Stone Temple Pilots - Purple (1994)

Unglued hoort bij de drie nummers die ik van een sterretje heb voorzien Vasoline en Interstate Love Song zijn de andere twee. Maar elke track heeft wel wat, er staat voor mij niets tussen dat ik skip. Echt een lekkere cd.

Dit album hoort ook eigenlijk thuis in het rijtje "All Time Classics". Mijn favoriete album van STP.

Al ruim twee jaar geen berichtjes meer. Terwijl dit toch echt een pareltje is, nog steeds. Door het overlijden van Scott Weiland heb ik maar een STP-sessie ingelast.

Het is dat ik maar drie favoriete nummers mag aangeven, anders had Lounge Fly ook een sterretje gekregen.

Direct na het nieuws over het overlijden van Scott nog even wat albums met elkaar vergeleken. Alsof je voor jezelf zijn muzikale nalatenschap wil bepalen. Nu heeft Scott nooit overgelopen van weergaloze compositorische vaardigheden maar op dit album liet hij van zich spreken. Het album staat vol van goed uitgewerkte nummers. Daarnaast stapten de heren duidelijk uit de schaduw van de 'grunge' De nummers zijn soms zelfs popachtig. De sterkste nummers staan toch wel aan het begin van de plaat. De eerste 5 nummers zijn steengoed. Big Empty is een ander vermeldenswaardig nummer. Het beste album van de pilots.

Ik heb deze ook even geluisterd nav zijn overlijden. Veruit zijn beste werk.

Ik vind dit ook hun beste album,mede door de lekkere,wat gruizige productie en natuurlijk flink wat goede nummers.Onder meer Interstate lovesong.

Vandaag weer eens gedraaid, en wat een geweldig album blijft dit toch. Er staat geen slecht nummer op. Grunge met veel melodie erin. Onbegrijpelijk dat mensen ze alleen maar kennen van (het overigens geweldige) Plush en dat ze hiermee niet verder zijn doorgebroken.

Uhm.. dit album verkocht alleen in Amerika al 6 miljoen stuks, stond ook nummer 1 in de billboards destijds.

Ik bedoelde ook hier in Nederland

Ik denk dat ik dit album ook mijn favoriet Stone Temple Pilots album mag noemen.

Elk nummer is pakkend en rockt zoals het hoort.

Het debuut Core was een schot in de roos maar hier slagen ze erin om nog 11 schitterende nummers te brengen. Mijn favoriete nummers zijn Interstate Love Song, Vasoline, Meatplow en Unglued. Ook Big Empty mag er wezen.

Daar waar het debuut duidelijk leentje buur speelde bij Alice in Chains en Nirvana veranderden de heren op deze schijf van koers. Dat ook dit album gespeend is van elke originaliteit en inventiviteit (hallo Bowie en T-Rex) is eigenlijk helemaal niet erg. De heren putten wat uit de glamperiode, een vleugje art rock en nog wat folk en daar maken ze een lekker brouwsel van. Natuurlijk staan er nog nummers op die recht toe rechtaan zijn maar het zijn songs als Interstate Love Song, Pretty Penny, Big Empty en de afsluiter Kitchenware die het maken dat ik nog steeds af en toe teruggrijp op deze schijf. Divers, toegankelijk en mooie melodieën maken dit tot de beste schijf van de heren. Alles wat hierna kwam was op zijn minst onevenwichtig en wat stuurloos.

We konden erop wachten: een luxe heruitgave. Ook Purple kon er niet aan ontkomen. De Super Deluxe Remaster telt als bonus een cd met demo's, bijzondere tracks e.d. en een compleet live-album.

Dancing Days, een Led Zep-cover, moeten fans van de band zeker even beluisteren. Aanradertje hoor!

Goed nieuws op deze druilige vrijdagmiddag.

We zijn twee jaar verder, enkele lange tours achter de rug en men gaat op voor de 'moeilijke tweede' zoals dat in het muzikale jargon ook wel wordt genoemd. Meatplow is en degelijke opener, niet heel bijzonder. Vasoline is energiek en fel, een heerlijke track. Met Lounge Fly klinken er wat andere geluiden door, wat sixties invloeden, een funky ritme en lichte psychedelische invloeden, een fraaie track. Interstate vormt een wonderschoon nummer, loom en relaxt met een melodie die direct in je hoofd geramd zit. De heren zijn gegroeid in het schrijven van songs. Still Remains is aardig terwijl de akoestische setting van Pretty Penny een subtiele ondersteuning biedt aan Weiland's soulvolle vocalen. Silvergun kent een subtiel karakter tussen harde en zachte stukken. Big Empty vormt een volgend klein hoogtepunt, een rustige opbouw en vervolgens het kamerbrede refrein en met een fraai arrangement omgeven. Unlgued heb ik nooit zoveel aan gevonden. Army Ants is dan weer een energieke rocksong die de volle lengte boeit. Kitchenware duurt wat lang en met name de 2e helft van de song is flauw, echter wel weer volop variatie. Het is mooi om te zien welke groei de band heeft doorgemaakt in twee jaar tijd. De plaat is een stuk diverser dan de eersteling, ligt niet zwaar op de maag en nog belangrijker; de heren kiezen hun eigen weg. Je zit niet steeds te denken aan de voorbeelden en invloeden die ten grondslag lagen aan Core. Purple vormt een volwassen stap waarbij de mannen een eigen profiel hebben ontwikkeld, knap gedaan hoor.

