavy geluid, dat nog nooit vertoond was in hun catalogus,. En als er gas teruggenomen wordt, zoals in The sun goes down, dan levert het weer een magisch nummer op. Van alle T.L. albums die ik heb, zit deze toch wel het meeste in de CD speler.

Rinus...je hebt niets teveel gezegd, want ook ik vind dit een DIJk van een plaat. Alles klopte!! Er staan geen zwakke nummers op

Een wel erg dicht geproduceerd album met vervelende jaren 80 keyboards erop. "Cold Sweat" is erg goed, maar geen enkel ander nummer haalt dat niveau.

Die 'vervelende jaren 80 keyboards' zorgen anders wel voor de (brood)nodige afwisseling op dit geweldige Lizzy album mijns inziens. Maar ja, ik ben dan ook groot liefhebber van die typische jaren 80 sound

Ik ga een eind met je mee Vielip. Darren Wharton had nog een mooi keyboardgeluid ook..

'vervelende' jaren 80 keyboards zijn vaak mijn secret ingredient. Bands die in de jaren 70 niet wisten te overtuigen raken me keihard in de jaren 80.

Overigens valt het bij Lizzy best mee, want Sykes staat snoeihard in de mix...

De productie waar Spinout het over heeft vind ik ook niet geweldig. Alles zit potdicht waardoor je bij wijze van ademhalings problemen krijgt. Whitesnake kwam opeens ook met dit soort productie's aanzetten. Je moet er van houden.

De keyboards storen me totaal niet. Bij The Sun Goes down en vooral bij Angel Of Death (Renagade) hebben de toetsen absoluut een meerwaarde. En zo bepalend is die Wharton over het algemeen nou ook ook weer niet.

Wat een pokke hoes trouwens.

The Sun Goes Down

Vanavond heeft ricardo thin lizzy inkopen gedaan met deze, black rose en jailbreak.

Heb ze alledrie al een keertje gehoord, maar wat een verschil vooral tussen deze en het stuk rustiger black rose.

Ik wilde vooral 3 albums met de 3 top gitaristen die lizzy gehad heeft met brian robertson, gary moore en john sykes. Het spel van sykes op dit album spreekt mij enorm aan, en vind dit album van die 3 lizzy albums ook het minst gedateerd klinken.

Ik had live and dangerous al jaren in huis, maar wilde gewoon wat meer van deze band in huis hebben.

Dan mis je Chinese stad nog en dan kun je echt aan de gang gaan.

Sineese stat daar speelt snowy white zeker op mee?

Ik vind thin lizzy niet echt een band voor gilmour of knopfler achtige gitaristen zoals snoowie wijt.

Hij is bluesy en dat misstaat de sound van Lizzy absoluut niet. Daarbij is die plaat heerlijk geproduceerd.

China Town is echt wel lekker, hoor.

Overigens kan ik je Black Star Riders ook van harte aanbevelen.

Chinatown is inderdaad een prima Lizzy album! En Thunder and lightning is inderdaad wel het meest heavy Lizzy album dat is uitgebracht. Kwam uiteraard door Sykes. Die drukt op elk album waarop hij mee doet zijn onmiskenbare stempel.

Uit die tijd van toen kende ik wel een paar "metal" (vaak hardrock hoor) fans die Thin Lizzy best ruk vonden. Behalve dan deze plaat. Het grote verschil zit m onder andere in dat hoewel de band met twee top gitaristen behept is dat de songs niet altijd dat typerende melodieuze samenspel hebben en dat ook de twingitaren elkaar niet continue om de 6 seconden afwisselen met een solo. Op Bad Habits hoor je dat wel nog terug, maar over het algemeen is het toch meer riff-driven. Dat was op Renegade eigenlijk ook wel maar de wat scheurendere gitaarsound van Sykes heeft het wat meer impact. Wat had ik graag Angel of Death en Hollywood in deze set-up gehoord (studio) want die passen perfect bij dit album.
Het keyboard geluid van Wharton is smaakvol en zijn sound lijkt op die van Don Airey (Rainbow, Gary Moore, K2, DP). Hij draagt het meesterlijke The Sun goes down en de solo in de titelsong vind ik ook geweldig. Later heeft hij nog veelvuldig getourd met Thin Lizzy maar hij maakt geen deel uit van de Black Star Riders die het autentieke Lizzy geluid onder leiding van Scott Gorham weer tot leven hebben gewekt. Hij lijkt daarmee afstand te hebben genomen van de 80's periode (ook live) en inmiddels is daar de tweede CD al van te bestellen terwijl we nu al jaren wachten op de terugkeer van Sykes met een nieuw album.
Hoe dan ook. Bollie Blauw had gelijk Thunder & Lightning, god damn it's so exciting.

