Ego on the Rocks - Acid in Wounderland (1979)

Met leden van Eloy, naar ik heb vernomen

Klopt, de toetsenist Detlev Schmidtchen en drummer Jürgen Rosenthal. Prima zijproject. Muziek over acid, vermoedelijk gemaakt onder de invloed van acid, lekker weird. Het begin al, met dat Duitse accent "zis is seven to seven or nein nein nein to nein nein hope". Gaaf hoor, met die heerlijk scheurende synths. Had best een opvolger mogen krijgen. Misschien de CD met de bonustracks toch maar eens aanschaffen.

Op mijn (zolder)kamer in het ouderlijk huis luisterend naar "Het Transgalactisch Liftershandboek" (oftewel: The Hitchhiker's Guide to the Galaxy), een sf-hoorspel op de radio, vielen mij de muzikale intermezzo's op. Ik ging er verwoed naar op zoek. Pas véél later kwam ik daar eindelijk achter. Ik leende de elpee bij de bieb en zette die op een cassettebandje.
Heerlijke spacerock, als Hawkwind in zijn hoogtijdagen. Breed uitwaaierende gitaren, veel galm en idd. scheurende synths. Alleen die zang. Het vette Duitse accent is wel charmant hoor, maar... Dat je een heel oeuvre kunt opbouwen (Eloy) zonder ooit ook maar een seconde zangles te hebben genomen... Horen ze dat dan zelf niet? Ik vond David Bowie bijv. op Hunky Dory uit 1971 heel dunnetjes klinken, maar gaandeweg ontwikkelde hij een hele mooie volle stem. Ongetwijfeld het gevolg van vele zanglessen.
Kortom: vanwege de zang van Detlev Schmidtchen een halve ster minder...