Nu al behoorlijk gedateerd klinkende nu metal uit Noorwegen. Het album opent sterk met het lekker stevige en aanstekelijke Forever, maar dat blijkt direct de troefkaart van de plaat te zijn. Zodra de tweede song Liez zich aandient krijg je als luisteraar al snel door te maken te hebben met een tweederangs Linkin Park. De ene nietszeggende track na de andere volgt. Van volstrekt inwisselbare deuntjes als Like Shit en Cry wordt niemend echt vrolijk, vrees ik. Hier en daar gelukkig nog wel een leuke song, zoals Spoken en afsluiter Denied, maar over de hele linie genomen is dit gewoonweg te vlak en te oubollig.