Een mooiere manier om de machtige kwaliteit van The Shadowthrone te consolideren bestaat er niet in mijn beleving.
Satyricon mag zich definitief gevestigd zien middels het goddelijke, of was het nou duivelse Nemesis Divina.
Stilistisch is er niet zoveel veranderd, maar productioneel gezien wordt er wat afstand gedaan van het traditionele black metalgeluid. Het klinkt iets minder mistig naar mijn idee.
Zoals gezegd, op het muzikale vlak doet men waar ze goed in is. Ratelende black metal, op bij tijd en wijlen onwaarschijnlijke snelheden, verpakt in een zestal sfeervolle epische hymnes met alles erop en eraan. Soms sereen en plechtig, af en toe met bombastisch koor- en toetsenwerk en over het algemeen toch erg bruut. Frost laat je op gezette tijden met zijn moorddadige drumgeweld schuimbekkend naar adem happen.
Mother North mag zich opperhymne noemen. Afgezien van de behoorlijk achterlijke videoclip is dat met recht een monument in de black metalgeschiedenis.