menu

Todd Rundgren - Todd (1974)

mijn stem
3,85 (64)
64 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Bearsville

  1. How About a Little Fanfare? (0:57)
  2. I Think You Know (2:52)
  3. The Spark of Life (6:43)
  4. An Elpee's Worth of Toons (2:09)
  5. A Dream Goes on Forever (2:21)
  6. Lord Chancellor's Nightmare Song (3:32)
  7. Drunken Blue Rooster (3:00)
  8. The Last Ride (4:48)
  9. Everybody's Going to Heaven / King Kong Reggae (6:09)
  10. Number 1 Lowest Common Denominator (5:12)
  11. Useless Begging (3:30)
  12. Sidewalk Cafe (2:26)
  13. Izzat Love? (1:53)
  14. Heavy Metal Kids (4:18)
  15. In and Out the Chakras We Go(formerly Shaft Goes to Outer Space) (5:47)
  16. Don't You Ever Learn (6:06)
  17. Sons of 1984 (4:32)
totale tijdsduur: 1:06:15
zoeken in:
beaster1256
schitterende dubbellp als je houdt van klankscapes, mooie ballads en gekke rocknummers, todd speelt bijna alles zelf , dromerige teksten, een onvolprezen meesterwerk van dit muzikale wonderkind

4,0
Vreselijk druk, vreselijk goed album van Todd. Het kan wel heel erg op je zenuwen werken, deze plaat.

Pieter Paal
Meestal draai ik van dit album 'A dream goes on forever' en 'The last ride'. Eigenlijk moet je dit album in z'n geheel beluisteren en er echt voor gaan zitten.

beaster1256
dit vind ik zijn beste , het album heeft me nog nooit tegengestoken en ik draai hem nog zeer veel ( met de koptelefoon luisteren naar the spark of life is meer dan fantastisch ).

Father McKenzie
beaster1256 schreef:
dit vind ik zijn beste , het album heeft me nog nooit tegengestoken en ik draai hem nog zeer veel ( met de koptelefoon luisteren naar the spark of life is meer dan fantastisch ).

Vandaag voor 9 € meegebracht van Mediamarkt Oostakker, ik vertrouw wat op je goede smaak, beaster!
Kom er op terug zodra de plaat wat in mijn hoofd zit, dus volgende week, denk ik.

beaster1256
ik hoop dat je hem goed vindt father , soms behoorlijk spacey , vergeet ook niet dat de plaat an van 1974 is , en toen zijn tijd ver vooruit

maar sommige stukken zijn ook zeer melancholish ( the last ride , don't you ever listen
afijn

veel genot

Father McKenzie
@ beaster1256; ik vind de plaat super; bij momenten beetje krankzinnig (Zappiaans zou je het ook kunnen noemen), maar vaak ook zeer melancholisch, zoals je al zei.
Ik vind het een zeer genietbare plaat, van een zeer onderschatte en door het grote publiek nooit omarmde eigenwijze artiest;
Ik denk dat ik uit deze periode nog wat sterke platen van hem ga verzamelen, zeker weten!

beaster1256
aha beste father awel : somethin/anything en a wizard, a true star zou ik zeggen als je meer houdt van de meer Zappa in zijn werk , koop dan zeker Utopia van Todd rungren's Utopia , als je nog meer titels wil, geeef me een seintje

mvg

avatar van musicfreak1960
4,0
Een heerlijke plaat uit de periode voordat hij de moeilijke en lange kant opging, inderdaad een opmaak tot something/anything

avatar van titan
3,5
titan (crew)
musicfreak1960 schreef:
Inderdaad een opmaak tot something/anything

Dat album verscheen al twee jaar eerder.

avatar van musicfreak1960
4,0
Sorry, vergist in de tijd dus

eigenlijk bedoelde ik de plaat Utopia..... ook schitterend

avatar van J.J. Wever
4,0
Leuk triviaal feitje:

Sons of 1984 was het volkslied van Weeshuis van de Hits!

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Zéér sterk album van deze muzikale tovenaar, maar het tipt net niet aan z'n twee voorgangers.

De plaat is een logisch vervolg op A Wizard, A True Star. Qua stijl toch een beetje hetzelfde, al zijn er enkele grote verschillen. Op dit album komt Todd's humor iets meer tevoorschijn, en de muziek is bij vlagen erg experimenteel. Daar staat tegenover dat ik deze makkelijker te doorgronden en minder chaotisch vind dan A Wizard.

avatar van kaztor
5,0
Hmm, da's merkwaardig, want ik vind 'm wat 'moeilijker'. Wizard is een soort lappendeken die, als deze muziek je ligt, meteen aanstekelijk aanvoelt. Hier is het de wat meer theatrale aanpak die het iets minder makkelijk te verhapstukken maakt. Maar uiteraard is het weer uitzinnigheid troef hier. Vooral de rocknummers en de soundscapes vind ik uitermate geslaagd. Goede productie ook, maar dat hebben al zijn platen (behalve, naar mijn weten, Hermit).