John Sykes heeft ook destijds Whitesnake's geluid beïnvloed met het album 1987. Ik vind het trouwens niet eerg want ik mag zijn gitaargeluid graag horen.

Dit album ooit 'ns aangeschaft vanwege het geweldige nummer "when the sun goes down" Deze stond op Countdown rock ballads. Niet alleen dit nummer bleek goed te zijn, de hele plaat is geweldig!

Valentino's in a cold sweat, placed all his money on that last bet komt van Waiting for an Alibi (Black Rose 1979) die nog wel meer sterke lyrics heeft (Blow by blow he watches his money go) .
Van dat Cold Sweat is hier één van de sterkste Lizzy songs verschenen, gerelateerd aan hetzelfde onderwerp. Too loose means trouble, to win pays double and I got me a heavy bet. Ja, Thin Lizzy is één van de rock bands waar het de moeite loont om ook naar de teksten te luisteren. Maar Cold Sweat wordt toch vooral geroemd om Sykes' gitaarsolo die deze song tot near perfect maakt. Groove, lyrics en solo. Veel beter wordt het niet.

Weer wat harder en weer een plaat zonder zwakke broeders. Het is wel even wennen om John Sykes hier te horen. Ik ken hem wel van zijn werk met Tygers Of Pan Tang (toen dat nog leuk was). Hij zal hier wel verantwoordelijk zijn voor het hardere geluid, maar stiekem vind ik het met Snowy White wat beter.

En weer een leuke plaat zonder dat er echt veel songs uitspringen. Cold Sweat doet het wat beter dan de rest. Misschien komt het omdat het een aantal keer door bekende metalbands gecoverd is. Het is leuk om Thin Lizzy in deze vorm te horen. Die 'schok' en het gegeven dat sommige nummers weer wat apart klinken, geven het meerwaarde. De snelle songs hebben nou niet een unieke waarde. Bij vlagen klinkt het erg doorsnee. Wel bizar om Lynott in het laatste nummer te horen dat hij dood gaat. Lekker profetisch.

Twaalf albums in twaalf jaar. Ik baal er wel eens van dat sommige bands er 4-5 jaar over doen om een plaat uit te brengen, maar wat Thin Lizzy hier doet, is wel het andere uiterste. Als Phil Lynott vier a vijf platen minder uitgebracht had, zouden de overige waarschijnlijk een stuk beter zijn geweest, mits de goede nummers overgebleven waren en de matige nog op de planken.


Eindstand:
1. Jailbreak 4,5*
2. Renegade 4,5*
3. Chinatown 4*
4. Black Rose 4*
5. Thunder And Lightning 4*
6. Fighting 4*
7. Bad Reputation 4*
8. Johnny The Fox 3,5*
9. Nightlife 3,5*
10. Vagabonds Of The Western World 3*
11. Thin Lizzy 2*
12. Shades Of A Blue Orphanage 1,5*

Lekkere afsluiter. Het heeft bij deze marathon echt even geduurd voor ik er van kon genieten, want Thin Lizzy heeft toch een wel erg moeizame start gehad. Dit album gaat gewoon door waar men vanaf eind jaren '70/begin jaren '80 gestart is: het spelen van steeds stevigere aan heavy metal-grenzende hardrock. En ja, ik denk dat we hier voor het eerst wel kunnen spreken van een volledig heavymetalalbum. Het album gaat al fantastisch van start met Thunder And Lightning, maar vooral Cold Sweat en het opzwepende Someday She Is Going To Hit Back tonen de band op zijn allervurigste. Weergaloos gitaarwerk, zware sound en nog steeds vol van melodie. Zo had de band langer mogen doorgaan. Jammer dat de toch wel erg getalenteerde Lynott het niet veel langer heeft volgehouden, maar albums als deze zal ik in ieder geval nog met veel liefde beluisteren.

