The Family - The Family (1985)

U wilt het origineel van de wereldhit "Nothing Compares 2 U" ? Hier staat hij dus op
Prince schreef het nummer voor zijn protégee-act the Family.
Zeer duidelijk is wel dat Sinéad O'Connor dit zo eigen heeft gemaakt, dat we echt wel mogen zeggen dat deze versie inferieur is aan die van Sinéad. Zelfs Prince zelf (die tijdens concerten riep dat hij het nummer terugpakte) kon de kale dame niet doen vergeten.
Goed gedaan meid !!!

The Family............... wederom zo'n bandje van Prince. Een leuke uitlaadklep voor al het werk dat hij niet op eigen albums kwijt kon of wilde. Het grappige is dat veel nummers van dit titelloze debuut ook bekend zijn als outtakes van Prince zelf. De nummers wijken dan nauwelijks af van deze versies. Het is dan alleen de zang die dan door Prince zelf verzorgd wordt.
Dit bandje kwam voort uit The Time. Morris Day had de groep in 1984 verlaten om aan een solo-carriere te werken en hierdoor nam gitarist Jesse Johnson het over. Op advies van Prince werd zanger Paul Peterson erbij gehaald. Johson was daar geen voorstander van en pakte ook al snel zijn biezen om aan solo-werk te beginnen.
Hierdoor bleef er van The Time niet veel meer over. Prince besloot dan ook om er maar een andere band van te maken genaamd The Family. Peterson werd St. Paul, Susannah Melvoin (de tweelingzus van Wendy) werd erbij gehaald evenals saxofonist Eric Leeds. De overgebleven Time-leden die wel mee wilden doen waren Jellybean Johnson en Jerome Benton.
High Fashion is jazzy Prince-funk waar de sax van Leeds een grote rol speelt. Duidelijk een erg sterk nummer met slechts 1 nadeel: de matige zang van St. Paul. Ik blijf de versie waarop Prince zingt de voorkeur geven. Sterk nummer.
Ook Mutiny is ijzersterke Prince-funk. Het werd dan ook regelmatig live vertolkt door Prince zelf tijdens de tour in 1986. Party party party, dat is wat dit nummer is. Maar ja, die zang he. Gelukkig zag Prince dat zelf ook in en hij zong er gewoon d.m.v. overdub overheen. Je krijgt hierdoor wel een beetje een hol effect wat het niet echt fraaier maakt.
Screams of Passion verscheen op single en er werd ook een video bij gemaakt waarin we daadwerkelijk konden zien wie de leden van The Family nu waren. Ook dit nummer is typisch Prince: de geluiden die we hier horen waren ook terug te vinden op b-kanten als 17 Days en She's Always in My Hair.
Dat Prince duidelijk veel te veel goede nummers op de plank had liggen is wel duidelijk als je dit zo hoort. Goed dat het via een omweg dus alsnog het levenslicht zag. Grappig is ook dat de oerschreeuw die Prince nogal eens slaakt ook in dit nummer terug te horen is en hoe zwoel en tegendraads klinken die strijkers toch. Smullen geblazen.
Het instrumentale Yes heeft wat weg van de nummers die terechtkwamen op The Black Album. Rauwe funk met een jazz ondertoon. Madhouse is misschien nog wel een betere referentie. De Galgenwaard-gangers uit 1987 herinneren zich dat bandje vast nog wel.
River Run Dry was het enige nummer dat niet door Prince werd geschreven. Voor dit nummer was Revolution-drummer Bobby Z verantwoordelijk. Aardig, maar ook wel een beetje zeikerig. Te niemandallerig helaas.
Over Nothing Compares 2 U heb ik niet veel meer te vertellen dan in mijn post hierboven. Nogmaals: het is inferieur aan de Sinéad O' Connor versie en ook Prince zelf heb ik dat nummer nog niet beter horen uitvoeren.
Susannah's Pajamas gaat weer een beetje op de Madhouse-toer. Instrumentale jazzy funk. Niet zo heel erg bijzonder overigens.
De afsluiter Desire is bij de grote fans ook wel bekend als Prince-outtake met Prince zelf op zang. Ik vind het een lekker nummer. Niet heel bijzonder maar lekker poppy en voor dit album zeker geschikt.
Over het geheel genomen een beetje een ratjetoe aan nummers met lelijke vocalen, maar op een aantal composities valt niet veel af te dingen. Leuk voor Prince-fans, niet zo heel boeiend voor niet-liefhebbers.

