What's Up? (1993)

Van de What's Up?-verzamel CD's zijn er 4 uitgebracht. Ik heb ze alle 4 en ze gaan nog regelmatig mee op vakantie.
Deze serie liftte mee op de opkomende grunge en andere wat hardere gitaarmuziek en gaf aldus aardig tegenwicht aan de vele soorten van verschrikkelijke soorten disco en house die ook in '93 al de hitparades teisterden. In het boekje bij de CD staat een verhaaltje over deze nieuwe opkomende rockmuziek, waar ik nu erg om moet (glim)lachen.
Na een valse start met Easy (een cover van notabene de Commodores, die ik nooit begrepen heb) volgt er toch een aantal goede tot uitstekende rocksongs.
Veel daarvan zijn, zoals hierboven wordt gezegd 'kapotgedraaid'; ik noem even Under The Bridge, Losing My Religion, Remedy, Runaway Train, Two Princes, What's Up en ook Motorcycle Emptiness (vandaag nog gehoord op de radio), maar dat wil niet zeggen dat het daarom slechte nummers zijn.
Beste nummers wat mij betreft die van Buffalo Tom (klassieker), Stone Temple Pilots, The Jayhawks, Something Happens ( ) , Ugly Kid Joe (cover van Harry Chapin), Burma Shave en The Red Hot Chili Peppers (toch wel nog).
De Nirvana-cover van Tori Amos mag er ook zeer wel wezen.
De rest varieert van gewoon aardig tot best wel goed.
Want dit is echt wel een gitaar-soundtrack van de begin jaren 90
Ik ben de eerste die hier 4,5 ster voor gaat geven, omdat ik er een half puntje af trek voor Faith No More en de Spin Doctors.
En nee, niet voor de 4 Non Blondes

4 Non Blondes wisten flink te scoren met What’s Up, en natuurlijk was het logisch om hier door een platenlabel op in te springen.
Van 4 Non Blondes hoorde je vervolgens niks meer, maar Linda Perry wist later wel hits te schrijven voor Pink en Christina Aguilera.
Had dit nog iets te doen met de grunge uit de jaren 90; natuurlijk niet, maar het leverde financieel genoeg op.
Nirvana zal wel niet mee willen werken aan deze verzamelaar, vandaar dat de versie die Tori Amos van Smells Like Teen Spirit maakte hier op staat.
Wordt uitgeverij Magnum niet alleen genaaid voor de rechten van Nirvana door Courtney love, maar kan ze gelijk Tori Amos een hak zetten.
Tori, die achter haar piano regelmatig laat zien een echte rockbitch te zijn, en de drugs niet nodig heeft.
Toch wel een lekkere verzamelaar, die iedereen die met gitaarmuziek in de jaren 90 is opgegroeid wel in huis moet hebben, tenzij je in bezit bent van de studio albums van deze artiesten.