Liesbeth List - Liesbeth List Zingt Theodorakis (1967)

Ik kwam deze plaat is ergens tegen in de kringloop en dacht, ach kan nooit kwaad het is te proberen. Daar heb ik geen spijt van. Liesbeth zing prachtig, vooral de Vluchteling, vind ik een top nummer. Mooie ontdekking.

Net als Lau1986 heb ik deze Plaat (wel als cd) uit de kringloop meegenomen. Een plaat uit 1967, andere tijd. Liesbeth List was hard bezig met haar carriere, die veel verder ging dan Nederland. Mikis Theodorakis woonde een concert van Shaffy Cantant bij en was diep onder de indruk van haar en wilde dolgraag met haar werken.
Als eerste werd dat dus een Nederlandse uitvoering van de Mauthausen liederen. De gedichten van Jacob Kambanelis, geschreven in een concentratiekamp werden op muziek gezet door Theodorakis, het verhaalt over een romance tussen de Griekse hoofdpersoon en een Joods-Litaus meisje net na de bevrijding van het kamp, waar nu de bewakers gevangen zitten. Een prachtige liederncyclus (1 t/m 4), die eindigt zoals het begonnen is. Volgens mij heeft Lennart Neigh voor de vertaling gezorgd.
De rest van de plaat zijn gedichten van de Ier Brendan Behan (voortijdig gestorven vanwege alcoholverslaving, te jong om dood te gaan maar te dronken om te leven), die op muziek zijn gezet door Thedorakis. Brendan Behan was een onconventionele auteur/dichter, een rebels strijder tegen de gevestigde orde en Thedorrakis zag in hem een bloedverwant.
De gedichten van deze rebelse schrijver werden vertaald door Cees Nooteboom, die ook al ander werk van hem vertaalde.
Alle 11 nummers hebben een mooie muzikale begeleiding, geheel bij die tijd behorend. Liesbeth List zingt mooi, maar ook met een bepaalde wijze uit die tijd, ieder wood keurig gearticuleerd.
De Mauthausen cyclus is echt heel mooi, maar ook de gedichten van Brendan mogen er zijn
Gemaakt in een andere tijd, maar de popmuziek en de hippies, nozems kwamen er aan , me nieuwe ideëen en nieuwe manier om muziek te maken.
En hoewel Brendan en Thedorakris tegen de gevestigde orde vochten , werden ze al niet meer als zodanig herkent eind jaren 60. En misschien gold dat ook wel voor Liesbeth List, die zich ook wel moet aanpassen. Maar al met al is het een mooi, fijn album.

Wat een mooi verhaal weer Teacher, je bijdragen hier worden door mij altijd met grote interesse en vaak instemming gelezen!

Even on topic: Ik leerde dit album kennen eind jaren zeventig en kocht het toen ook direct top LP.
Het is werkelijk een hartverscheurend en prachtig album, door Liesbeth op fenomenale wijze gezongen, indringend en bewogen.

Haar muzikale loopbaan kende veel ups maar ook zeker enkele downs. Ik beschouw haar persoonlijk als Nederlands beste zangeres wanneer het aankomt op de combinatie van dictie, sfeer, klankkleur en repertoire. Zij heeft met diverse grootheden gewerkt, Naast Theodorakis met Rod Mckuen, Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh, Charles Aznavour, Jaques Brel en Frank Boeijen.

Brel was zeer onder de indruk van haarvertolkingen van zijn werk, zelf vind ik "Laat Me Niet Alleen (Ne Me Quitte Pas) " de mooiste vertaling van het lied. Maar ook haar vertaling van Amsterdam is meesterlijk.

Én dan heb ik Ramses Shaffy nog niet genoemd met wie zij bijna een muzikale twee-eenheid vormde. Samen hebben ze een sfeer neergezet die ik daarna niet meer heb ervaren in Nederland, enkele jaren geleden werd Pastorale gekozen tot het mooiste Nederlandstalige lied ooit, het is en blijft van Shaffy en List, die uitvoering zal altijd onovertroffen blijven.

Toen het veranderende tijdsgewricht haar aanwezigheid op het muzikale toneel een tijdje in de schaduw stelde was het columnist Bas Heijne die haar middels een prachtige column weer in het licht zette en Frank Boeijen zorgde er voor om haar van een prachtig album te voorzien (List) uit 1994, ik kan iedereen aanraden dit album eens goed te beluisteren, één van de allermooiste producties ever.

Maar vrijwel haar hele oeuvre is ronduit tijdloos en legendarisch! Haar Nederlandstalige werk maar ook haar Duitstalige werk, haar Engelstalige album met werk van Aznavour en haar Franse werk zoals Madame Melancholie. Ik draai al haar werk met grote regelmatig en ben altijd weer onder de indruk hoeveel gevoel en sfeer zij op weet te roepen, met mooie kleine nummers als : Zo Hoog In De Hemel, of In Oktober. Maar ook met later werk als Zonder Woorden of Even Eeuwig.

Ik heb het voorrecht en genoegen gehad mijn 'heldin' voor een interview te ontmoeten rond 2010, in haar appartement hebben we een hele middag gepraat over muziek en het leven in brede zin van het woord, een onvergetelijke middag.

Ik maak hier graag een buitengewoon diepe buiging voor hetgeen Liesbeth List ons aan prachtig oeuvre heeft nagelaten.