Gary Moore - After the War (1989)

een mooi album, waar je wel kan horen dat Gary er een beetje genoeg van kreeg.
Desalniettemin is the Messiah een geweldig instrumentaaltje (origineel overigens van Roy Buchanan)
3,5*

Mooi album en zijn laatste hardrock plaat. Ready For Love (met Sam Brown), Led Clones (met Ozzy Osbourne en een aanval op Kingdom Come), het schitterende Blood Of Emeralds (een vervolg op Emeralds van Thin Lizzy, met superb drumwerk van Cozy Powell), het Ozzy-achtige Runnin' From The Storm, After The War en natuurlijk The Messiah Will Come.... eigenlijk wel een meesterwerkje.

The messiah will come again!

Een ondergewaardeerde plaat.

Moore komt hier weliswaar met een handvol memorabele songs, maar het wil maar niet overtuigen.
Heeft ook te maken met de nogal kil klinkende produktie. Iets waar wel meer hardrockplaten uit die tijd last van hebben.

Redelijk album met Blood of Emeralds als grote uitschieter. De nummers Dunluce (part 1&2) en The Messiah Will Come Today staan niet op de originele langspeelplaat. Het maakt er de cd echter niet minder om. Ready for Love blijft een draak. Voor de rest gaat het allemaal wel.

Ik vind dit op z'n best een redelijk album. Ik vind het een beetje futloos op teveel momenten. Blood of Emeralds is natuurlijk het prijsnummer op dit album. After the war (het nummer) is ook prima. Evenals The Messiah will come again en Ready for love. De rest kan me stukken minder bekoren. Toch bleek dit album nog een meesterwerk in vergelijking met wat ie hierna uitbracht maar ja, da's natuurlijk persoonlijke smaak...

Toch ook wel weer een uitstekend album van Gary Moore. Het magistrale Blood of Emeralds of Led Clones (met Ozzy Osbourne), wordt helaas wel afgewisseld door matige poppy songs als Ready for Love en Livin' on Dreams. De rest is optima forma hardrock in het straatje van Ozzy Osbourne (ten tijde van No Rest for The Wicked). Vooral de riffs van Gary zijn erg goed op After the War. Destijds werd mijn aanvraag nog voorgelezen door Westbroek in Vara's Vuurwerk om de nieuwe single van Gary nu eindelijk eens te draaien!

R.I.P. Gary

Alleen al voor de erg mooie uitvoering van Roy Buchanon's And the Messiah will come. again. Kippevel !! Maar ook het titelnummer en Blood of emeralds is werelds.

Correctie ingediend, want dit klopt, ze staan ook niet op mijn vinylexemplaar Virgin V2575. Redelijk album maar de frontale aanval op Kingdom Come (het nummer Led Clones met Ozzy op zang) vind ik kinderachtig. Wat een heisa destijds!

Ben ik het mee eens! Het nummer ansich is ook geen hoogvlieger trouwens. In elk opzicht een slecht gelukte 'grap' vind ik.

Daar werd in '89 toch heel anders over gedacht.
Nu kun je het je misschien niet meer voorstellen, maar de muziekpers rolde over elkaar heen in het veroordelen van dat vermaledijde Kingdom Come. Ik herinner me recenties te hebben gelezen waarin Gary en Ozzy de nodige bijval kregen voor hun kritiek.

Belachelijk en behoorlijk bekrompen vind ik. Maar het past opzich wel in de geest van die tijd, toen alles in hokjes geplaatst moest worden en een etiketje opgeplakt kreeg. De eerste twee Kingdom Come albums vind ik in ieder geval stukken beter dan dit album!

Vandaag weer eens geluisterd. Speak for yourself is toch ook wel een erg lekker nummer vind ik! Ik moet er toch maar eens een halve ster bij doen want zo langzamerhand vind ik meer nummers wél goed dan niet op dit album.

