Morbid Angel - Blessed Are the Sick (1991)

Wat een sfeer, wat een muzikaliteit! Hoogtepunt in het oeuvre van MA.

Achter elkaar verrassende songs worden we verminkt en toegetakeld per nummer middels een muzikaliteit om je vingers bij af te likken; wat een bezieling in deze plaat! Waanzinnige vele en gave ideeën die zeer rijk muzikaal gebracht worden door een stel handige muzikanten...dat maakt een top plaat! De nummers zijn echt goed en pakkend naar een paar keer luisteren...en yep: dat jaar 1991 heb ik ze 2 keer gezien. Wel iets anders dan Altars...hiervoor, maar nog steeds ernstig herkenbaar als Morbid Angel, maar deze is misschien iets gevarieerder. Maar nooit minder extreem (soms absurdistischer of nóg satanischer...wat je wilt), en ik denk tot nu toe vergeleken met Altars...: even goed!

Deze muziek zit erg goed in elkaar! Ik wed dat het geeneens gelovige satanisten zijn, maar gewoon een stelletje atheïsten die heel erg van 'trappen' houden. En dat trappen is dan voornamelijk tegen de kerk.

Het is geen J.S. Bach, maar de muziek van deze heren verraadt een zeer geschoolde manier van spelen. Erg interessant hoe ze ieder nummer weer origineel inkleuren.

Het is toch zonde om op deze muziek te bewegen in een live-situatie? Dan mis je alle details.

Vanaf eind jaren 80 tot halverwege de jaren 90 was Morbid Angel toonaangevend op het terrein van de afgebrokkelde grafzerken en duivelsrituelen. Altars Of Madness stond in 1990 bovenaan veel jaarlijstjes van metalredacteuren. De ongebreidelde woeste kwaadaardigheid die hand in hand ging met fijnmazig raffinement zorgde voor vernieuwing in de pas ontsproten scheuten van het doodmetalen genre.

Hoe zeer Morbid Angel ook zelf de ontwikkeling aan het door maken was, bleek uit het navolgende Blessed Are The Sick. Achter de weinig inspirerende hoes (want eerder al voor Tribute To Insanity van Hexenhaus gebruikt) ging een heel nieuw palet aan metalen kleuren schuil. Blessed Are The Sick klinkt op het eerste gehoor afgemeten, transparant en technisch. Op het tweede gehoor klinkt het als een duistere reis langs met donkergekleurde kleden gedrapeerde tempelzalen, enkel verlicht door flakkerend kaarslicht alwaar onheilspellend uitziende figuren in donkere habijten die satanische rituelen uitvoeren waar de complottheoretici van zullen terugdeinzen.

Het grimmig ruizende intro leidt het strakke en klinisch klinkende Fall From Grace in. Het verhaal over Lucifer die door God uit de hemel wordt verstoten, bekeken door de ogen van de gehoornde zelve, wordt door het klinische spel heel symbolisch ijskoud en kwaadaardig ingekleurd. De wijze waarop het profetisch klinkende gesproken woord begeleid wordt door het dreigende gitaarspel van Trey Azagthoth zorgt voor een ongekende spanningsboog in het nummer.

Het snelle Brainstorm dat volgt, klinkt dan weer wat klassieker. De venijnige rochels van David Vincent geven het nummer een hysterische tint mee. Maar ook hier geeft de afgemeten en afstandelijke houding voor een zeer unheimische stemming mee. Morbid Angel komt hier in zeer korte tijd tot de kern zonder te klinken als een walsende grindcoremachine.

Net zo kort is het navolgende Rebel Lands. Ook relatief klassiek maar ook weer met veel dynamiek. Dit nummer waarin de zuidelijke staten van de VS toegezongen worden, gaf mede voeding aan de gedachte dat het brein van frontman David Vincent wat verderfelijker was dan voor deathmetalbegrippen normaal werd geacht. Ik doel dan op de verdenkingen van fascisme- en racismeverheelijking waarover destijds in de muziektijdschriften werd geschreven. Een klein zinnetje in zijn bedanklijstje wat op de binnenhoes is afgedrukt was een andere aanwijzing. Iets over 'a certain leader from the past whose name I shall not mention'. Enfin, het bleef bij geruchten. Morbid Angel hield van provoceren en met satanisme alleen lukte dat in de jaren 90 allang niet meer.

