Gary Moore - Wild Frontier (1987)

Deze week voor een schamele € 7,00 gekocht op vinyl, toch leuk om in de verzameling te hebben

Ik bij een 3 voor 10 actie, leuke find.

Heb Wild Frontier als onderdeel van de 5CD-box Ultimate Album Collection. Altijd leuk voor decoratie dergelijke uitgaven, maar ik ben wel eens sceptisch over de geluidskwaliteit met de vraag of afzonderlijke albums niet beter klinken dan zo'n box. Daar kwam ik echter niet over zeveren; wil hier graag een lof-uiting houden voor al dat gitaargeweld van die extended versions. Gaat hier toch om zeer veel nieuwe solo's en als ik denk dat het gebeurt is komt er nog eens een live-uitvoering van Out in the Fields. Mooi moment om dan random/shuffle aan te klikken en een tweede keer de hele rit uitzitten rechtvaardigt een stemverhoging. Mede uit nostalgische redenen mijn favoriete Gary Moore album, een andere reden is het sterke songmateriaal. Die aversie jegens Friday on My Mind ben ik wat ontgroeid, al blijft het duidelijk de minste track. Take a Little Time draaide Vara's Vuurwerk destijds en de rest vind ik allemaal sterk.

Ik heb de neiging om alles wat Gary na mijn favoriete album Victims of the Future uitbracht, hiermee te vergelijken qua intensiteit en hardheid. En daarop leggen ze het allemaal af. Wat me wel bevalt zijn de Ierse Folkinvloeden op deze plaat. Tenminste op de openingstrack Over the Hills and Far Away. Daar blijft het hardrock geörienteerd. Dat mis ik bij afsluiter Johnny Boy.

Ik ben altijd nogal gitaar en zang georienteerd. De drumcomputer waar meerdere mensen hier over klagen, is voor mij nooit zo'n probleem geweest. Het instrumentale The Loner waar meerdere mensen hoog over opgeven, valt me weer een beetje tegen. Het doet me teveel denken aan Parisienne Walkways, die ik als te corny ervaar. In een poging tot een evenwichtige beoordeling van het album als geheel, eerst een beoordeling per track:

A1 Over the Hills and Far Away 4.0
A2 Wild Frontier 3.5
A3 Take a Little Time 3.0
A4 The Loner 3.0

B1 Friday on My Mind 3.5
B2 Strangers in the Darkness 3.0
B3 Thunder Rising 3.5
B4 Johnny Boy 3.0

Album als geheel wordt dan een 3.3

Ik ben wel een zeurpiet over de drumsequence want het is te duidelijk hoorbaar. Maar zulke lage scores aan Take a little time en thunder rising durf ik niet uit te delen. Die songs hadden op Victims of the Future ook niet misstaan. Wat betreft de cover song The Loner ben ik wel met je eens dat de Parisienne Walkways saus er rijkelijk overheen wordt gegoten maar het is een sterk melangolisch deuntje.
De teneur is dat het allemaal wel wat pittiger gekruid had mogen worden maar ja, 1987. Die vogel was al eerder gevlogen. De remaster klinkt wel wat beter.

Nou inderdaad. En Friday on my mind dan wel een 3,5 geven...geen kritiek uiteraard! En iedereen mag dat lekker zelf bepalen maar ik las ergens dat de schrijver juist van de stevige nummers houdt.

Parisienne Walkways staat bij mij hoger in aanzien dan The Loner, verveelt me nooit. Kwam er pas later achter dat Cozy Powell The Loner al op een soloalbum had staan, met medewerking van Gary Moore. Wild Frontier bewust meegemaakt en genoten in een tijd dat mijn oortjes rood van thrash metal stonden; een welkome afwisseling en altijd mijn favoriete Gary Moore-album gebleven, al staat er met Friday on My Mind traditioneel een mindere track op. Onlangs de LP nog op de kop getikt, genieten!

Vandaag maar eens wat oudjes van deze meester gitarist opgezet. Deze CD kocht ik in de tijd dat ik nog op kamers woonde zo ergens in 1987/'88) en vind het na al die jaren nog steeds heerlijk en genietbaar klinken deze ''foute'' over geproduceerde jaren '80 rock. Lekkere (electro) drums en goed gitaarwerk.

Voor mij nog steeds een dikke score 4.

PS: Trouwens alle albums die hij voor Virgin gemaakt heeft tussen 1982-1990 krijgen van mij na elke luisterbeurt toch altijd een dikke voldoende. Een 4 en soms zelfs een 4,5 .

