Gentle Giant - The Missing Piece (1977)

Gentle Giant goes pop. De arrangementen zijn als altijd buitengewoon goed, maar vele composities zijn ronduit middelmatig: Two Weeks in Spain is de eerste. I'm Turning Around is werkelijk stomvervelend. Betcha is grappig; ik heb een liveversie en die is nog veel leuker, want de heren van GG spreiden zowaar agressie ten toon! Dat had ik nog niet meegemaakt. Ook Memories of Old Days is dik in orde, een ballad met een buitengewoon fraai thema en een gevoelige melodie. Inderdaad zijn, wegens lage verkoopcijfers en druk van de platenmaatschappij, de composities veel en veel eenvoudiger. In het geval van Betcha en Memories is dat beslist geen nadeel. In andere gevallen wel.
Zoals te verwachten viel hielp de poppier sound de verkoopcijfers bepaald niet omhoog.

Het eerste voorspelbare album van Gentle Giant, dat zou hierna nog verder toenemen. Geen slechte plaat, maar eigenlijk ook geen relevante toevoeging aan hun oeuvre.

Een erg knappe plaat. En naar aanleiding van deze plaat snap ik niet dat Gentle Giant nooit is doorgebroken naar het grote publiek. Niet veel progrockbands zijn er, mijns inziens, in geslaagd zo een goede mainstreaampop gerichte plaat te maken.

De muziek van Gentle Giant is op The Missing Piece kort en to the point, waarbij er veel genres worden aangedaan (waaronder punk). Derek Shulman heeft ook een krachtige stem en Gary Green kan aardig van leer trekken, waardoor de rocksongs ook echt rocken.

Voor de progrockfans is er ook voldoende te beleven. Luister maar naar eens naar het sublieme (folky) Memories of Old Days. Welke een beetje doet denken aan Dream of the Archer van Heart.

De productie (in handen van de band zelf) is erg helder en fris.
Ik kan deze plaat zeker aanbevelen omdat het gewoon een fijne plaat is. Maar binnen het oeuvre van de band is toch spannender werk te ontdekken. Maar toch geeft Gentle Giant iedereen het nakijken. De titel van het nummer I Betcha Thought We Couldn't Do It zegt het eigenlijk al. Ze hebben het wel geflikt: een goede poprockplaat maken.

En dan is het 1977. Veranderingen in de popmuziek gaan ineens hard. Disco en punk regeren en new wave staat op het punt het muzikale landschap binnen te stappen.
Alles moet bondiger, muzikaal vakmanschap is niet zo heel belangrijk meer en de zogenaamde stadionbands worden vervloekt door de youngsters. Een nieuwe fase.
Gentle Giant moet de ontwikkeling gevolgd hebben en binden op dit The Missing Piece behoorlijk in qua complexiteit.
Nu is het niet zo dat de progrock ansich helemaal van de kaart verdwenen is, maar versimpeling is zeker aan de orde.
Is dit dan ook een teleurstellende plaat? Misschien voor de oerfans die prat gaan op de hoogstaande muzikaliteit en daarbij horende verrassingen. Maar ikzelf vind dit een frisse stevige rockplaat met opzwepende nummers met flair en een benadering die goed bij het tijdsbeeld past.
De opener Two Weeks In Spain zou best een hitje geweest kunnen zijn. lekker bijtend en funky.
I'm Turning Around is een semi ballad met een mooi refein. Onze Kayak zou het opgenomen kunnen hebben.
Het door Mssr Renard al aangehaalde I Betcha Thought We Couldn't Do is een soort van Gentle Giant goes punk. Ultrakort en scherp. Inderdaad een goede rockplaat maken, maar we kunnen ook gerust iets met punk.
Memories Of Old Days is wat mij betreft het prijsnummer. Een op acoustische gitaren leunende song, die nog iets van de oudere stijl verraad.
het verloop verder is opmerkelijk stevig en het is daarom niet verwonderlijk dat Derek Shulman de voornaamste vocalist is hier.

Tja, het gemiddelde vind ik hier té laag eigenlijk. Ik hoor niet zo het probleem van de simpelere songstructuren en de complexititeit die hier vrijwel niet meer zijn te vinden.
Waarschijnlijk was de band daar zelf wel wat klaar mee onderhand. Ik denk dat ze wat dat aangaat door het gaatje zijn gegaan. En nogmaals, de tijdsgeest zal zeker een overweging zijn geweest.
Niet hun meest memorabele werk, maar toch een prima plaat.

Tussenstand:

1. The Power And The Glory (1974) 4,5
2. Octopus (1972) 4,5
3. Interview (1976) 4,5
4. In A Glass House (1973) 4,5
5. Free Hand (1975) 4,0
6. Three Friends (1972) 4,0
7. Acquiring The Taste (1971) 4,0
8. The Missing Piece (1977) 4,0
9. Gentle Giant ( 1970) 4,0

Leuke bijdrage! Gentle Giant staat op mijn harde schijf, maar ik heb er al tijden niet meer naar omgekeken. Laatst zag ik al de berichtjes bij het debuutalbum, waardoor ik weer aan de band moest denken.

Ik herinner me de samenhang, de originele sound, de frisheid, de progrock-elementen en de speelsheid. Het klinkt onbevangen, zoals ik de me de band herinner. Deze heb ik nooit geluisterd trouwens, maar ik zet 'm zometeen even op. Benieuwd of mijn gevoel overeenkomt met bikkel, of dat mijn waardering lager uitvalt.

Minder complex dan voorgaande albums, wat meer rechtlijnige rock maar geenszins een zwak album. Er staan gelukkig nog een aantal sterke composities als bv. Mountain Time en Memories Of Old Days en aan de productie is niets op aan te merken.

Een geweldig album waarop het gezelschap iets poppier te werk gaat op kant 1, waarna kant 2 traditioneler is.
Vooral As Old As You’re Young, Winning en For Nobody vind ik hoogtepunten.

Ik heb uit deze tijd ook de single van I'm Turning Around, welke ik niet zo een erg sterke song vind, maar kant b heeft een lekkere liveversie van Just the Same.

Two Weeks in Spain heeft nu een eigen, best geinige, officiele muziekvideo: https://youtu.be/ga0W_Zk3IEM?si=7e-HH-kc1eFWdAu6

In afwachting van de komende remix/reissue. Deze song klinkt in elk geval al ontzettend goed.

De Steven Wilson 2023-remix is uitgesteld. De release is eind maart.
Intussen is er over drie dagen vanaf nu een nieuwe muziekvideo (Memories of Old Days) gepland: https://www.youtube.com/watch?v=7hkCO63MUxY&t=0s

Vrijdag was de release, en helemaal in lijn met mijn voornemen, heb ik de nieuwe remix niet gekocht. Ik heb de plaat immers al, en ik kan het gewoon streamen via Tidal.

De remix klinkt verder prima. Het klinkt zowel frisser als wat warmer. Een song als Who Do You Think We Are leeft er helemaal van op. Turning Around blijft een vervelende song. Met name de 'delivery' en 'attack' van de drums maar ook de basgitaar zijn heel direct. Ik zou de oude versie ernaast moeten leggen, ter vergelijk. Maar ik kan met niet herinneren dat de plaat zo direct klinkt.

De Lp (en ik neem aan ook de cd), maar ook de streamingversie heeft een extra song (een demo van Winning).