Toch nog wel een lekker album, dit laatste echte hardrock-album van Gary Moore.
Tussen de korte (gitaar)instrumentaaltjes Dunluce zitten toch een aantal erg goede nummers.
Het met Keltische invloeden (zal ik het maar noemen) opgeluisterde Blood Of Emeralds is het prijsnummer van deze plaat, samen met The Messiah Will Come Again.
Beide prachtige nummers met mooi gitaarspel.
After The War en Speak For Yourself zijn lekkere stampers en Led Clones (met Ozzy) vind ik eigenlijk gewoon leuk).
Tegen het einde zakt het wat in met This Thing Calle Love en Ready For Love, maar voor de rest genoeg te genieten op dit album, vooral ook qua gitaarwerk natuurlijk weer.
Toch nog wel 4 sterren waard.

Heel jammer dat Gary Moore daarna nagenoeg alleen maar blues ging spelen. De hardrock verloor een gigant (inmiddels meer letterlijk dan figuurlijk)

Voor mij worden de paar mindere momenten in de vorm van Led Clones en Ready for Love gecompenseerd door bijvoorbeeld het titelnummer, The Messiah Will Come Again en Blood of Emeralds en nog een paar.

Ik heb al een tijdje het vinylleke en het was nu eens tijd om de remaster uit 2003 (met 15 nummers - zie Wikipedia) te "ontlenen". Op Wikipedia valt trouwens te lezen wie er zo allemaal meedeed op het album naast Gary Moore (RIP) en Cozy Powell (RIP).

Wat betreft zijn latere overstap naar de blues, ik had en heb er persoonlijk geen problemen mee. Als je al zo lang Rock annex Hard Rock speelt, wil je na een tijdje misschien iets anders. Vrijheid, blijheid. Ik ken weinig van zijn bluesperiode, Still Got the Blues en Blues Alive, maar die achterstand haal ik de komende dagen / weken nog in. Het blijft toch een rasmuzikant.

Als Led Clones zijn aanval is tegen Kingdom Come, dan had ik hem toch graag gevraagd naar zijn inspiratiebronnen bij het nummer This Thing Called Love, wat me heel veel doet denken aan een nummer van Van Halen! Verder vind ik de Ierse / Keltische invloeden heel geslaagd.

Er doen weer grote namen mee op dit album:Bob Daisley, Cozy Powell, Don Airey, Simon Phillips, Brian Downey, Ozzy Osbourne & Sam Brown. Wat niet gelijk een gedenkwaardig album oplevert helaas. Gewoon, een lekker hard rock album.

Daardoor lijkt dit album weer een verzameling songs opgenomen in diverse sessies net als Run for Cover ipv dat er een band staat te spelen zoals op wild frontier. Beetje jammer.

Kan me niet echt boeien dit album. Het is niet slecht, maar ook niet werelds.

Onsamenhangend of afwisselend, daar hangt mijn beoordeling wel eens vanaf bij Gary Moore albums. Dunluce buiten beschouwing gelaten zitten we oa bij nummer 4 ook bij drummer nummer 3. Die mokerslagen van Powell maken van livin' on dreams toch eigenlijkook wel weer een geinig nummer zo net na het furieuze Speak for yourself.
Ik vraag me wel af of Bob Daisley en Ozzy in één studio hebben gestaan ten tijde van de opnames van Led Clones maar dat terzijde. Als je zo langs de credits en meewerkende artiesten gaat is het inderdaad een slagveld die Gary Moore mooi kan afsluiten met een Messiah comes again. Ik ben er nog niet uit of dat ik deze versie beter vind dan die van Roy Buchanon zelf met zijn telecaster. Het is in ieder geval een prachtig instrumentaaltje. De vaart is er flink uit nu. Tijd voor de out in the fields-like maar wat slappe Running from the storm mede door het refreintje en de toetsen. This thing called love is een "eerbetoon" aan early Van Halen, dan nog een 13/12 bluesrockdeuntje maar het wachten was eigenlijk toch al op het meesterlijke Blood of Emeralds.
Simon Philips, niet onbekend bij gitaarminnend hardrock publiek vanwege het debuut van MSG, drumt er aardig op los en je vraagt je af (ik althans) waarom deze sessiedrummr niet al bij Wild Frontier was ingezet. De spetterende solo op het eind wordt jammerlijk van een fade out voorzien.
Lekker om weer eens rustig de hele plaat te beluisteren. Met Dunluce zwaait de Ierse gitaargrootheid deze avond voor me af, so...goodnight.