Tussenstand:

1. Purple
2. Core

Niet zo sterk als het fantastische debuut, maar nog altijd een prima rockplaat. Het mag van mij allemaal wat depressiever, aangezien Weiland zijn stem zich daar zo goed voor leent. Voor mij ontbreekt op dit album een echte uitschieter.

Uiteraard ieder zijn eigen mening maar Core vind ik helemaal niet fantastisch, het gebrek aan eigen smoel en een gebrek aan afwisseling maakt het voor mij een lange zit. Purple vind ik een stuk sterker, variatie alom, een eigen koers en enkele toptracks als Big Empty, Vasoline en Interstate Love Song maken het voor mij een heerlijke schijf. Zo zie je maar hoe bepaalde platen een verschillende indruk kunnen achterlaten bij luisteraars.

Die verschillende meningen maken het uiteindelijk ook weer leuk, anders zou het wel heel saai worden.

Tweede album van deze rockband uit San Diego waarmee ze het grunge imago van zich af gooiden en met een diverser album op de proppen kwamen, dat in mijn ogen ook hun beste album is.

Vanaf opener MeatPlow horen we meteen dat het algehele geluid iets toegankelijker is dan het gros van de debuutplaat. Vasoline is voor mij een van de toppers, opgebouwd rondom een verslavende riff. Dit wordt gevolgd door het al net zo heerlijke Lounge Fly.

Het prijsnummer van 'Purple' is voor mij het briljante Interstate Love Song. Dat dit nummer niet dezelfde status heeft gekregen als Plush vind ik onbegrijpelijk. De basismelodie is onweerstaanbaar.

Het grote verschil tussen 'Core' en 'Purple' zit hem (zoals eerder gezegd) in mijn ogen in de toegankelijkheid van de nummers. Ik vind dit goed te horen in Still Remains, het refrein is zo catchy dat je het de 2e keer al mee wil zingen. Pretty Penny doet me wat denken aan Polly van Nirvana.

Big Empty behoort ook tot de toppers van het album. Net als Interstate Love Song had deze single een beter lot verdiend dan de onbekende song die het nu voor de meeste mensen is. Het refrein is fantastisch.

Unglued en Army Arts zijn 2 lekkere rockers en hel album sluit af met rockballad Kitchenware & Candybars.... of toch niet? Het album wordt op een grappige manier afgesloten door een soort crooner nummer waarin het album wordt bezongen "The second album, 12 gracious melodies"... humor!

Klopt precies wat rkdev hier schrijft. Wat is Purple toch een fantastisch album. Voor mij persoonlijk de beste van hun.

6 x platinum in de Verenigde Staten en in de Nederlandse album lijst te vinden en toch is dit album geheel aan mij voorbij gegaan destijds in tegenstelling tot Core. Beetje zonde misschien, want het is een lekkere gitaarplaat, maar als je Core gehoord hebt verwacht je eigenlijk nog meer van hetzelfde. Nou dat valt behoorlijk mee. Leuke variatie tussen de tracks en een sterk zingende Weiland. Echter is het gitaarwerk wel het meeste wat me aantrekt op dit album. Nu snap ik ook gelijk waarom Slash de zanger ingelijfd had want sommige tracks passen precies in zijn straatje.

Eens, zeker als je Purple vergelijkt met het debuut van de heren is de opvolger rijker gearrangeerd, diverser van aard en ook gedurfder. Hulde voor de stappen die de band durfde te zetten destijds. En Weiland; hij bleek ook een stuk veelzijdiger uit de hoek te kunnen komen. Purple is nog steeds een plaat die hier in huis af en toe zijn rondjes draait.

één van de meest onderschatte bands OAT
Vooral in het grunge genre schat ik ze sws in de top 3 ( met Alice in Chains en Soundgarden/pearl jam)

Ik weet niet wat OAT (of all time?) is, maar ik zet 'm maar weer es op.

Of all time
U should, u should. Klassiekertje

Vooruit, een kleine 7. Niet helemaal mijn klassiekertje, zullen we maar zeggen.