Vetiver - Thing of the Past (2008)

Het derde album van Vetiver is zoals gezegd een cover-album. En zoals ik ook al eerder vermelde ken ik de originelen niet dus is het al heel anders praten over zo'n album die bij een hoop artiesten nog wel eens verkeerd kunnen uitpakken. Toch ken ik er ook aardig wat waar dit niet het geval is (vrij recent Marc Almond, Little Annie) en mijn hoop dat dit bij Vetiver niet anders zou zijn was groot.
Op Houses horen we de vertrouwde stem van Cabic al weer op een ietwat traditioneel nummer. Het betovert me minder dan wat ik te horen kreeg op de vorige Vetiver-albums: oerdegelijk nummer, dat is het. Niet meer en niet minder.
Ook Roll On Babe vind ik behoorlijk Amerikaans overkomen, het begint me nu duidelijk te worden dat de band op zoek is naar de wortels van hun eigen muziek. Lekker orgel en verder een uitstekend gespeeld nummer.
Sleep a Million Years valt op door de falset. Ik krijg bij dit soort nummers van die beelden die je ook voorgeschoteld kreeg in de film No Country for Old Men. Verlopen kroegjes langs stoffige snelwegen waar je nauwelijks iemand tegenkomt.
Op Hook & Ladder dezelfde associatie en de conclusie kan nu wel getrokken worden dat dit gewoon de sfeer van dit album is. Toch vind ik dit toch iets meer Vetiver-kenmerken in zich hebben, want eerlijk is eerlijk: hun roots liggen wel degelijk in dit soort nummers. Norman Greenbaum ken ik overigens maar van één hit dus dit nummer zegt me niks.
To Baby kabbelt lekker weg, iets wat de muziek van Vetiver wel vaker doet. Een beetje onthaasten is het wel, maar dit soort nummers doen het wel goed bij mij, zeker als de piano van zich laat horen.
Dat kabbelende zet zich voort op Road to Ronderlin en ik krijg steeds meer het gevoel dat ik er een beetje in begin te komen. Het begin verliep wat stroef maar nu gaat het om me heen slaan als een behaaglijk warme jas. Moeten we in seizoenen praten dan hoor ik hier toch echt een herfst-album in. De slide-gitaar geeft het nummer een country-feel.
Lon Chaney is een prachtige piano-ballad wat origineel van Garland Jeffreys is. Hiermee is het eerste hoogtepunt binnen. En als er zich dan ook nog een cello bij komt ben ik gesmolten en helemaal om.
Hurry on Sundown is onvervalste folk-swing met mondharmonica en al. Alsof we hier naar een oud, verloren gewaand bandje luisteren. Hoe oud het nummer is weet ik niet dus dat zal daar wel voor verantwoordelijk zijn.
Op The Swimming Song horen we de banjo een hoofdrol vertolken. Het origineel is van Loudon Wainwright III en die ken ik een klein beetje. Toch is deze sound goed herkenbaar en het zorgt voor een heerlijke glimlach op mijn gezicht. Gewoon een puur en goed folknummer met dito vertolking.
Blue Driver swingt wat meer en krijgt een blues-tint met zich mee. De typische Amerikaanse bar doemt weer helemaal in mijn beeld op.
Het Townes van Zandt nummer Standin' klinkt lekker weg. Het is niet helemaal het soort muziek waar ik doorgaans naar luister maar al met al toch prima aan te horen.
I Must Be In a Good Place Now sluit dit album in stijl af. Het is een dromerig nummer.
Al met al een prima album, maar het haalt het niet bij de vorige twee albums van deze band. Ik zie het als een prima aanvulling, niet meer of minder.