Ook zijn minder bekende jazzrock en AOR rock platen (MCA en Jet Label) zijn de moeite van luisteren en aanschaffen waard.

Klopt!!!! ik heb die maxi singel van The Loner een hardere uitvoering van bijna 12:30 minuut. Gary Moore had misschien wel last van "Het Goede Doel syndroom" want hij had moeite om er een eind aan te breien. Ondanks dat is het een meeslepende en meedogenloze uitvoering waar veel is toegevoegd. Merkwaardig genoeg is het nooit op een cd verschenen. Ook op de CD uitvoering van Wild Frontier is The loner (Extended mix) toegevoegd als bonus track maar goed is het niet. Ik vrees dat je toch alle platenbeurzen af moet reizen om die prachtige maxisingel te bemachtigen. Op You-tube is hij echter WEL!!! te vinden, die zou je eventueel kunnen opslaan op je computer. Maar het vinyl is terug van nooit echt weg geweest (gelukkig) er zijn genoeg platenbeurzen ook op festivals SUCCES!!!!!!

Gary Moore is een geweldige gitarist en The Loner is voor mij het hoogtepunt van dit album.
Over the Hill and Far Away vind ik ook een sterk nummer, maar voor de rest vind ik dit toch niet zijn beste album.

Drum computer of niet, mij interesseert het totaal niet ik vindt het een waanzinnig album. Als Cozy Powell of Simon Phillips achter de drum had gezeten had dit album wellicht anders geklonken geen discussie over mogelijk. Vermoedelijk hadden die drummers andere verplichtingen, ook Ian Paice 1 van Gary Moore eerdere drummers kon niet omdat hij weer stevig aan de weg timmert met het heropgerichte Deep Purple, dit terzijde. Met The Loner wordt er een vergelijking gemaakt met Parisienne Walkways die vergelijking gaat helemaal niet op. The Loner kan je veel beter vergelijken met de singel Still got the blues 3 jaar later, maar daarover later meer. Beste nummer van dit album is The Loner : gevoelig, ontroerend en het intro is meeslepend. Een nummer waar Gary Moore zijn stringbending techniek helemaal op kon toepassen. de nummers die erna komen zitten er net onder : Johnny boy, Thunder Rising, Stranger in the darkness, Wild frontier, Take a little time en de singel Over the hills and far away. Friday on my mind had om mij niet op dit album gehoeven, het voegt niks toe. Een sixties klassieker waar Gary Moore een "AC/DC sausje" heeft over gegoten . Maar de uitvoering is zo hard dat je eerder kan spreken van een "Motorhead sausje". Wat heeft AC/DC met de Easybeats te maken?? naast onze eigen Harry Vanda zat ook George Young in de band en George Young is de oudere broer van Malcolm en Angus Young. Tevens was hij samen met Harry Vanda ook de schrijver van Friday on my mind. In de seventies zou George Young weer opduiken in Flash & The Pan. De tekst van Vielip :"Dat de schrijver juist van stevige nummers houdt" begrijp ik daarom ook helemaal daar wordt George Young mee bedoeld. Wonder boven wonder is Friday on my mind van Gary Moore ook nog op singel uitgekomen, echter in de mega top 100 kwam het destijds niet hoger dan 72 Achteraf hadden er wel meer singels van dit album mogen komen Take a little time bijvoorbeeld, doet mij wel denken aan Out in the fields, Stranger in the darkness, Johnny Boy, The Loner ?? The loner heeft als nadeel dat het een instrumentaal nummer is. En instrumentale nummers worden -zeer ten onrechte onder gewaardeerd en onderschat. en hebben het altijd moeilijk in de hitlijst 1 van de weinige instrumentale nummers die wel in de hitlijst heeft gestaan is Dance with the devil van Cozy Powell een prachtig staaltje drumwerk. Hoogste positie in 1974 : 5 ondanks die nr 5 positie hoor je het tegenwoordig nooit meer op de radio. Wild Frontier krijgt van mij de volle score. Nou als laatste The Loner versus Stil Got The Blues. De melodieën liggen muzikaal gezien akelig dicht bij elkaar. Sterker nog de 1e 4 noten zijn exact hetzelfde. Alleen bij The Loner liggen de noten eerst lager, maar later in dat nummer als de rif op de hoge E en B snaar wordt gespeeld kan je goed horen dat het heel veel op elkaar lijkt. Zowel The Loner als Still got The Blues zijn nummers die ik nooit meer vergeet : Muzikale parels.

