Morbid Angel - Blessed Are the Sick (1991)

'The Ancient Ones' is voor mij waarschijnlijk wel de all-time favorite death metal song. Voor de rest ook echt prachtig.

Hé toevallig, mijn alltime favorite death metal track is ook van Morbid Angel alleen ancient ones, maar Domination. |(gedeelde plaats trouwens met Christincanity van Infestdead)

Lekker satanische gitaarrifjes en natuurlijk die maniakale drummer Pete Sandoval (zie ook Terrorizer). Dave Vincent heeft ook een lekkere natte rochel, alleen de keyboard intermezzo's klinken echt lullig.

Die keyboard intermezzo's zijn wel een van de dingen die Morbid Angel anders maakt dan veel andere Death metal bands.

Nah, ik vind dat ze die niet nodig hadden om zich te onderscheiden. Niemand had toen zo´n strakke, snelle drummer en ook de riffs waren van een zeldzaam hoog niveau. Dat fluitje op het einde van Blessed are the sick vind ik weer wel goed passen. Vooral het geluid van die keyboards vind ik lullig. Tis net of ze het op zo´n speelgoed casio keyboard hebben opgenomen.

tsja dat is verschil van smaak, en over strakke drummers gesproken wat dacht je van kreators Ventor.

ik ben sterk tegen het doodwensen van muzikanten maar bij het horen van deze muziek kwam er een lichte neiging in me naar boven, ik hoop dat er niet echt volgelingen van deze muziek zijn.
vreselijk!

Huh? deze is mijn favoriete deathmetal-plaat, ik ben ook niet echt een aanhanger van het genre, maar deze is toch van uitzonderlijke kwaliteit, de overgang van intro naar fall from grace, het einde van leading the rats, de middeleeuws aandoende tussenstukjes, de korte beuknummers, en de langere mooi gearrangeerde nummers, maken deze tot een klassieker.

Ben ongeveer bij deze blijven steken qua deathmetal, daarna werd het me echt te kolderiek en teveel herhalingsoefening. Geniale plaat, vooral het titelnummer, maar ook de opener

Morbid Angel is toch wel 1 van de weinige DeathMetal bands die ik luister. Samen met Blootbath, Behemoth, Napalm Death, Nile en afentoe Six Feet Under en Deicide is dat het toch wel zo'n beetje. Enkele nummers vind ik goed op dit album, maar het hele album achter elkaar af luisteren kan ik niet. Toch wel leuke plaat, 3,5*

Lijken Behemoth en Morbid angel niet verschrikkelijk veel op elkaar?

Iemand al opgevallen, dat als je de album op de datum van opnemen sorteerd, je de volgorde A B C D E F G H krijgt?

Ja dat klopt inderdaad.
Het is dan ook altijd weer spannend als die gasten een nieuw album uitbrengen. ''Zullen ze zich weer aan de volgorde van het alfabet houden??''

zou er nog een i komen?

nou ja zeg...
wat een kolder...

Inderdaad, Morbid Angel maakt (zeker met dit album!) uiterst technische, strakke en sterke Death Metal, maar - jammer genoeg - is dat niet aan iedereen besteed (ook ik heb soms moeite met 'extreme' Metal).

Maar toch heb ik liever hun tijdgenoten van Death .

Morbid Angel heerst inderdaad! Dat wil niet zeggen dat dat het beste is, maar slecht zijn ze zeker niet.

Ik vind het trouwens beter dan Death, maar dat is mijn mening.

Ook dit goed album. 4,5*

@ Conway: en ja, ik ben een vrij grote fan van hun

'Unholy Blasphemies' is veruit mijn favoriete track. Kort, maar krachtig!

Dus wel! Gelukkig geloven we niet allemaal in God, anders zou de wereld wel heel saai zijn!

Ach, zet als volgelingen van God wat radicale christenen, moslims en joden bij elkaar en het wordt geheid niet saai.

Geef mij overigens ook maar Death of Obituary uit deze periode, alhoewel Morbid Angel zeker niet slecht is.

Ik bedoelde eigenlijk: Als we allemaal in dezelfde christelijke god zouden geloven...