Useless Begging

avatar van kaztor
5,0
Net weer eens beluisterd.

De theatrale stukjes in de eerste helft vallen inmiddels een stuk beter. An Elpee's Worth Of Toons vind ik zelfs fantastisch in al z'n krankzinnigheid. Het doet me denken aan Song Of The Viking van Something/Anything. Die gekke instrumentaaltjes Sidewalk Cafe en Drunken Blue Rooster verdienen ook alle lof. Ze stellen op het eerste gehoor misschien niet al te veel voor, maar kom maar eens bij op, zulke arrangementen! Maar voor mij piekt het nog steeds bij de soundscapes Spark Of Life en Chakras en rocknummers als Everybody's.../King Kong Reggae, Heavy Metal Kids en (vooral!) Number 1 Lowest Common Denominator: Een classic rock song die nooit als zodanig door de meute opgepikt is!

Ton Willekes
Heel gevarieerd, edoch goed beluisterbaar als geheel.
Zoals beaster al zei: soundscapes, mooie ballads en gekke rocknummers.

Todd is gek op technische experimenten.
Zo hoor je in Sons of 1984 op 1 kanaal publiek meezingen uit LA en op het andere kanaal publiek uit NYC zodat de song denkbeeldig de gehele VS omvat. Typisch Todd grapje.
Verder vind ik dat het gebruik van de ritme-box erg smaakvol is in de diverse nummers.
Als je wilt horen hoe Todd een track over de top helpt door een overproductie die ook de klank geen goed doet is Everybody's Going to Heaven / King Kong Reggae een must. De krakerige klank past echter perfekt erbij.

Favorieten:
An Elpee's Worth of Toons
A Dream Goes on Forever
Drunken Blue Rooster
Everybody's Going to Heaven / King Kong Reggae
Number 1 Lowest Common Denominator
Sidewalk Cafe

avatar van kaztor
5,0
Everybody/King Kong Reggae klinkt inderdaad alsof het maximaal haalbare aan overdubs erop zijn toegepast. Het klinkt alsof de gaten bijna in de mastertapes vallen. Geweldig!

avatar van matthijs
2,5
Pfff wat een maffe muziek... Niet echt mooi, wel grappig en apart om een keertje te horen.

avatar van kaztor
5,0
Je bent toch niet toevallig Matthijs Van Nieuwkerk..?

avatar van matthijs
2,5
Want... die zou ook zulk commentaar kunnen geven?

Lazarus Stone
dit uurtje zit je makkelijk in een ruk uit, ruig en toegankelijk experimenteel.
@ sons of 1984: hahahaha!

Fedde
Na Something/Anything? toch wel het beste en meest gedurfde album van Rundgren. Ik had het album al zo'n 25 jaar niet meer gehoord, maar alsnog op CD besteld (de Rhino uitgave van 2007).

Prachtige songs zoals A Dream Goes on Forever, The Last Ride, Don't You Ever Learn en I Think You Know en dan de meer experimentele en ko(s)mische operette-stukken als verbinding. Sidewalk Cafe is zo'n prachtig instrumentaal verbindingsstukje. The Spark Of Life: prachtig.

Ik kan hier beter mee uit de voeten dan het voor mij wat te fragmentarische A Wizard, A True Star, dat ik beschouw als een oefening voor zijn vervolgwerk en niet het hoogtepunt zelf. Op Todd gaat het naar mijn idee meer de diepte in. Voor sommigen een vrije val, critici zijn er altijd geweest, maar ik reken mezelf toch wel een beetje tot de 'kenners'.

Afsluiter Sons of 1984 is een anthem, overgedubt met een koor van 20.000 man in Central Park (Volgens andere bronnen 1000 man in San Fransisco op het linkerkanaal en 5000 fans in New York op het rechterkanaal). Het geeft je onwillekeurig een brok in je keel. Todd Rundgren maakte er in die tijd geen geheim van een gooi te willen doen naar het presidentschap van de VS. In 1984 zou het moment daar zijn. Erg bescheiden is Rundgren nooit geweest, tot het megalomane aan toe. Maar helemaal serieus geloofde hij gelukkig nooit in zijn ideeën. Het was allemaal expressie, gedachten-experiment. Zo ging het ook met zijn spirituele ontdekkingstochten. Hij nam er wat van mee, maar een echte bekeerling van geloof of filosofie werd hij nooit. Todd bleef Todd. Eigenwijs, geniaal af en toe, grensverleggend en nooit in één hokje te plaatsen.

