menu

Gentle Giant - The Power and the Glory (1974)

mijn stem
3,75 (59)
59 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Capitol

  1. Proclamation (6:49)
  2. So Sincere (3:53)
  3. Aspirations (4:42)
  4. Playing the Game (6:48)
  5. Cogs in Cogs (3:09)
  6. No God's a Man (4:29)
  7. The Face (4:13)
  8. Valedictory (3:19)
  9. Proclamation [Live] *
  10. The Power and the Glory *
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 37:22
zoeken in:
avatar van vaas
5,0
Dit vind ik toch wel één van Gentle Giant's sterkste albums. Er wordt gerockt als een tierelier en compositorisch gezien is dit album meesterlijk. Ook leuk dat ze op dit album alle schoonheidsfoutjes gewoon hebben laten zitten. Geeft het geheel toch net een wat meer menselijk gezicht. Allez, vijf sterren!

4,5
inderdaad giant's beste .....

Beter dan Octopus? Dan moet ik deze maar eens gaan luisteren.

avatar van Bulldozer
4,5
marcello schreef:
inderdaad giant's beste .....


Helemaal mee eens. Effe beter dan "Octopus".
"Aspirations" vind ik zooooo mooi gezongen......

2,5
Ha, atonale pop. Ik ben geen expert, dus of No Sincere werkelijk dodecafonisch is kan ik niet beoordelen. De bron is echter onmiskenbaar deze keer: de klassieke vocale muziek uit de jaren twintig. De bron van het verhaal is ook duidelijk: Mussorgsky's Boris Godunov, waar het muzikaal gesproken nauwelijks iets mee gemeen heeft.
Mijn bezwaar tegen The Power and the Glory is hetzelfde als tegen Octopus: gebrek aan emotie. Dat is meteen ook het grootste verschil met de Boris. Bovendien komt er een bezwaar bij: de composities zijn poppier en dus veel eenvoudiger van structuur. Er gaat dus iets af zonder dat er iets bijkomt.
Er wreekt zich nog iets. GG moet het hebben van briljant samenspel, niet van quasicomplexiteit a la Yes. Die groep kon dat compenseren met individuele virtuositeit, maar GG niet. GG heeft wel veel betere zang natuurlijk, maar dat zegt niet zoveel.
Natuurlijk ben ik een supersnob, ik houd van atonaal spul als Roslavetz en Ustvolskaja of het Vioolconcert van Alban Berg. Ik kon Octopus meteen verteren en de relatieve eenvoud op The Power and the Glory viel me dan ook meteen op, met veel meer herhalingen van kleine themaatjes. Daardoor neigt onder andere Playing the Game sterk naar saaiheid.
Nee, doe mij toch maar Octopus of de Boris. Alleen Proclamation, So Sincere en wellicht Valedictory zijn werkelijk goed. De rest kabbelt teveel. Gezien ook de korte tijdsduur begon GG aan een gebrek aan goede ideeën te krijgen.

avatar van Leeds
3,0
Ik moet eerder bekennen dat ik veel meer verwachte van deze plaat. Wat op hun eerdere platen zeer goed lukte, lukt hier maar deels. Playing the Game vind ik zeer goed en inderdaad de rest kabbelt hier maar wat verder. Terwijl ze een bom aan inspiratie hadden anno 1971 en 1972 lijkt bij deze alles volledig zoek. Langs de andere kant is dit kwalitatief goed in elkaar gestoken maar boeien doet het niet. Dit is dus al een groot probleem voor me. Dit is geen niveau "Octopus" of "Three Friends". Spijtig.

Ozric Spacefolk
Een moeilijke plaat, deze zeer experimentele conceptplaat.

Daar waar de band op voorgaande platen lekker akoestisch en symfonisch uit de hoek kon komen, trekken ze hier alle registers open.
Deze plaat is of gewoon te goed voor mij of niet goed genoeg voor mij.
Hij hangt tussen mijn lievelingsalbums Free Hand en Glass House in.
Aspirations is echter wel van ongekende schoonheid. Kerry Minnaer blijkt toch maar weer een begenadigd zanger te zijn.

avatar van kaztor
4,5
Een plaat die bij elke beluistering meer prijs geeft en sterker wordt. Verzorgd geproduceerd ook en de nummers blijven ondanks de ongebruikelijke structuren lekker compact. En het is ook knap hoe zeer uiteenlopende genres als klassiek en rock op een haast academische manier naadloos in elkaar worden verweven.

Bij de 35th Anniversary Edition zitten de 2 bonus-tracks waarvan vooral het titelnummer een waardevolle toevoeging is.

avatar van Flemming
4,5
Goeie muzikale plaat met prachtig drumwerk, en blijf een fan van deze zanger.......
Knap hoe zij al die complexe structuren in hun muziek zo eenvoudig kunnen laten klinken.
Een aantal maal achter elkaar draaien, en dan geeft het steeds meer prijs, en datgene wat ik hoor blijft hangen.....en ik wil meer en meer....

avatar van Stijn_Slayer
4,5
M.Nieuweboer schreef:
Ha, atonale pop.

