The Family - The Family (1985)

The Family............... wederom zo'n bandje van Prince. Een leuke uitlaadklep voor al het werk dat hij niet op eigen albums kwijt kon of wilde. Het grappige is dat veel nummers van dit titelloze debuut ook bekend zijn als outtakes van Prince zelf. De nummers wijken dan nauwelijks af van deze versies. Het is dan alleen de zang die dan door Prince zelf verzorgd wordt.
Dit bandje kwam voort uit The Time. Morris Day had de groep in 1984 verlaten om aan een solo-carriere te werken en hierdoor nam gitarist Jesse Johnson het over. Op advies van Prince werd zanger Paul Peterson erbij gehaald. Johson was daar geen voorstander van en pakte ook al snel zijn biezen om aan solo-werk te beginnen.
Hierdoor bleef er van The Time niet veel meer over. Prince besloot dan ook om er maar een andere band van te maken genaamd The Family. Peterson werd St. Paul, Susannah Melvoin (de tweelingzus van Wendy) werd erbij gehaald evenals saxofonist Eric Leeds. De overgebleven Time-leden die wel mee wilden doen waren Jellybean Johnson en Jerome Benton.
High Fashion is jazzy Prince-funk waar de sax van Leeds een grote rol speelt. Duidelijk een erg sterk nummer met slechts 1 nadeel: de matige zang van St. Paul. Ik blijf de versie waarop Prince zingt de voorkeur geven. Sterk nummer.
Ook Mutiny is ijzersterke Prince-funk. Het werd dan ook regelmatig live vertolkt door Prince zelf tijdens de tour in 1986. Party party party, dat is wat dit nummer is. Maar ja, die zang he. Gelukkig zag Prince dat zelf ook in en hij zong er gewoon d.m.v. overdub overheen. Je krijgt hierdoor wel een beetje een hol effect wat het niet echt fraaier maakt.
Screams of Passion verscheen op single en er werd ook een video bij gemaakt waarin we daadwerkelijk konden zien wie de leden van The Family nu waren. Ook dit nummer is typisch Prince: de geluiden die we hier horen waren ook terug te vinden op b-kanten als 17 Days en She's Always in My Hair.
Dat Prince duidelijk veel te veel goede nummers op de plank had liggen is wel duidelijk als je dit zo hoort. Goed dat het via een omweg dus alsnog het levenslicht zag. Grappig is ook dat de oerschreeuw die Prince nogal eens slaakt ook in dit nummer terug te horen is en hoe zwoel en tegendraads klinken die strijkers toch. Smullen geblazen.
Het instrumentale Yes heeft wat weg van de nummers die terechtkwamen op The Black Album. Rauwe funk met een jazz ondertoon. Madhouse is misschien nog wel een betere referentie. De Galgenwaard-gangers uit 1987 herinneren zich dat bandje vast nog wel.
River Run Dry was het enige nummer dat niet door Prince werd geschreven. Voor dit nummer was Revolution-drummer Bobby Z verantwoordelijk. Aardig, maar ook wel een beetje zeikerig. Te niemandallerig helaas.
Over Nothing Compares 2 U heb ik niet veel meer te vertellen dan in mijn post hierboven. Nogmaals: het is inferieur aan de Sinéad O' Connor versie en ook Prince zelf heb ik dat nummer nog niet beter horen uitvoeren.
Susannah's Pajamas gaat weer een beetje op de Madhouse-toer. Instrumentale jazzy funk. Niet zo heel erg bijzonder overigens.
De afsluiter Desire is bij de grote fans ook wel bekend als Prince-outtake met Prince zelf op zang. Ik vind het een lekker nummer. Niet heel bijzonder maar lekker poppy en voor dit album zeker geschikt.
Over het geheel genomen een beetje een ratjetoe aan nummers met lelijke vocalen, maar op een aantal composities valt niet veel af te dingen. Leuk voor Prince-fans, niet zo heel boeiend voor niet-liefhebbers.