Seam - The Problem with Me (1993)

Ik zie dat ik hier momenteel de laagste score aan geef: nu moet ik ook eerlijk zeggen dat het lang geleden is dat ik deze gehoord heb en als ik de beoordelingen zo eens bekijk moet ik toch maar weer eens gaan luisteren en zien of die beoordeling wel helemaal klopt

Een goed plan, aERo, dit is echt een prachtig album.

Compleet mee eens! Dit is heel fraai. Stage 2000 favoriet met die lekker overstuurde gitaar erdoor.

Strakke plaat! Weten we ook weer waar Mogwai nog meer door beïnvloed is, en weten we ook meteen dat Slint niet de enige begin jaren '90 band was die dit soort knappe post-rock maakte. Af en toe vind ik het ook wel lekker Pavement-achtig klinken. Nu mijn gedownloade 128kbps mp3's zien te vervangen door iets van goede kwaliteit, dan kan het zeker nog meer worden dan 4,0*.
En aERo, jij als Pumpkins-fan, ga dit snel weer eens luisteren en je score opschroeven!

Pumpkins-fan zijn was toen de reden om dit te kopen ( 13 jaar geleden dat ik dit kocht trouwens!).
Inmiddels allang geen fan meer en zijn de oren een wat andere kant op gaan staan waardoor ik dit best wel weer een herkansing wil gaan geven alleen vrees ik niet dat dat prioriteit nummer 1 is

Een half jaar later kom ik graag nog even weer op dit album terug. Want ik kwam tot de ontdekking dat dit album één van de kernen in het web van mijn muzieksmaak is, een druk kruispunt waar verschillende persoonlijk favoriete stijlen elkaar kruisen.

Zo is het in eerste instantie de bevlogen en vrijgevochten stijl van Pixies die ik hier terughoor. Als ik dit album luister voel ik ook hetzelfde als ik voelde toen ik vroeger Nevermind van Nirvana, en Ten van Pearl Jam luisterde. Een beetje dat hele vrije. Maar dit album is veel meer dan Pixies-achtig en grungy.

Het korte intro-nummer Rafael laat ons meteen iets van de al genoemde bevlogenheid horen. Het tempo wordt verhoogd bij de opeens veel hardere stukken, ja, het is dan net postrock, en misschien mag je het wel zo noemen.
Bunch heeft datzelfde plus nog veel meer moois: bijvoorbeeld het idee dat je hard op een snaredrum kan slaan, maar het dynamischer maakt door er nog in drie verschillende niveaus harder op te rammen. Dat wat Mogwai later op Young Team dus ook veelvuldig op subtiele wijze doet, super! Road to Madrid is een wat een rustiger en langer nummer, en vooral compositorisch zeer sterk. Het rustige samenspel van bas, gitaar1 en gitaar2 is ook hier zo ijzersterk, en straalt een verbluffend zelfvertrouwen uit, maar nergens is er een spoor van arrogantie te vinden. Integendeel, het is de kwetsbare zang die de ijzersterke muziek toch een soort breekbaarheid geeft. Stage 2000 heeft in het begin een beetje zo'n "Wij zijn Sjonnie en Anita" gehalte, maar als het harder wordt verdwijnt deze associatie, en maakt het ruimte voor met gitaarherrie besmeurde muziek zoals Slint en Mogwai dat ook ongeveer zo maakten.
Sweet Pea knalt continu. De prachtige hangende gitaartoon in de intro die na 6 seconde al bezwijkt onder de zware druk van alle melodieuze bombast die direct daarna komt... wat een prachtig stukje afwisselende rockmuziek volgt. Dust and Turpentine is wat trager en hakkiger en doet me aan de band Pavement denken. Een wat minder opvallend nummer.
Somethings Burning is weer bloedstollend. Alles klopt aan dit nummer, ritmewisselingen, noisewisselingen, de kracht van de snaredrum, de springlevende melodie, en bovenal gitaarwerk om je vingers bij af te likken. The Wild Cat is Slint - Spiderland. Good Morning Captain, maar dan wat anders (en net niet helemaal zo sterk natuurlijk). Tenslotte het drumloze Autopilot: een heerlijk dromerig sfeervol uitwaaiertje, ook heel erg mooi...

Al veel te lang geen post meer.. gewoon prachtig album.. nog aan herbeluisering toegekomen Aero?

Geen interesse meer: ooit weggedaan en dat zal zijn redenen gehad hebben. Ik ga liever op zoek naar nieuwe dingen of oude juweeltjes die ik nog niet ken. Ik heb deze keuze ooit gemaakt en dan geloof ik het wel om achteraf te kijken of dat verstandig was ja of nee.
Ik heb wel ooit nog eens samples geluisterd en die nodigden me ook niet echt uit; ik kwam in elk geval niet terecht in een hallelujah-stemming (ik vond de zang nogal wat weghebben van Pumpkins gitarist James Iha en dat is geen compliment) en dan is de optelsom snel gemaakt, dan ga ik liever voor nieuwe dingen.
En heel eerlijk gezegd zie ik dat de users die een hoge score geven nu net een rocksmaak hebben waar ik niet vaak mee op 1 lijn zit dus ook dat nodigt niet extra uit

Categorie: been there done that

Mag ik dit kort door de bocht samenvatten als de missing link tussen Spiderland en Perfect from Now on?

Fijn plaatje hoor

hart-ver-scheur-en-de plaat!!

Rond 4:20 bij Road To Madrid lijken de akkoorden heel erg op die van Unsatisfied van The Replacements.
Vaag dat hier geen stem van mij staat overigens, weet zeker dat ik een paar maanden terug hier op gestemd heb.

Dat laatste nummer is echt magisch, dat was me nog nooit eerder opgevallen. Misschien komt er toch nog de échte klik tussen mij en deze plaat (ik vond hem altijd een beetje als grapefruit: lekker, maar te weinig onderscheidend van sinaasappels en mandarijnen om er ooit specifiek trek in te hebben).

Toch maar weer eens gedraaid en met het waanzinnige nieuws dat er zowaar een halfje bij kan
Ik snap absoluut dat ik het in 1993 gekocht heb als toen groot Pumpkins fan. Maar ik merkte nu ook weer dat die stem me echt helemaal koud laat. Helaas.
Hoe dan ook toch een ietwat betere beoordeling dus wie weet hoe het er over 3 jaar bij staat. Het echte probleem zal ongetwijfeld bij mij liggen

Deed het in 1993 toen ik het net kocht niet hoor (maar in de loop der jaren ben ik het helemaal kwijt geraakt met dit album).

Perfect From Now On moest ik ook aan denken, maar Spiderland?

Ik snap de vergelijking wel. Spiderland is een album met duistere, prachtige melodieën, die op dit album in zijn rustige momenten ook te vinden zijn. En Spiderland heeft op verschillende momenten ruige momenten, waar het ineens van een rustige melodie naar een flinke gitaar-eruptie gaat. Dat is op dit album ook het geval.

Dit album is echter wat minder berekenend dan Spiderland en klinkt een stuk speelser, zoals Built To Spill op Perfect From Now On bijvoorbeeld.

Fijne ontdekking dit Seam.. greep me direct. Wat een beetje doorklikken op spotify soms kan doen..