Pop?

Bovendien komt er een bezwaar bij: de composities zijn poppier en dus veel eenvoudiger van structuur. Er gaat dus iets af zonder dat er iets bijkomt.
Er wreekt zich nog iets. GG moet het hebben van briljant samenspel, niet van quasicomplexiteit a la Yes. Die groep kon dat compenseren met individuele virtuositeit, maar GG niet.

Hooguit vergeleken met ander GG-werk. Dit is bovengemiddeld complex en deze gasten zijn uitstekende muzikanten. Beter dan de gemiddelde Yes-muzikant ben ik geneigd te zeggen, zeker theoretisch.

2,5
Kleine correctie: bovenal vergeleken met ander GG werk. Ik kan het ook niet helpen dat de heren mij verwend hebben met Octopus, Interview, Playing the Fool en nog een paar live opnames.

"Beter dan de gemiddelde Yes-muzikant"
Niet qua individuele vaardigheden, maar qua samenspel stijgen ze boven alle pop (afkorting van popular music) uit. Wil je het nog ingewikkelder dan moet je naar modern klassiek of moderne jazz.

avatar van bikkel2
4,5
Naar het schijnt gitarist Gary Green's favoriete album van de band. Goed mogelijk, omdat hij lekker kan uitpakken hier.
Een steviger wat compacter groepsalbum is het dit keer geworden, met als concept de politieke macht die door een individueel kan worden gebruikt, maar het ook tegen zich kan krijgen.
Ik kan niet exact stellen dat dit het beste werk van de groep is. Octopus is met name een in veel opzichten moeilijk te overtreffen album.
Echter bevalt deze mij tot nu het wel het beste. Misschien doordat de composities wat meer lucht krijgen en niet alles in korte tijd zo drastisch om slaat in sfeer.
Het swingt hier en daar perfect ( opener Proclamation bijvoorbeeld) en dan het zeer tegendraadse Sincere die volgt. Geweldig nummer; weird, avant gardische sfeer en toch luchtig op een bepaalde manier.
Favo is by far Aspirations, met een heerlijke dragende sfeer. Hier en daar doet het mij aan No Quarter van Led Zeppelin denken. Prachtig gezongen weer door Kerry Minnear en geweldig pianowerk.
Playing The Game, ook fantastisch en een livefavoriet. Een fijne swing en een repeterende fusionachtige melodielijn.
Het vervolg is naar mijn idee uitstekend, maar iets minder aansprekend dan de fabelachtige 1e helft.

Een overall wat minder hoogdravend Gentle Giant. Dat leverde ook fantastische albums hiervoor op, maar ondanks dat de band de complexiteit zeker niet uit het oog is verloren, pakt dit album mij in gevoel net wat meer dan tot nu toe de andere dat deden.
De kwaliteit ligt in ieder geval griezelig dicht bij elkaar.

Tussenstand:

1. The Power And The Glory ( 1974) 4,5
2. Octopus ( 1972) 4,5
3. Interview (1976) 4,5
4. In a Glass House (1973) 4,5
5.Three Friends ( 1972) 4,0
6. Acquiring The Taste (1971) 4,0
7. Gentle Giant ( 1970) 4,0

Mssr Renard
Spannend, mijn favoriet Free Hand volgt dadelijk. Wordt het de eerste 5*?

avatar van bikkel2
4,5
Mssr Renard schreef:
Spannend, mijn favoriet Free Hand volgt dadelijk. Wordt het de eerste 5*?


Wie weet!

avatar van LucM
4,0
Terug een conceptalbum over misbruik van politieke macht. Ik vind het erg knap dat deze band complexe muziek compact doet klinken. Net als de vorige albums helder en verzorgd gemusiceerd en geproduceerd al spreekt het songmateriaal mij net iets minder aan dan de voorganger.

avatar van grovonion
3,5
Is de speelduur van het nummer "The Face" niet verkeerd aangegeven? Op spotify duurt hij 4:11

Mssr Renard
grovonion schreef:
Is de speelduur van het nummer "The Face" niet verkeerd aangegeven? Op spotify duurt hij 4:11


Het klopt wat je zegt: Gentle Giant - The Power And The Glory (2009, CD) | Discogs
Maar dit kun je allemaal ook zelf aanpassen.

avatar van grovonion
3,5
tuurlijk, was me echter niet zeker, op spotify hoor je niet altijd per-se de originele bron-materialen

Mssr Renard
grovonion schreef:
tuurlijk, was me echter niet zeker, op spotify hoor je niet altijd per-se de originele bron-materialen


Ook dat voel ik met je mee. Spotify vind ik ook niet vaak betrouwbaar. Ik ben wel wat edits tegengekomen, die niet als zodanig zijn aangegeven, zeg maar.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:58 uur

geplaatst: vandaag om 12:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.