Warrel Dane - Praises to the War Machine (2008)

Toen ik hoorde dat Warrel Dane (die briljante zanger van Nevermore) met een solo album kwam had ik zoiets van: Tsja, slecht kan het haast niet gaan worden, maar echt zeer hoge verwachtingen dat dit een dusdanig goed Nevermore album als Dead Heart of This Godless had ik ook niet.

Nuja, het is een goed album, de vocalen is wat me van Warrel Dane gewend zijn, hij zingt net als bij Nevermore erg krachtig, dramatisch en ook melodieus, zijn teksten zijn ook hier erg goed, maar om net zo goed als een Nevermore album te zijn mist dit album het monsterlijk goede en virtuoze gitaarspel van Loomis.
De muziek is niet slecht, lekkere heavy riffs opzich, maar het is geen Nevermore en het gitaarspel van Loomis mis ik onder de vocalen van Dane, al met al een goed album, maar verwacht niks erg bijzonders zoals we van Nevermore gewend zijn

De muzikanten op dit album: gitaar: Matt Wicklund - Himsa, drum: Dirk Verbeuren, Soilwork en ook Peter Wichers van Soilwork nam baspartijen en gitaarpartijen op.

Ik vind vooral de songs juist sterk op dit album. Het liedje staat hier echt centraal, en iedere song is de moeite waard. Dane zingt wat veelzijdiger dan bij Nevermore en de sound van het album ligt soms wat dichter bij een band als Queensryche dan bij Nevermore. Alhoewel; Queensryche mocht willen dat ze nog eens zo'n sterke plaat als deze uitbrengen...

Hij moet het maar bij Nevermore houden.
Het is niet slecht echt niet, maar op de een of andere houdt het mijn aandacht niet vast.

Stem verlaagd naar en krappe 3. Nummers zijn enigszins nogal saai en ze zijn ook niet erg bijzonder ofzo. Dat ie maar weer snel verder gaat met Nevermore, al schijnt Loomis ook eerst nog met een solo album te komen. Hoop wel dat het iets interressanter wordt dan dit.

Erg mooi solo album van Nevermore en ex Sanctuary voorman Warrel Dane. De nummers zijn erg zang gericht, erg? Nee want Warrel is een geweldige zanger. Het is ook erg persoonlijk. Luister maar eens naar Brother. Dat gaat over de nogal slechte familieband. Gasten zijn er ook te horen. Zo is Nevermore collega Jeff Loomis te horen op Messenger. James Murphy speelt een mooie solo op The day the rats went to war. De Sisters of Mercy cover Lucretia my reflection is erg mooi. Ook komt Warrel zijn voorliefde voor Paul Simon naar voren in de vorm van Patterns. Nog even over de songteksten, dit is ook een erg goed album om rustig bij te gaan zitten met het tekstboekje in de hand. Dan wordt je meegetrokken in de wereld van een van de beste zangers in de Metalwereld. Warrel Dane!

Nee, sorry. Ik mis het drama wat hij bij Nevermore in zijn stem stopt, en het progressieve element. De nummers hier zijn gewoon standaard. Natuurlijk neem ik het niemand kwalijk dat ze hiervan kunnen genieten, maar ík vind het gewoon saai.

Daar ben ik het 100% mee eens

Ik sluit me ook aan bij twee bovenstaande posters. Dit heb ik na 3 keer luisteren wel weer gehoord om het vervolgens snel weer te vergeten. Warrel Dane hoort bij Nevermore, net als Loomis die 30 september ook nog met een solo album komt. Hopen dat het een meevaller wordt en dat Nevermore daarna weer eens een album gaan opnemen.

zwaar onderschat album, een van de beste plaaten uit 2008 in mijn inziens

Mooi soloalbum met goed opgebouwde nummers waarin de zang goed uitkomt.
De songs worden niet te vol ingevuld zoals bij Nevermore en geeft het daarom een wat sferischer karakter.
Mooie hoes, opnieuw gemaakt door Travis Smith.

Overigens heb ik hier welgeteld 1 euro voor betaald bij DE FRS in Hengelo, ze hebben daar gelukkig geen kijk op de hardere muziek.