Still got the blues is een Parissiene Walkway pt 2 en The loner is een heropgenomen cover. Ze pissen alledrie in hetzelfde steegje naast de Moulin Rouge.

Het nieuws van de dood van Philip Lynott op 4 januari 1986 haalde twee dagen later zelfs de krant van mijn ouders. Ik was ontdaan over zijn plotselinge vertrek en knipte het bericht uit om het bij mijn exemplaar van Thin Lizzy’s laatste album Thunder and Lightning te stoppen.
Des te groter was het verdriet van Gary Moore. Van hem weet ik inmiddels dat deze met grote zorgen Lynotts aftakeling had zien verergeren. Toen Over the Hills and Far Away verscheen (#22 in de Nationale Hitparade in februari 1987, in maart #25 bij Veronica’s Top 40, was meteen duidelijk dat dit Moores ode aan Lynott was en daarmee ook aan Ierland. ‘For Philip’ staat linksonder op de achterzijde van de hoes van Wild Frontier, dat in april #13 haalde in Nederland.

Net als bij de vorige albums van Gary Moore haalde ik enkele opvallende zaken uit de sterke biografie van Harry Shapiro.
De reden dat er digidrums klinken is omdat de gitarist altijd problemen had in de studio met drummers die fouten maakten, waarna ze vervolgens elke improvisatie vermeden. Synthdrummer Roland Kerridge van newwavegroep Re-Flex wijdde hem in in de wereld van de Linn 9000 en leerde hem te samplen. Toen de opnamedata voor Wild Frontier bekend werden, kreeg de teleurgestelde drummer Gary Ferguson te horen dat hij niet nodig was.
Voorganger Run for Cover had eigenlijk helemaal door Peter Collins moeten zijn geproduceerd, maar deze was weggekaapt door Rush. Deze keer wist Moore hem vaker te strikken, want diens kritische en vernieuwende aanpak bevielen hem goed. Zo vond Collins het originele refrein van het nummer Wild Frontier niet goed genoeg, waarop Moore weken werkte aan een nieuw. Gezamenlijk werkten ze hard aan Moores vocalen; voor het eerst had Moore niet de behoefte een externe zanger te gebruiken.

Ook qua gitaren werd er vernieuwd: alhoewel er nog steeds Les Pauls en Strats werden gebruikt, sleutelde gitaartechnicus Keith Page menigmaal op de studiovloer aan een nieuwe, die soms nog diezelfde middag door Moore werd bespeeld. De Charvelgitaren die hij in ’79 bij G-Force gebruikte, keerden zo terug.
Moore loofde toetsenist Neil Carter: “Op Run for Cover is hij weinig te horen, maar hij kwam met fantastische ideeën. Hij is veel belangrijker dan je zou vermoeden.” In de aanloop naar Wild Frontier las Carter diverse boeken over de Ierse historie, wat hem tot de nodige muziek inspireerde.

Verder gaat het akoestische Johnny Boy over Lynott, waarbij Moore wordt geassisteerd door toetsenist Don Airey en de doedelzak van Paddy Moloney van The Chieftains. Over Friday on my Mind, oorspronkelijk van The Easybeats, was hij eveneens tevreden, mede door het gebruik van een sitar. Strangers in the Darkness is Moores waarschuwing tegen drugs, de reden laat zich raden.
Het instrumentale The Loner, geschreven door toetsenist Max Middleton over diens gitarist Jeff Beck en te horen op Over the Top van Cozy Powell, werd door Moore met opzet in de sfeer van Parisienne Walkways herschreven. Zijn eerste instrumentale nummer in jaren, liet Moore de overige gitaarsolo’s korter, op de 12”-versies na.

Toen moest er getourd worden. Bassist Bob Daisley speelde in diezelfde maanden bovendien op Eternal Idol van Black Sabbath en raadde Moore hun drummer Eric Singer aan. Omdat deze zijn eigen drumkit niet kon gebruiken (het management van de Sabs had de rekening niet betaald) leende Singer die van Powell, zodat hij gedurende de tournee op de drumkoffers ‘Cozy Powell – Whitesnake’ had staan.
De tournee begon in maart '87 en deze keer zou Moore om belastingtechnische redenen een jaar buiten het Verenigd Koninkrijk blijven. Tot zijn weerzin, want in Amerika kon hij slechts clubs (400 – 600 man) vullen en was de organisatie vaak minder goed. De overige tijd moest hij op het strand liggen, waar hij veel liever thuis aan nieuwe muziek had gewerkt, in afwachting van de geboorte van zoon Jack. Echtgenote Kerry beviel zonder hem in Engeland, maar voegde zich vervolgens bij Moore in Spanje, waar de kersverse ouders in het huis van Ian Paice verbleven.