Goeie opvolger van Altars of madness.Vooral de nummers vanaf Thy kingdome come zijn mooi. Na Brainstorm komen er wat nummers die me niet zo goed liggen.

Blessed Are The Sick was ten opzichte van Altars Of Madness toch wel een verassing. Een volwassener geluid. Iets minder extreem op het eerste gehoor. En David Vincent ging een eigen gruntstijl hanteren. Maar het beestachtige riffwerk van Azagtoth en zijn verwrongen solo's lijken nog kwaadaardiger dan op het debuut. Tegelijkertijd is het songmateriaal veel afwisselender geworden.

Met Fall From Grace wordt weliswaar vertrouwd geopend, tegen het einde krijgt het nummer door de declamaties van Vincent wel een bezwerend karakter. Day Of Suffering is een ware nekkenbreker die al voorbij is voor je het goed en wel in de gaten hebt.
En tijdens het noest voortslepende titelnummer kijk je de duivel zelf recht in de ogen.
De diverse intermezzo's geven de plaat nog wat extra duister cachet.

Was Altars Of Madness nog een mokerslag in het gelaat. Blessed Are The Sick is het venijnige serpent dat wacht in de schaduwen om dan razendsnel toe te slaan. En pas als het gif in de gehele bloedsomloop terecht is gekomen, doet het pas zijn dodelijke werk.

David Vincent was er niet bescheiden over: in zijn ogen het hardste wat er ooit was opgenomen.
( In de platenzaak was er wel eens ruimte om de Aardschok door te spitten, verder stak ik mijn geld liever in platen dan in dat blad.) Dat stukje instrumentaal van Richard Brunelle in Desolate Ways blijft schitterend. Ook afsluiter In Remembrance is prachtig. Live ook een mooie band, al had Vincent geen behoefte aan dronken fans. ( Was toen net wat ontnuchterd toen Dismember ging spelen maar een echte Morbid Angel fan ben ik nooit geweest.)

Twintig jaar geleden haakte ik bij dit zo ongeveer af voor wat onder de noemer metal verscheen wegens te extreem. En vandaag is dit gewoon geweldig goeie death metal zoals ik het wil horen. Een pseudopsychologische zelfanalyse zou kunnen zijn dat ik nu meer voeling heb met die brute primitieve oerkracht die in mijn beleving door de muziek heen raast.

Mwa, zelfs in die tijd was dit niet zo'n extreem album, de kracht zit hem hier juist in het subtiele venijn.. inhouden op het juiste moment en daardoor zelfs brutere riffs spelen dan als je alles gewoon losbeukt. Hij viel mij de eerste paar keer tegen, toen het kwartje destijds viel en ik zag dat hij minstens zo goed was als zijn voorganger, die veel sneller en extremer is op het gebied van riffs en drums.

Natuurlijk waren er extremere dingen. Deicide bijvoorbeeld. En daar vond ik nog minder aan. Dat ik het als (te) extreem ervaarde is natuurlijk geheel persoonlijk. Eigenlijk gold dat dan ook voor alles waarin werd gegromd in plaats van gezongen (of geschreeuwd). Ik voelde daar op dat moment weinig of geen connectie mee en eigenlijk geniet ik daar pas sinds enkele jaren van door de impact die de muziek van Opeth op me heeft gemaakt.

Tsjah, toch een leeftijdsverschil denk ik. Dat hele grunten werkt meestal op mijn lachspieren tegenwoordig, tenzij het iets is waar ik de speciale band mee voel

Hoe bedoel je, toch een leeftijdsverschil?

Mij werkte het vroeger eerder op de lachspieren. Ik vond het maar onnozel stoergedoe. Maar eigenlijk is het volgens mij helemaal niet zo stoer. Wel oer.

Het is meestal stoer (cq zielig), soms is het oer.. de kwaliteit van de compositie dicteert dit. Bij Morbid Angel zat het wel goed, gebruik dat als leidraad zou ik zeggen.

Grunten is de uitgelezen manier om extremere metal van krachtige vocalen te kunnen voorzien. Wie van death metal houdt, kan het zich niet voorstellen zonder grunts.
En ook in dit subgenre zit er veel kaf tussen het koren. Heeft niks met stoer of zielig te maken.