Vetiver - Thing of the Past (2008)

Voor Vetiver heb ik een zeer grote sympathie en al helemaal nadat ik ze had zien optreden voor slechts een handjevol mensen in Rotown.
Deze keer komen ze met een cover-album. Dat blijft altijd een beetje een hachelijke onderneming maar we zien wel hoe het gaat uitpakken. Ik denk niet eens zo slecht omdat de originelen me toch niks zeggen.
Voor diegenen die willen weten van wie die dan wel zijn hier een overzichtje:

1. Houses [Elyse Weinberg]
2. Roll on Babe [Derroll Adams]
3. Sleep a Million Years [Dia Joyce]
4. Hook & Ladder [Norman Greenbaum]
5. To Baby [Biff Rose]
6. Road to Ronderlin [Ian Matthews]
7. Lon Chaney [Garland Jeffreys]
8. Hurry on Sundown [Dave Brock, Hawkwind]
9. Swimming Song [Loudon Wainwright III]
10. Blue Driver [Michael Hurley]
11. Standing [Towns Van Zandt]
12. I Must Be in a Good Place Now [Bobby Charles]

Ziet er goed uit, ben wel benieuwd naar dit nieuwe plaatje van Vetiver. Het vorige album vond ik aardig, maar zeker niet baanbrekend voor het genre. Vaak repetitieve gitaarriedeltjes en veel minder diepgang dan pakweg Espers die met een vollere sound toch meer indruk op mij maakt. Maar Vetiver is wel aanstekelijk. Ik ben benieuwd hoe de mensen van Vetiver de nummers in een nieuw jasje gaan steken. Ik persoonlijk ken de nummers ook niet dus het blijft ook voor mij nog een verrassing wat ik te horen krijg. Ik zet hem in ieder geval op mijn lijstje: ''niet te vergeten in 2008'' - nu net aangemaakt .
Overigens; werkt Andy Cabic nou ook nog aan een ander project? Wie kan mij dat vertellen? Ik las laatst een samenwerking tussen Cabic en Jonathan Wilson in een post van aERodynamIC.

Het derde album van Vetiver is zoals gezegd een cover-album. En zoals ik ook al eerder vermelde ken ik de originelen niet dus is het al heel anders praten over zo'n album die bij een hoop artiesten nog wel eens verkeerd kunnen uitpakken. Toch ken ik er ook aardig wat waar dit niet het geval is (vrij recent Marc Almond, Little Annie) en mijn hoop dat dit bij Vetiver niet anders zou zijn was groot.
Op Houses horen we de vertrouwde stem van Cabic al weer op een ietwat traditioneel nummer. Het betovert me minder dan wat ik te horen kreeg op de vorige Vetiver-albums: oerdegelijk nummer, dat is het. Niet meer en niet minder.
Ook Roll On Babe vind ik behoorlijk Amerikaans overkomen, het begint me nu duidelijk te worden dat de band op zoek is naar de wortels van hun eigen muziek. Lekker orgel en verder een uitstekend gespeeld nummer.
Sleep a Million Years valt op door de falset. Ik krijg bij dit soort nummers van die beelden die je ook voorgeschoteld kreeg in de film No Country for Old Men. Verlopen kroegjes langs stoffige snelwegen waar je nauwelijks iemand tegenkomt.
Op Hook & Ladder dezelfde associatie en de conclusie kan nu wel getrokken worden dat dit gewoon de sfeer van dit album is. Toch vind ik dit toch iets meer Vetiver-kenmerken in zich hebben, want eerlijk is eerlijk: hun roots liggen wel degelijk in dit soort nummers. Norman Greenbaum ken ik overigens maar van één hit dus dit nummer zegt me niks.
To Baby kabbelt lekker weg, iets wat de muziek van Vetiver wel vaker doet. Een beetje onthaasten is het wel, maar dit soort nummers doen het wel goed bij mij, zeker als de piano van zich laat horen.
Dat kabbelende zet zich voort op Road to Ronderlin en ik krijg steeds meer het gevoel dat ik er een beetje in begin te komen. Het begin verliep wat stroef maar nu gaat het om me heen slaan als een behaaglijk warme jas. Moeten we in seizoenen praten dan hoor ik hier toch echt een herfst-album in. De slide-gitaar geeft het nummer een country-feel.
Lon Chaney is een prachtige piano-ballad wat origineel van Garland Jeffreys is. Hiermee is het eerste hoogtepunt binnen. En als er zich dan ook nog een cello bij komt ben ik gesmolten en helemaal om.
Hurry on Sundown is onvervalste folk-swing met mondharmonica en al. Alsof we hier naar een oud, verloren gewaand bandje luisteren. Hoe oud het nummer is weet ik niet dus dat zal daar wel voor verantwoordelijk zijn.
Op The Swimming Song horen we de banjo een hoofdrol vertolken. Het origineel is van Loudon Wainwright III en die ken ik een klein beetje. Toch is deze sound goed herkenbaar en het zorgt voor een heerlijke glimlach op mijn gezicht. Gewoon een puur en goed folknummer met dito vertolking.
Blue Driver swingt wat meer en krijgt een blues-tint met zich mee. De typische Amerikaanse bar doemt weer helemaal in mijn beeld op.
Het Townes van Zandt nummer Standin' klinkt lekker weg. Het is niet helemaal het soort muziek waar ik doorgaans naar luister maar al met al toch prima aan te horen.
I Must Be In a Good Place Now sluit dit album in stijl af. Het is een dromerig nummer.
Al met al een prima album, maar het haalt het niet bij de vorige twee albums van deze band. Ik zie het als een prima aanvulling, niet meer of minder.