Best een lekkere plaat. Kocht hem nooit omdat ik Led Clones zo vreemd vond, immers Led Zep hangt ook aanelkaar van het jatwerk. Nu ik het album als geheel ken, goed gespeeld, zal eens wat meer Moore aanschaffen. Led Clones sla ik niet over, maar wat Kingdom Come met die ingrediënten doet is toch wel twee, drie niveaus hoger.

Ik kan hier hetzelfde beginnen als mijn tekst bij de voorganger: Gelukkig is het energieniveau van After the War weer wat hoger dan Wild Frontier.

Ik wordt blij van de samenwerking met mijn held Ozzy op Led Clones. Ook al lijkt het bedoeld om Kingdom Come - een band die ik best waardeer - af te zeiken, ik beluister het gewoon als een eerbetoon aan Led Zeppelin. Misschien scheelt het ook dat ik nooit een groot Led Zeppelin liefhebber ben geweest en liever af en toe los één van hun wat steviger nummers beluister.

A1 After the War 4.0
A2 Speak for Yourself 4.0
A3 Livin' on Dreams 3.0
A4 Led Clones 5.0

B1 Running from the Storm 3.5
B2 This Thing Called Love 3.5
B3 Ready for Love 3.5
B4 Blood of Emeralds 4.5

Albumgemiddelde 3.8

Mijn lijstje van Gary's albums voordat hij op de bluestoer ging:
1. 4.5 Victims of the Future (1983)
2. 4.0 Grinding Stone (1973)
3. 4.0 Dirty Fingers (1983)
4. 3.8 After the War (1989)
5. 3.5 Corridors of Power (1982)
6. 3.5 Run for Cover (1985)
7. 3.3 Wild Frontier (1987)
8. 3.0 Back on the Streets (1978)

"Led Clones" blijft ook frappant eigenlijk. Toegegeven: Moore zorgde voor een ware opleving van het bluesrock genre, en slecht is het niet. Maar afgeven op Led Zeppelin klonen en zelf vanaf de volgende plaat alleen nog maar met oudbakken bluesrock op de proppen komen, toen al keer op keer gedaan... Tja, kan

Volgens mij was de oorsprong van dat nummer meer gelegen in wat hnzm hierboven schrijft. Rond deze tijd, eind jaren tachtig, was er een ware opleving van hardrockbands die hun muziek duidelijk door Led Zeppelin lieten beïnvloeden, met Kingdom Come als meest in het oog springende voorbeeld. Gary Moore betichtte die bands van epigonisme en nam het dus eigenlijk op voor Led Zeppelin.

Puristisch ingestelde muziekliefhebbers zouden juist Led Zeppelin weer kunnen betichten van na-aperij, want die band leende natuurlijk ook volop uit met name de bluestraditie. Tja, op een gegeven moment is alles al een keer gedaan...

EDIT: Oh, ik zie nu dat Arjan Hut hierboven eigenlijk hetzelfde zegt.

Ik weet de achtergrond van het nummer "Led Clones". Ik vind het alleen wat ironisch dat Gary Moore zijn muziek na dit album ook totaal op een bepaalde stroming baseerde

Helemaal mee eens. Heb het altijd een beetje een sneu statement gevonden van meneer Moore. Beetje janken om het janken. Dat idee.

Heb inmiddels de twee eerste albums van MIndstorm op de kop getikt, een mooi staaltje Zep-adoratie, al moet hier ik vooral denken aan Zebra (dat ooit begon als Zeppelin coverband). Whitesnake deed rond '89 ook aardig mee, en The Tea Party moest nog komen. Ach, zelfs Rush begon ooit als Led Clone.