Pathosray - Pathosray (2007)

Absoluut beste debuut van 2007!

Inderdaad erg gaaf album. Als het effe mee zit gaan we naar ProgPower, daar komt deze geweldige band ook. Ben benieuwd.

Heb deze al een behoorlijk eindje in mijn CD-kast staan, maar heb er nooit echt aandachtig naar geluisterd. Ik herinner me bijna niets meer van deze plaat. Ik denk dat ik deze nog maar eens grondig zal herbeluisteren, en mij dan ook eens wagen aan hun nieuwe!

Hun nieuwe album Sunless Skies komt 25 mei 2009 uit.

Prima progressief metalalbum, vol fraaie en avontuurlijke songs. Band en zanger klinken zeer overtuigend; voor een debuutalbum is dit van een zeer hoog niveau, ook productioneel. Unaniem sterke songs met voldoende dynamiek om vele draaibeurten te blijven boeien. Ik ga snel opvolger Sunless Skies luisteren.

Opvolger Sunless Skies vond ik al knap maar dit debuut scoort zo mogelijk nog hoger bij mij. Muziek zoals Dream Theater maar zonder het overtollige vet (een drummer die zingt, te lange nummers, recyclage van nummers, na-apen van andere groepen). Dit is goed, dit is heel goed en blijft boeien zoals collega James Cameron zegt. Who needs Dream Theater when you have Pathosray? Dream Theater is verworden tot een taaie kotelet, dit is een malse Côte à l'Os.

Het optreden van vorig jaar op Progpower was een beetje half/half. Er werd met inzet en plezier gespeeld, maar echt onder de indruk was ik nooit. Op de CD komen ze eigenlijk beter tot hun recht. De kracht zit erin dat de band als een band zijn ding doet en er weinig ruimte is voor egotripperij. Deze Italiaanse progmetal luistert lekker weg en wordt nergens nerdy.

Geweldig debuut van deze italiaanse progressieve metalband. Wat ik zo goed vind is dat zanger Marco Sandron accentloos engels zingt en ook nog eens een krachtige stem heeft. De band weet een krachtige mix van Dream Theater, Fates Warning,Symphony x neer te zetten met toch ook een eigen insteek. Krachtpatsers zijn Faded Crystals, Lines to Follow en The Sad Game. Schitterend is Sorrow Never Dies met fantastische hoge zang van Marco en de daarop gespeelde gitaarsoli. Hun 2e cd Sunless Skies is net zo fantastisch!

Dankzij zanger Sandrons bijdrage bij mijn geliefde Fairyland hier maar eens achteraan gegaan. Dat en de vele lovende commentaren.
En jawel, Sandron klinkt ook hier fantastisch; dan weer als een nachtegaal zo mooi en hoog en dan weer zo bruut en krachtig als in The Sad Game. Hij hikt tegen het niveau van Russel Allen aan wat mij betreft.
Daaromheen een beetje obligate progmetal, maar fraaie refreinen zoals in hoogtepunt The Sad Game alsmede fraaie instrumentale stukken/solo's met als hoogtepunt de passage in Scent of Snow.
Veel sterke details, uitspattingen en de zang van Sandron maken deze schijf zijnde van niveau. Kortom een sterk debuut van deze Italianen in de stijl van Circus Maximus, Seventh Wonder en Symphony X.

Erg goed prog metal album van deze italiaanse band. Staat als een huis, qua nummers en ook qua productie.

Zeer lekker album. Leerde in zo'n MuMe spelletje 'The Sad Game' kennen, maar de rest is dus ook van dat hoge niveau. Een van de fijnere producties ook binnen het genre!

Technisch zit het allemaal erg goed in elkaar en de zanger is prima. Toch vind ik dit niet echt een topplaat. Ik mis namelijk wat bezieling. De nummers blijven niet echt hangen en dat is jammer.