Leuk album, maar qua Prince produkties kan ik wel 5 betere opnoemen!

Hoogtepunten zijn screams of passion, en Mutiny.

Nadeel van dit album vind ik, is dat je 'm zo snel zat wordt.

Maar dat komt misschien omdat ik het niet zo heb met de stem St. Paul.

standout trax:

High Fashion
Mutiny
Screams of Passion
Yes

De band heeft een nieuw album gemaakt (kan m hier nog niet vinden) en speelt 20-01-12 in Paradiso.

Voor mij absoluut niet boeiend, want Prince heeft er niks mee te maken. Sterker nog, ze mogen net als the Time hun originele naam niet gebruiken, dus is het nu fDeluxe

Als je besluit te gaan... check the youtbue filmpjes nog even... Het stelt echt niet zo veel voor.. alleen Eric Leeds is nog echt muzikaal gezien interessant!

Ok en Susannah Melvoin...

Ik ga de dag erna naar Echo & the Bunnymen en heb een erg druk weekend dus ik denk toch ook maar om het te laten gaan.

ik ga wel naar paradiso

alleen al voor 'high fashion' en 'Mutiny' en Susannah de moeite waard

En Eric Leeds toch ook wel

Ben er toch bij morgen

Tsja The Family.
Eric Leeds is natuurlijk de saxyoda en het is ook een waar genot om de man op deze plaat te horen toeteren.
De zang van St. Paul is echter iets waar je pas na 3 kwartier aan gewend bent, maar dan is de plaat al afgelopen. High Fashion, Screams Of Passion en vooral Mutiny zijn uitstekende tracks, maar ja de Prince versies zijn zoveel beter.
Maar goed: dit album is een must voor elke Prince liefhebber,

Alleen al de moeite waard voor "the Screams of Passion", wat een geweldig nummer. Prince heeft het live nooit gespeeld naar ik weet - heb wel een demo versie van het nummer, kale met vette synthesizer. Susannah was destijds het liefje van de kleine man - schijnt dat het prachtige "Empty Room" over de breuk tussen beide gaat. We dwalen af - mooi album, samen met Jill Jones de high lights voor de sattelietgroepjes.

Inferieur? Nee. Heerlijk om het origineel te ontdekken als je de afgezaagde wereldhit kent.

Liever mooi afgezaagd dan lelijk origineel (zelfs Prince zelf maakte het later niet mooier

.....en schrijf ik daar verdorie nu gewoon uitlaadklep met een d: OMG

De cover is gelikter.

Inmiddels zijn alle nummers ook in Prince vorm verschenen (weliswaar bootleg, maar super kwaliteit) en dat tilt dit album toch naar een ander niveau.

Zeker zijn oorspronlijke versie van Nothing compares 2 u is smullen (veel beter dan die slappe live versie op the Hits)

Van mij mogen ze het album alsnog uitbrengen als Prince album. Zo mooi!

Het album weer eens opgezet na de Purple Jam van 21 april JL waar ook the Family minus Jerome Benton aan deelnam.

Heerlijk om de nummers weer eens live te horen. Deze aparte set nam wel de vaart uit de funky Tribute die Candy voor de 2e keer organiseerde, maar voor de die hards was het feest.
Voor mij persoonlijk alleen al vanwege de aanwezigheid van Eric Leeds, waar ik ook nog een mooi kiekje mee mocht maken.

Het blijft een fijne plaat. Hun 2e worp als Fdeluxe reken ik niet eens mee als album, want was natuurlijk een totaal andere tijd en heeft niks met Prince van doen. Sterker nog, ze mochten toen de naam niet eens gebruiken van Prince. Overigens zie ik nu dat dat album hier niet aan the Family gelinkt is op MuMe

Is gewoon een Prince plaat zonder de naam Prince en helaas een zeer matige zanger, Nothing compares to u is een afknapper, wat een vlak nummer zo, pfff. Goed aan te horen maar ik hou m niet.