Karl Bartos - Communication (2003)

Na een zelfde aantal luisterbeurten kan ik niets anders constateren dat dit stukken beter is dan Electric Cafe van Kraftwerk. Dat album is voor mij te "stug" en daarnaast mis ik daar de humor die toch verbonden is met deze Duitse band.

Dit Communication van Karl Bartos had me al snel in de greep. Het klinkt inderdaad erg naar het goede van Kraftwerk. Daarnaast is er een leuke knipoog te horen richting de disco muziek. Dergelijk sarcasme mag ik graag horen. In de gedachte zie ik dan ook Karl Bartos naar hartelust experimenteren in de studio. Een song als Electronic Apeman geeft na de eerste paar tonen al licht in de duisternis. Weg met dat depri gedoe lekker genieten. Life versterkt dit nog alleen maar. Ik wordt er althans helemaal happy van.

Ja, en zo hebben alle songs iets wat bij mij een gevoel oproepen aan lekker fijn spelen met de Lego, terwijl de geur van verse appeltaart door het huis heen gaat met naast je op tafel een beker warme chocola. Dit gevoel wordt nog eens versterkt door die stemmen uit de vocoder. Even wordt het spannend op een track als Ultaviolet. Gevoelsmatig waan ik me tussen de wolkenkrabbers waar het gevaar zo om de hoek kan komen. En dan komt er met Another Reality veel te snel een einde aan het muziekgedeelte van dit album. Als ik dan de cd vervolgens in de dvd-speler doe van mijn computer kan ik als bonus genieten van een leuke video van I'm the Message.

Kortom: een erg leuk en humorvol album dit Communication van Karl Bartos. Een album wat je zo je zorgen doet vergeten en opnieuw kracht geeft om het van de daken te schreeuwen.