Bloody Panda - Pheromone (2007)

Ik heb zonet Individual Thought Patterns van Death achter de kiezen (Spirit Crusher, Voice of the Soul!) en daar waren twee redenen voor: mijn reis door Death land voortzetten en de nodige moed opdoen om dit voor de tweede keer te beluisteren want gisteren was mijn eerste luisterbeurt en dat is niet positief verlopen, zal ik zo poeslief mogelijk zeggen.
Lap, dit is een Sludge Doom groep uit de Verenigde Staten en met dit genre sukkel ik nogal: ik vind het saai, niet spannend genoeg om de aandacht erbij te houden. Het tempo speelt daarbij niet veel geen rol, het gaat er bij mij gewoon niet in.
Ik heb het één en het ander opgezocht over de zangeres. Ze heet Yoshiko Ohara, een Japanse visueel artiest wat dat ook moge zijn, en de rest staat op de wiki-link van Bloody Panda.
Positief vind ik de korte speelduur van dit album en sommige stukken van Coma. Ik bedoel dit niet beledigend of spottend, maar 40 minuten was genoeg voor mij. Negatief vind ik Mevrouw Yoshiko Ohara, u vindt uw zang ongetwijfeld geweldig, ik niet. Het is ongetwijfeld een deel van uw artistiek concept maar deze barbaar smaakt het niet. Kort samengevat: “Yono Ono” was het weduwschap beu en besloot maar een metalgroep op te richten. Sorry D-ark, maar dit was niets voor mij.