En zonder al die feitjes? Voor mij is het duidelijk: Moores beste album ooit met een rijkdom aan ideeën en inspiratie, geholpen door de Keltische invloeden. Met het drumgeluid en andere jaren '80-geluiden heb ik geen problemen: ieder decennium heeft zijn eigen geluid en hier klinkt het goed, gelukkig zonder de holle badkamerdrums die in die periode populair waren. De knipoog naar adult oriented rock in Take a Little Time smaakt me bijvoorbeeld nog altijd prima. Een knallend, energiek album: heerlijk!

Volgens mij speelde hij ook in Zwolle met als voorprogramma Shy.

Dit was mijn eerste plaat die ik kocht van Gary Moore. Ik kende hem natuurlijk al maar ik was helemaal idolaat van de singles van de voorganger, Out in The Fields en Empty Rooms (kende toen het origineel nog niet met de prachtige bass solo). Ik weet nog dat ik op maandag weer naar school ging op 6 januari 1986 en het bericht las in De Telegraaf dat Philip Lynott was overleden, ook ik heb de knipsel nog.

Wild Frontier kocht ik samen met Into the Fire van Bryan Adams, beide uitgebracht in maart 1987. Wild Frontier is alles wat je van Gary Moore kon verwachten, mooie keltische hardrock zoals Over The Hill, The Loner, mijn favoriete instrumental van Gary. Thunder Rising, de titel track, met een verwijzing naar Lynott.

Prachtig album, en Into the Fire mag er ook wezen.

Heb altijd wat een dubbel gevoel bij Moore, bij Lizzy vond ik het nooit zo veel, Black Rose is een van mijn minst favoriete Lizzy albums, maar de man is een begenadigd muzikant! De laatste jaren heb ik de live shows van Lizzy met Moore op waarde weten te schatten, Dit album is wmb veruit zijn beste en ook de daaropvolgende tour is geweldig. Terug te beluisteren op talloze bootlegs. Nummers als Wild Frontier en Thunder Rising ademen Thin Lizzy als nooit tevoren. Weg zijn de mainstream hardrock nummers die als vehikel dienden voor Moore's solos. Draait nog regelmatig zijn rondjes in mijn cd speler. The Loner is absoluut GEWELDIG!

Een album waarbij je niet eens merkt dat er geen drums aan te pas komen. De Linn 9000 vult dat prima in en eigenlijk zijn alle composities ijzersterk. Speciale vermelding voor The Loner. Wat een magistraal nummer is dat zeg. Over The Hills And Far Away trapt lekker af en eigenlijk blijft het niveau huizenhoog. Het leed van het verscheiden van Lynott haalde waarschijnlijk het hoogst artistieke in Moore naar boven. Misschien wel een te grote loftrompet hier , maar ik ervaar dit als een hele prettige plaat en ik denk dat hier ook nog wel een stukje jeugdsentiment speelt van de single van destijds. Een klein Twinpeakje wat luchtgitaar speelde op Over The Hills And Far Away . 5 sterren voor deze late ontdekking.

Het gitaarwerk van Gary Moore is op WF weer van de bovenste plank. Al mis ik de echte drums, met hardhitter Cozy Powell of Eric Singer, die ook meespeelde tijdens de 1987 tour (Zwolle). The Loner is ook een speciale vermelding waard. Prachtige opbouw met Gary in absolute bloedvorm op gitaar. Maar er zijn ook mindere composities (3 en 6) en de cover van The Easybeats voegt wat mij betreft niks toe. Per saldo een tikje teleurstellend maar nog steeds een ruime voldoende.

Bedankt RonaldjK voor de nuttige info over het tot stand komen van dit album. Weet ik tenminste waarom Gary naar Linn drums greep. Verder niks mis met Linn of Roland drums, ze kunnen best interessant zijn of als aanvulling maar een rockalbum moet door echte muzikanten ingespeeld worden vind ik.

Nou inderdaad! Ik had dat stukje compleet gemist blijkbaar