In één ruk uit te zitten, zoals Lazarus Stone hierboven al opmerkte. Dankzij de CD hoef je niet meer driemaal een stuk vinyl om te draaien (wat natuurlijk ook z'n charme had.)

avatar van Tony
5,0
Eh ja, zoals Fedde al aangeeft, ook deze Todd is een meesterwerk. Bijna niet te verkopen dat de man er een handvol op zijn conto heeft, meesterwerken, maar het is gewoon niet anders. Something/Anything, A Wizard, Healing en Hermit of Mink Hollow zijn wat mij betreft de andere 4.

Deze is wat moeilijker te doorgronden dan Something/Anything en wat minder fragmentarisch dan A Wizard, zonder nou van een heel consistent werk te kunnen spreken. Het vliegt op zijn Todd's weer alle kanten op. Heerlijk onvoorspelbaar en ja, geniaal. Het is gewoon niet anders. 5 sterren.

5,0
Met The Lst Ride en Heavy Metal Kids staan ook hier weer juweeltjes op.
TODD was zijn tijd al ver vooruit. Zijn muziek beluisteren gaat nooit vervelen (ook met Utopia hoor ik hem graag)


avatar van Wandelaar
You're so long ago and so far away, but my dream lives on forever ...

Ontregelend. Grensoverschrijdend. Provocatief. Diepgravend. Ontroerend. Expressief. Explosief.
Zomaar een paar kwalificaties die je best in één adem kunt noemen met dit dubbelalbum van Todd Rundgren.

Om dat provocatieve nog even beter te verklaren, kun je zeggen dat Rundgren hier bezig is de grenzen te ontdekken en overschrijden, van zichzelf als totaal-muzikant, maar niet minder van zijn luisteraars. Hoe ver kun je gaan? Een trip door het onbegrensde heelal van de verbeelding. Nou nou, dat klinkt wel erg hoogdravend. Je kunt ook zeggen dat Rundgren hier een pilletje teveel geslikt heeft en er een rommeltje van maakt. Pure vinylverspilling, zeggen sommigen. Misschien is dat ook wel een beetje zo. Maar dan blijft de artiest niet in zichzelf opgesloten, maar zoekt de communicatie. Hij geeft zichzelf bloot en wil wat bereiken; een emotie losmaken, een gevoel van liefde, iets wat er écht toe doet te midden van alle nep. Doorprikken, de lucht eruit.

Dat losmaken doet hij met een batterij space-geluiden uit de synthesizer, maar net zo goed met een gillende gitaar, zoals in The Spark of Life en het bizarre In and Out the Chakras We Go(formerly Shaft Goes to Outer Space) . Tussen deze nauwelijks te verdragen sonische ervaringen door zet hij de meest tedere en ontroerende songs neer. Ik denk aan A Dream Goes on Forever, het zwaarmoedige The Last Ride en het ouderwets rundgreniaanse (Carole King-achtige) Useless Begging.

Erg fraai zijn de instrumentale nummers, met de piano in de basis, zoals Drunken Blue Rooster of de razendsnelle gitaarsolo (?) in Sidewalk Cafe. 'Real Heavy' wordt het in Everybody's Going to Heaven / King Kong Reggae en natuurlijk Heavy Metal Kids . Maar bij alle gillende gitaren en hamerende drums klinkt daar doorheen de parodie, de tekstuele grap en de dubbele bodem komt in zicht. Rundgren kun je nooit vastpinnen op een genre. Is het rock, is het soul, is het operette? Hij speelt ermee, doet wat hij op dat moment nodig heeft om zijn verhaal te vertellen.

Is er dan een verhaal? Is er sprake van enig concept? Nee, dat is lastig te vinden. Het idee is Todd zelf. Een verslag van zijn ontwikkeling op dat moment. Met alle vraagtekens die je daar wel bij kunt zetten. Want het richtingloze is ontregelend en kan je soms flink irriteren. En wie is hij dan wel om zo in het middelpunt te moeten staan. Een eigenwijze kwast is hij toch. Gaat het dan allemaal nergens heen?

Toch kan Rundgren het niet laten ook op dit album een gedachte mee te geven. Een leermoment: Don't You Ever Learn ? En intens brult hij het uit in het, met 10.000 man live gezongen Sons of 1984 :
"Worlds of tomorrow
Life without sorrow
Take it because it's yours
Sons of 1984"

Een droom en een illusie. A Wizard, a True Star. Todd op z'n best.

5,0
Todd Rundgren maakt (e) altijd sterke albums! Ook deze is daar eentje van.

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Altijd? Weet je dat wel heel zeker?

Gast
geplaatst: vandaag om 08:54 uur

geplaatst: vandaag om 08:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.