Uiteindelijke tussenstand:
1. Thunder And Lightning 4.5*
2. Black Rose 4,5*
3. Chinatown 4*
4. Renegade 4*
5. Johnny The Fox 4*
6. Fighting 4*
7. Jailbreak 3,5*
8. Bad Reputation 3,5*
9. Vagabonds Of The Western World 2,5*
10. Nightlife 2,5*
11. Thin Lizzy 2*
12. Shades Of A Blue Orphanage 1,5*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Primordial 4,25*
6. Psychotic Waltz 4,25*
7. Gamma Ray 4,23*
8. Thyrfing 4,21*
9. Virgin Steele 4,13*
10. Bruce Dickinson 4,08*
11. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
12. Manilla Road 4*
13. Stratovarius 4*
14. Brainstorm 4*
15. Symphony X 4*
16. Magnum 3,92*
17. Helloween 3,9*
18. Iced Earth 3,88*
19. Black Sabbath 3,6*
20. Rainbow 3.5*
21. Solitude Aeturnus 3.5*
22. Thin Lizzy 3,38*

Ook 'Thin Lizzy' wou ik vandaag graag afsluiten met wel voor mij mijn favoriete Lizzy plaat 'Thunde & Lightning'. Dit album kende ik al wel een langere tijd, ook voor mijn marathon maar ik heb hem de afgelopen dagen toch nog weer helemaal grijs gedraaid. De eerste drie nummers vond ik ijzersterk, daarna blijft het album echt wel goed alleen vond ik na 'The Holy War' er niet bepaald een nummer uit springen. Ik kan toch wel zeggen dat ik hier alles wel echt goed vind klinken, nog steeds op z'n Lizzy's maar wel zoals ik het graag al 5 albums terug had gezien. Lizzy sluit af met de kers op een heerlijke taart, en met meer dan 375 scrobbles op last.fm sinds het begin van de marathon kun je zien dat er aardig wat tijd voor de band is klaar gemaakt, en ik geniet nog elke dag van hun nummers, dit is een blijvertje!

Eindstand:
01. Thunder and Lightning
01. Jailbreak
02. Chinatown
03. Renegade
04. Vagabonds Of The Western World
05. Black Rose
06. Fighting
07. Johnny the Fox
08. Bad Reputation
09. Nightlife
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage
Gemiddelde: 3.63*
Last.fm scrobbles vanaf begin marathon: 375.

1983 had een heerlijke zomer met anvil FIF en Dio's Holy diver (Siogo_ Guilty as charged) en natuurlijk Thin Lizzy met hun afscheids album. Vaak afgedaan, oa door Gorham, als een album waar de band niet helemaal achter stond, maar ik vind het een prachtig album! Knallers als This Is the One (4:02)
The Sun Goes Down (6:18) The Holy War (5:13). Ook kant 2 kent hoogtepunten; zelfs het poppy Bad Habits klinkt lekker met die heavy break. Lynott laat zijn innerlijk weer eens zien en niet veel later was het gedaan. Ik heb altijd heel veel plezier beleefd aan dit album en de live optredens van de begeleidende tour. Alleen de titel en het titelnummer ;

Lekkere plaat van Thin lizzy. Staat niet echt en verkeerd nummer op, maar als ik dan toch moet kiezen titelnummer, cold sweat, The sun goes down, baby please don’t go en bad habbit zijn me favoriete. Tevens ook wel het stevigste album wat ze gemaakt hebben denk. Geweldig gitaarwerk en machtige solo’s

‘Hij is blond als Brigitte Bardot en wild als Brian Robertson,’ kondigde frontman Phil Lynott trots de komst van nieuwe gitarist John Sykes aan, zo las ik in Oor. Ik hoorde Cold Sweat op de radio en werd omvergeblazen. De energie die Sykes bij Tygers of Pan Tang had neergezet, was naar Thunder and Lightning verhuisd. Het werd het favoriete album van mijn examenjaar. Na twee plaatkanten bleef ik verbaasd zitten: wát een goede songs en daarbij niet één langzaam nummer! Zelfs het ingetogener The Sun Goes Down is nog vlotjes. En de gitaarsolo's... fan-tas-tisch! Vervolgens snel opstaan en de plaat nóg een keer opzetten. En nóg een keer. En... Daarbij is de productie van Chris Tsangarides ijzersterk, zo goed kende ik slechts de platen die Martin Birch produceerde.