Via Doomsday Celebration maakte de wereld voor het eerst kennis met de ambiente intermezzo's van Trey Azagthoth. Een verwrongen kerkorgel en enkele spookachtige piano- en synthklanken zorgen voor een grimmig rustpuntje.

Stilte voor de storm, want vervolgens laait het hellevuur hoog op met het schuimbekkende Day Of Suffering. Hier horen we de oerkrachten van drummer Pete Sandoval in zijn meest bezeten vorm. Dit snelheidsmonster moet toch een belangrijke inspiratiebron zijn geweest voor technische drummers zoals Tony Laureano en George Kollias. In minder dan twee minuten staat de hele geluidsinstallatie te verzuipen in de vrijgekomen adrenaline. De identiteit van Morbid Angel ingelijst in dit piepkleine nummer.

Het titelnummer tapt weer uit een nieuw vaatje. Traag en slepend torst dit nummer de zonden van de mensheid met zich mee. De diepe grom van David Vincent komt tot volle wasdom in dit stuk. De videoclip waardoor ook MTV een vehikel werd waarmee Morbid Angel de boer op kon, was er één om gauw te vergeten. Het outro van het nummer, Leading The Rats gedoopt en geheel geënt op de parabel De Rattenvanger Van Hamelen, bestaat uit aanlokkende fluitgeluiden waar het gepeupel mee de val in wordt geduwd. Het is opnieuw een intermezzo van Azagthoth dat ons de geest van het album nog eens mee geeft.

De tweede helft van het album is, als je naar de geschiedenis van Morbid Angel wilt kijken, nog eens een stuk indrukwekkender. Een set oeroude nummers dat geheel is omgevormd naar de sfeer van het album. De oorspronkelijke varianten zijn veelal terug te vinden op het tussenalbum Abominations Of Desolation.

Normaal gesproken zijn heropgenomen nummers niet heel interessant. In dit geval zijn ze helemaal meegegroeid met Morbid Angel. Thy Kingdom Come is een afwisselende track waarin ook een hoop thrashinvloeden zijn verwerkt. Unholy Blasphemies is hier een stuk compacter en woester dan de versie die op Abominations Of Desolation staat.
Dan is er nog Abominations dat met al zijn melodieuze aspecten sowieso nogal gewaagd is. Het klinkt in deze versie als een ontbieding van een duivelse entiteit waarmee de lichte muzikale kant toch overschaduwd wordt door een donkere grimas.

Desolate Ways is een akoestisch intermezzo dat zinspeelt op melancholische gevoelens. Opnieuw een verrassend breekpunt van de plaat. Het is de opmaat naar The Ancient Ones, opnieuw een op oude ideeën gestoeld nummer dat helemaal opgefrist is. Het is goed te vergelijken met het voorgaande Abominations. Net zo melodieus en afwisselend. Welhaast meezingbaar. Tekstueel lijkt het opnieuw om een bezwering te gaan. Hetgeen je ook weer terug bij de algehele sfeer van het album brengt.

In Remembrance is het outro waarin een klavierengeluid opnieuw een melancholische kaart trekt. Een uitgekiende keuze om het ritualistisch klinkende album mee af te sluiten.
Blessed Are The Sick is een zeer coherent album dat anno 2024 nog steeds zo fris als een vers geslacht hoentje klinkt. De grimmige sfeer is welhaast magisch en voelt voor ondergetekende nog net zoals ik het als tiener het voor het eerst hoorde.

Morbid Angel wist via Blessed Are The Sick razendknap uit de schaduw van het veelgeprezen debuut te stappen door er niet op voort te borduren. Ondanks de aanwezigheid van nog een stel oude demonummers. Sindsdien bewandelde de band rondom gitarist Trey Azagthoth heel eigenwijs verschillende wegen. Soms geslaagd, soms minder geslaagd, maar wel altijd spraakmakend.