Wow een nieuwe plaat van Vetiver? Vandaag ben ik echt te veel nieuwe dingen tegen gekomen van me favoriete artiesten . Cover songs, erg jammer. Binnenkort maar eens luisteren.

best een plezierig album, en omdat de originelen mij ook niks zeggen, komt het ook niet echt over als een coveralbum.

The Swimming Song is een van mijn favoriete folksongs en staat ook op mijn top 10 album van Kate & Anna McGarrigle, een versie die ik beter vind dan die van Loudon W zelf. Ik ben wel benieuwd hoe dat in deze versie is. Eens zien of ik dit ergens kan beluisteren.

Mooie nostalgische hoes trouwens, niet alleen de foto, maar met name ook het lettertype; echte begin 70's letters

Stom: de versie van Kate & Anna ken ik natuurlijk wel (ik heb die cd immers in huis)

Wel ik heb deze nu tweemaal gehoord en raad eens wat: bij tweede beluistering vind ik het wel weer genoeg.
Met name de ritmesectie wordt al snel een punt van ergernis. Weliswaar is het geluid niet opdringerig en ´lekker authentiek´ zoals dat tegenwoordig hoort met de roots-trend. Maar bas en drums spelen zo strak en fantasieloos dat menig nummer hier gewoon kapot valt. Met de duidelijke knipoog naar het verleden, niet alleen de composities maar ook van geluid en instrumenten, doet de ritmesectie dus niet mee. Met de swimming song, het nummer dat ik zo goed ken, wordt ik er zelfs een beetje verdrietig van: horen ze dan niet dat het smekende oerverlangen naar nostalgie dat het nummer zo mooi maakt (bij Kate en Anna naar mijn smaak nog mooier dan bij het origineel) gewoon geen metronoomritme verdraagt?

Verder zijn er wel nummers die hier minder last van hebben. Hurry on Sundown vind ik bijvoorbeeld wel sterk.

De hoes blijft een juweeltje. Kan trouwens ook zo naast deze staan. t zal toch niet hetzelfde meisje zijn?

Roll On Babe stond op een promo cd die bij Mojo zat. Het nummer sprak me direct aan.