Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969)

Elvis op zijn best.

Nog steeds is het zo dat wie Elvis Presley denkt aan Rock n Roll, maar de beste man had zo veel meer in zijn mars.

Het overtuigende bewijs van al zijn kunnen zijn wel de opname sessies die hij in 1969 bij de American Sound Studios in Memphis maakte, van die sessies 2 albums verschenen deze en Back in Memphis. Tijdens deze sessies werkte Elvis met een keur aan grote namen uit de muziek geschiedenis oa. producer Chips Moman en sessie muziekanten Tommy Cogbill en Dawn Penn.

Het resultaat is een album dat van begin tot het eind bol staat van de Soul, Country, Gospel, Blues en R&B. Elvis had het plezier in musieceeren terug gevonden en dat hoor je. Alle nummers zijn met bezieling en overtuiging gezongen hij is zeer goed bij stem. Nummers als Onley the Strong Survive, I'm Moving On, After Loving You en Long Black Limousine behoren tot het beste wat hij gemaakt heeft.

Het proces dat met de NBC TV Special in gang was gezet (de rehabilitering van The King) word met de Memphis Sessies groots afgesloten.
Wat mij betreft is dit Elvis Zijn beste album, Puur in al zijn grootsheid en een Muziekant van een Nivo dat maar weinig is geëvenaard.

5* dubbel en dwars waard.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: From Elvis in Memphis (1969) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: From Elvis in Memphis (1969)
De carrière van Elvis Presley kende enorm hoge pieken en angstaanjagend diepe dalen, maar afschrijven kon je hem nooit, wat onder andere bleek in 1969, toen hij het in alle opzichten fantastische From Elvis in Memphis afleverde

Ik weet niet meer wie me ooit wees op From Elvis in Memphis, maar de dankbaarheid voor deze tip is nog altijd immens groot. Op het album uit 1969 hoor je Elvis Presley in grootse vorm en het is wat mij betreft zijn beste album. Voor dit album toog de legendarische muzikant naar Memphis, waar hij gezelschap kreeg van een flink aantal geweldige muzikanten. Op From Elvis in Memphis wordt Elvis Presley in muzikaal opzicht het diepe zuiden van de Verenigde Staten ingetrokken. Het is een album waarop soul domineert, maar het is wel soul zoals alleen Elvis die kan maken. Het album is in muzikaal opzicht groots, maar de ster op het album is Elvis, die laat horen waarom hij de eretitel ‘The King’ verdiende.

We hadden vroeger thuis een dubbel-LP van Elvis Presley. Het was een vaag verzamelalbum van het soort waar er heel veel van zijn, maar de twee LP’s boden een mooie dwarsdoorsnede van het werk van Elvis, die toen ik het album leerde kennen al in de nadagen van zijn carrière zat en spoedig zou overlijden.

Toen ik jaren later wat serieuzer in het werk van Elvis Presley dook, kwam ik al snel tot de conclusie dat het verzamelalbum dat we thuis hadden zo gek nog niet was. Ik kwam in de uitverkoopbakken wel eens een LP van Elvis tegen, maar die bleken vrijwel zonder uitzondering enorm tegen te vallen. Mijn mening over het oeuvre van Elvis Presley veranderde pas nadat ik zijn titelloze debuutalbum uit 1956 had gehoord. Er is echter één Elvis Presley album dat me bij eerste beluistering compleet van mijn sokken blies en dat nog steeds doet.

De carrière van Elvis Presley was halverwege de jaren ‘60 wat ingekakt. De albums die hij halverwege de jaren ‘60 maakte zijn echt van een bedroevend niveau, maar Elvis werkte aan een comeback. Een geweldig tv-optreden zette hem in 1968 weer op de kaart als rock ’n roll muzikant, maar de echte muzikale revanche kwam wat mij betreft in 1969, toen het album From Elvis in Memphis verscheen.

Ik ken inmiddels flink wat albums van de legendarische Amerikaanse muzikant, maar From Elvis in Memphis torent er wat mij betreft mijlenver bovenuit. In de voorgaande jaren was de filmstudio voor Elvis belangrijker dan de muziekstudio en dat hoorde je. Voor From Elvis in Memphis keerde de Amerikaanse muzikant terug naar Memphis, waar hij acht jaar later ook zijn laatste rustplaats zou vinden.

Elvis dook de studio in met producer Chips Moman, die een heel leger aan muzikanten rekruteerde. De meeste muzikanten op het album maakten deel uit van The Memphis Boys, de huisband van de American Sound Studios in Memphis en het waren vooral muzikanten die goed uit de voeten konden met soul. Dat hoor je op From Elvis in Memphis, dat een van de beste (blue-eyed) soulalbums is dat ik ken.

Elvis had niet altijd een goede neus voor het selecteren van de juiste songs voor zijn albums, maar de selectie die hij maakte voor From Elvis in Memphis is twaalf tracks (en op reissues nog wat extra tracks) raak. Dat het album zo goed is ligt deels aan de geweldige songs, maar wat mij betreft vooral aan de muziek en de zang op het album.

De muzikanten op From Elvis in Memphis nemen genoegen met een rol op de achtergrond, maar spelen ondertussen wel weergaloos. De orgels treden nooit op de voorgrond maar zijn er altijd, de gitaarakkoorden komen heel af en toe maar wel prachtig op de voorgrond en de ritmesectie doet wat een ritmesectie moet doen. Ook de achtergrondzangeressen zijn er steeds op het juiste moment en hetzelfde geldt voor de strijkers en de blazers.

Er zit verschrikkelijk veel energie in de mix van rock ’n roll, country en vooral soul, maar er is ook alle ruimte voor de stem van Elvis Presley. Er zijn momenteel niet veel zangers die klinken als Elvis en als ze er zijn zitten ze in de wat kitscherige genres, maar wat Elvis Presley met zijn stem laat horen op From Elvis in Memphis is groots. De uptempo songs zijn meeslepend, de ballads snijden door de ziel. Elvis wordt bijna vijftig jaar na zijn veel te vroege dood nog vooral geassocieerd met zijn hits, maar op From Elvis in Memphis hoor je hem in absolute topvorm. Erwin Zijleman