Toen Sykes bij de band verscheen, waren bijna alle nummers al geschreven. Zijn eerste ontmoeting met Lynott leverde bovendien Cold Sweat op, met die ijzersterke riff van de gitarist.
De A-kant van de elpee was sterk, met This is The One en The Holy War als mijn grootste favorieten, maar geleidelijk werd de B-kant mijn favoriete. Behalve de single staat daar namelijk het van vreemde akkoorden voorziene Someday She is Going to Hit Back, het alleen door Lynott neergepende Baby Please Don’t Go en het met toetsenist Dennis Wharton en gitarist Scott Gorham geschreven Heart Attack op. Gaan die twee laatste nummers over Lynotts gestrande huwelijk?
De teksten vond ik ook indrukwekkend: The Holy War met zijn Bijbelse verwijzingen, Cold Sweat over een gokker en waar ging The Sun Goes Down over? Drugsgebruik, begreep ik op een gegeven moment.

Ik mocht dit een prachtalbum vinden, het was ook bekend dat de tour erbij hun laatste zou worden. Later zou ik lezen in ‘Philip Lynott: The Rocker’ (1994) van Mark Putterford wat de voorgeschiedenis was. Gorham en Lynott waren in toenemende mate verslaafd aan heroïne. Dit leidde er bij de eerste toe dat hij door uitputting de laatste drie shows van de Renegade Tour had gemist (de band speelde als kwartet) en de tweede leed aan verergerde astma.
De trouwe manager Chris O’Donnell kon dit verval niet meer aanzien en maakte zich los van de groep. Hetzelfde deed gitarist Snowy White, die in zijn laatste jaar bij de band nauwelijks meer met Lynott sprak, ook niet tijdens de tournee voor Renegade: als White uit bed naar de ontbijtzaal liep, kwam Lynott nogal eens het hotel binnenstommelen. Compleet verschillende instellingen.

Financieel ging het eveneens niet goed: de laatste twee albums hadden slecht verkocht en de livereputatie werd minder door de ingetogen presentaties van White en Gorham. Een wildeman als Brian Robertson werd node gemist, de verkoop van concertkaarten werd minder.
Lynott wilde Thin Lizzy beëindigen. Een plan werd gesmeed: nog één keer cashen, verkoop de tournee als afscheid, dat zal de inkomsten én de plaat goed doen.
De komst van John Sykes veranderde alles. De gitarist, die al een aanbod van Ozzy Osbourne had liggen, werd door Tsangarides aan Lynott gekoppeld. Het klikte enorm tussen de twee. De gitarist speelde nog vóór Thunder and Lightning mee in de soloband van Lynott en omgekeerd is Lynott te horen op Sykes’ solosingle, zoals dit tv-optreden laat zien. Op het podium barstte de snarenracer van de energie, daarmee band en publiek opzwepend.
Onzichtbaar voor mij was de invloed van Wharton: hij was met Lynott nummers gaan schrijven en deze behoren tot de beste van het album. De jazzakkoorden in Someday zijn dan ook van hem afkomstig. Het leidt tot een heel bijzonder gitaarduel, want ook Gorham spettert op de plaat, net als drummer Brian Downey die ook in deze zwaardere stijl excelleert.
De hoes was nogal cliché, al vond ik 'm mooi: vaste hoestekenaar Jim Fitzpatrick had al een tekening klaarliggen, maar de platenmaatschappij ging liever voor iets goedkopers.

Dit is nog altijd mijn favoriete Lizzy, al dacht menig oudere fan daar anders over. Zij vonden het te metal, ik was juist blij dat de band meeging met zijn tijd.
Onverwachte bonus was dat in datzelfde jaar Snowy White een sterk solodebuut uitbracht. Sterker nog, in maart 1984 werd single Bird of Paradise, #7 in Nederland en het bijbehorende album White Flames haalde in diezelfde maand dezelfde positie. De single klonk als een ingetogen lied van Thin Lizzy. Ondanks alle misère waren het goede tijden voor de fans van de groep.